Księga Wyjścia 40:1 – znaczenie i zastosowanie

Elementy przybytku i jego wyposażenie zostały wcześniej zbadane i zatwierdzone. Teraz należało je złożyć. Bóg poleca Mojżeszowi wznieść przybytek i umieścić w nim wszystko na swoim miejscu. Chociaż prace zostały ukończone i wszystko było gotowe, Mojżesz nie wzniósł przybytku, dopóki Bóg nie wydał mu jasnego polecenia. Dobrze wiedzieć, że Bóg prowadzi nas na każdym kroku (Księga Psalmów 37:23).

Termin wyznaczono na pierwszy dzień pierwszego miesiąca (Księga Wyjścia 40:2). Do pełnego roku od wyjścia z Egiptu brakowało wtedy zaledwie czternastu dni, a za nimi był rok wypełniony dobrą pracą. Najprawdopodobniej prace ukończono pod sam koniec roku, więc wyznaczony termin spowodował niewielkie opóźnienie albo nie spowodował go wcale. Nie powinniśmy odkładać potrzebnych obowiązków, czekając na jakiś szczególny dzień. Zazwyczaj najlepszy jest czas obecny.

Jednak fakt, że przybytek wzniesiono pierwszego dnia pierwszego miesiąca, niesie pożyteczną naukę. Dobrze rozpocząć rok od dobrej pracy. Niech pierwociny — to, co pierwsze i najlepsze — należą do Boga, a sprawy Jego królestwa niech będą na pierwszym miejscu. Za czasów Ezechiasza oczyszczanie świątyni rozpoczęto pierwszego dnia pierwszego miesiąca (2 Księga Kronik 29:17). Ponieważ nów księżyca uznawano za pierwszy dzień każdego miesiąca, pierwszy nów w roku zyskał szczególne znaczenie. Gdy zaczyna się nowy rok, powinniśmy zastanowić się, jak służyć Bogu lepiej niż w roku poprzednim.

Najpierw Mojżesz ma wznieść sam przybytek, bo to w nim Bóg miał zamieszkać i odbierać cześć (Księga Wyjścia 40:2). Następnie ma umieścić Arkę na jej miejscu i zasłonić ją kotarą (Księga Wyjścia 40:3). Potem ma ustawić stół, świecznik i ołtarz kadzenia przed zasłoną oraz zawiesić zasłonę u wejścia (Księga Wyjścia 40:4–5). Na dziedzińcu ma umieścić ołtarz całopalenia i kadź do obmyć (Księga Wyjścia 40:6–7). Na końcu ma ustawić zasłony otaczające dziedziniec oraz zasłonę bramy. Wszystko to można było zrobić w ciągu jednego dnia, zwłaszcza przy licznej grupie pracującej pod kierunkiem Mojżesza.

Bóg poleca też Mojżeszowi, by po ustawieniu przybytku i całego jego wyposażenia poświęcił je, czyli przeznaczył do świętego użytku, namaszczając olejem przygotowanym w tym celu (Księga Wyjścia 30:25 i następne; Księga Wyjścia 40:9–11). Polecenie to zostało wydane wcześniej, teraz jednak należało je wykonać. Zwróćmy uwagę, że wszystko zostało uświęcone dopiero po umieszczeniu na właściwym miejscu, a nie wcześniej. Do tego czasu nie było jeszcze gotowe do użytku, do którego zostało przeznaczone. Jak wszystko jest piękne we właściwym czasie, tak wszystko jest na swoim miejscu.

Bóg poleca Mojżeszowi poświęcić także Aarona i jego synów. Gdy wyposażenie wniesiono do domu Boga, najpierw je wyznaczono do świętego użytku, a potem powołano sług, którzy mieli nosić naczynia Pana. Osoby pełniące tę służbę musiały być czyste (Księga Wyjścia 40:12–15). Prawo dotyczące tego obrzędu zostało podane wcześniej (rozdział 29). W widzialnym Kościele, który jest przybytkiem Boga pośród ludzi, muszą być słudzy troszczący się o rzeczy święte; oni również muszą zostać namaszczeni.