Księga Wyjścia 40:16 – znaczenie i zastosowanie

Gdy przybytek i wszystkie jego sprzęty były gotowe, nie czekano z jego ustawieniem do chwili przybycia do Kanaanu. Izraelici spodziewali się, że wkrótce tam dotrą, a jednak byli posłuszni Bogu i wznieśli przybytek pośrodku obozu, jeszcze na pustyni. Ludzie, których życie jest niestabilne, nie powinni sądzić, że mogą zaniedbywać służbę Bogu, dopóki ich sytuacja się nie ustabilizuje. Miejsce zamieszkania Boga jest potrzebne także na pustyni, zwłaszcza że nasze ciała mogą tam spocząć, a my możemy przejść do przyszłego świata, zanim zdążymy znaleźć trwałe miejsce w tym.

Ustawienie przybytku zajęło cały dzień, a jego poświęcenie wraz z kapłanami odbyło się później. Opis dotyczy tylko tego pierwszego dnia, który dla Izraela był jak Nowy Rok. Mojżesz nie tylko wykonał wszystko, co nakazał mu Bóg, ale też zrobił to dokładnie w wyznaczonej przez Niego kolejności, bo Boga należy szukać we właściwy sposób. Słowa „tak, jak Pan nakazał Mojżeszowi” pojawiają się siedem razy w niespełna czternastu wersetach, podkreślając każdy szczegół. Nawet Mojżesz, choć był tak wielki, nie odważył się zmienić wzoru, niczego do niego dodać ani pominąć najmniejszego szczegółu.

To, co miało być osłonięte, zostało osłonięte (Księga Wyjścia 40:21), a to, co miało być używane, od razu zaczęło służyć, aby kapłani mogli uczyć się, obserwując Mojżesza przy wykonywaniu obowiązków. Mojżesz nie był kapłanem w zwykłym znaczeniu tego słowa, choć zalicza się go do kapłanów (Księga Psalmów 99:6), a żydowscy pisarze nazywali go nawet kapłanem kapłanów. Działał na mocy szczególnego upoważnienia od Boga, bardziej jako prorok i prawodawca niż kapłan. Rozpoczął tę pracę, a potem powierzył ją sługom wyznaczonym przez Boga.

Gdy Mojżesz ustawił stół, położył na nim chleb pokładny (Księga Wyjścia 40:23), bo Bóg nie pozostawi swojego stołu pustego. Zaraz po ustawieniu świecznika zapalił lampy przed Panem (Księga Wyjścia 40:25). Nawet w dawnym przymierzu, pełnym cieni i symboli, nie dopuszczano, by lampy pozostawały niezapalane. Gdy umieścił na właściwym miejscu złoty ołtarz, natychmiast spalił na nim wonne kadzidło (Księga Wyjścia 40:27), bo z ołtarza Boga ma wznosić się dym. Kiedy na dziedzińcu ustawiono ołtarz całopalenia, Mojżesz od razu przygotował na nim całopalenie i ofiarę z pokarmów (Księga Wyjścia 40:29). Niektórzy uważają, że wspomniano o tym dopiero tutaj, choć wydarzyło się to później. Bardziej prawdopodobne wydaje się jednak, że Mojżesz od razu rozpoczął poświęcanie ołtarza, mimo że pełne poświęcenie trwało siedem dni.

Po ustawieniu misy Mojżesz obmył przy niej swoje ręce i nogi. We wszystkim tym nie tylko pokazał kapłanom, jak mają wypełniać swoje obowiązki, lecz także uczy nas, że z Bożych darów należy korzystać, a nie tylko je podziwiać. Choć stół, świecznik i ołtarze były nowe i lśniące, nie uznał ich za zbyt cenne, by ich dotknąć. Od razu zaczął ich używać. Dary i zdolności są nam dane po to, by z nich korzystać, a nie je zakopywać.