Księga Wyjścia 4:18 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz najpierw prosi teścia o zgodę na powrót do Egiptu (Księga Wyjścia 4:18). Teść okazał mu życzliwość, gdy Mojżesz był obcym przybyszem, więc Mojżesz nie chciał odejść bez uprzedzenia. Nie chciał też postąpić niesprawiedliwie i porzucić swoich obowiązków bez pozwolenia. Nawet ci, którzy są blisko Boga i zostali powołani do Jego służby, nadal mają obowiązki wobec rodziny i w codziennej pracy.

O ile wiemy, Mojżesz nie wspomniał o tym, jak wspaniale objawił mu się Bóg. Takie miłosierdzie jest powodem do wdzięczności Bogu, a nie do przechwalania się przed innymi.

Bóg dodaje Mojżeszowi otuchy i udziela mu dalszych wskazówek dotyczących jego zadania. Po tym, jak ukazał mu się w krzewie, zapoczątkowując bliską relację, Bóg zdaje się często rozmawiać z Mojżeszem, już w mniej przytłaczający sposób. Najpierw mówi mu, że niebezpieczeństwo minęło. Wszyscy, którzy chcieli go zabić, już nie żyli, więc droga była wolna (Księga Wyjścia 4:19). Być może Mojżesz po cichu obawiał się, że wpadnie w ich ręce, choć o tym nie mówił. Zamiast tego wspominał o swojej słabości, poczuciu niegodności i trudnościach w mówieniu. Bóg zna każdy ukryty lęk, który nosi w sobie Jego lud, i wie, jak umocnić swój lud, by mógł stawić czoła tym lękom (Księga Psalmów 142:3).

Bóg mówi też Mojżeszowi, że ma czynić cuda nie tylko przed starszymi Izraela, lecz także przed faraonem, królem Egiptu (Księga Wyjścia 4:21). Niektórzy na dworze faraona mogli jeszcze pamiętać Mojżesza jako syna córki faraona, księżniczki, która go wychowała. Mogli szydzić z niego, że porzucił tamto życie. Teraz jednak Mojżesz wraca, wyposażony we władzę większą niż ta, którą mogła mu dać księżniczka. Laska, za której sprawą działy się cuda, przynosiła mu większy zaszczyt, niż mogło mu dać królewskie berło Egiptu. Ci, którzy dla Boga rezygnują ze świeckich zaszczytów, otrzymają w zamian zaszczyt pochodzący od Boga, prawdziwszy niż wszystkie inne.

Bóg przygotowuje Mojżesza także na upór faraona. Faraon zamknął serce na wołanie uciskanych Izraelitów i stłumił w sobie litość. Teraz Bóg, wydając sprawiedliwy wyrok, miał zatwardzić serce faraona wobec znaków, cudów i plag. Duszpasterze muszą liczyć się z tym, że wielu ludzi będzie im się sprzeciwiać, nawet gdy przedstawią najmocniejsze racje i najjaśniejsze argumenty. Nie powinno nas dziwić, że niektórzy pozostaną nieporuszeni. Ostateczny osąd należy jednak do Boga.

Następnie Bóg podaje Mojżeszowi słowa, które ma przekazać faraonowi (Księga Wyjścia 4:22–23). Wcześniej obiecał: „Nauczę cię, co masz mówić” (Księga Wyjścia 4:12), i teraz to czyni. Mojżesz ma przemówić w imieniu wielkiego PANA: „Tak mówi PAN”. To pierwszy raz, gdy człowiek wypowiada te słowa. Później stają się one zwyczajnym sposobem przemawiania proroków. Niezależnie od tego, czy faraon posłucha, czy odmówi, Mojżesz ma przekazać słowo Boga.

Mojżesz ma również powiedzieć faraonowi o szczególnej więzi łączącej Izraela z Bogiem. Izrael nie jest jedynie sługą ani niewolnikiem domowym. Izrael jest synem Boga, Jego pierworodnym: kimś cennym, godnym szacunku i głęboko umiłowanym. Faraon nie ma prawa tak źle traktować dziecka Boga. Mojżesz ma więc zażądać, by faraon wypuścił Izraela. Bóg nazywa Izraela swoim synem i swoim pierworodnym, dlatego faraon ma pozwolić mu odejść. Bóg troszczy się o swój lud i sam upomni się o jego sprawę (Księga Malachiasza 3:17).

Jeśli faraon odmówi, Mojżesz ma też ostrzec go przed sądem. Bóg zabije pierworodnych w Egipcie, także pierworodnego syna faraona. Ci, którzy brutalnie obchodzą się z ludem Boga, powinni liczyć się z tym, że Bóg odpłaci im za ich postępowanie. Na upór upartych odpowie uporem.

Gdy Bóg zapewnił Mojżesza, że ci, którzy czyhali na jego życie, już nie żyją, Mojżesz od razu okazał posłuszeństwo. Wziął żonę i synów, po czym wyruszył do Egiptu (Księga Wyjścia 4:20). Choć nasza grzeszna natura często sprzeciwia się służbie, do której wzywa Bóg, łaska zwycięży tę walkę i doprowadzi do posłuszeństwa wobec niebiańskiego widzenia.