Księga Wyjścia 4:10 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz wciąż wzbrania się przed zadaniem, które wybrał dla niego Bóg, a teraz jego niechęć posuwa się za daleko. Nie można już uznać jej za pokorę czy skromność. Trzeba dostrzec w niej nadmierne tchórzostwo, lenistwo i brak wiary. Widzimy, jak Mojżesz próbuje wymówić się od tej pracy.

Najpierw mówi, że nie jest dobrym mówcą (Księga Wyjścia 4:10). Był wielkim myślicielem, przywódcą i nauczycielem, ale nie był wytrawnym mówcą. Miał jasny umysł, głębokie przemyślenia i zdrowy osąd, lecz nie mówił z łatwością ani szybko. Dlatego czuł, że nie podoła przemawianiu przed potężnymi ludźmi w ważnych sprawach, i obawiał się, że Egipcjanie go przegadają.

Nie powinniśmy oceniać ludzi na podstawie tego, jak płynnie mówią. O Mojżeszu powiedziano, że był potężny w słowie (Dzieje Apostolskie 7:22), a jednak nie był wymowny. To, co mówił, było mocne, jasne i trafne, niczym rosa (Księga Powtórzonego Prawa 32:2), choć nie wypowiadał się elegancko ani z łatwością. Paweł również mówił o sobie, że jego przemawianie nie robi wrażenia (Drugi List do Koryntian 10:10). Za powolnym językiem może kryć się wielka mądrość i prawdziwa wartość.

Bóg często wybiera posłańców, którzy wydają się mieć najmniej naturalnych atutów, aby Jego łaska była w nich wyraźniej widoczna. Uczniowie Chrystusa nie byli sprawnymi mówcami, dopóki Duch ich takimi nie uczynił.

Kiedy ta wymówka została odparta, Mojżesz poszedł dalej i poprosił Boga, by posłał kogoś innego, a jemu pozwolił dalej paść owce w Midianie (Księga Wyjścia 4:13). W istocie powiedział: „Poślij kogokolwiek, tylko nie mnie. Z pewnością znajdziesz kogoś lepszego”. Niechętne serce chwyta się nawet słabej wymówki, byle nie zostać bez żadnej, i chętnie przerzuca trudną lub ryzykowną pracę na innych.

Bóg odpowiadał na wszystkie wymówki Mojżesza z cierpliwą życzliwością. Choć rozgniewał się na Mojżesza (Księga Wyjścia 4:14), nie przestawał z nim rozmawiać, aż go przekonał. Głębokie zwątpienie w siebie również nie podoba się Bogu, jeśli powstrzymuje nas od wypełniania obowiązków, spowalnia nas w ich wykonywaniu albo osłabia nasze zaufanie do Bożej łaski. Bóg ma słuszny powód, by niecierpliwić się naszym opieszałym służeniem Mu, bo już dał nam znacznie więcej, niż możemy Mu odpłacić.

Choć Bóg słusznie wyraża niezadowolenie, nie odrzuca Mojżesza. Rozmawia ze swoim upartym dzieckiem i zdobywa je dzięki łasce i życzliwości.

Aby odpowiedzieć na obawy Mojżesza, Bóg przypomina mu o swojej mocy (Księga Wyjścia 4:11). Najpierw wskazuje na sprawę, którą poruszył Mojżesz: „Kto stworzył człowiekowi usta? Czyż nie Ja, Pan?”. Mojżesz wiedział, że Bóg stworzył człowieka, ale teraz miał sobie przypomnieć, że stworzył także jego usta. Pamięć o Bogu jako Stwórcy pomaga nam pokonywać wiele trudności, które stają na drodze do wypełniania naszych obowiązków (Księga Psalmów 124:8). Bóg, Stwórca ludzkiej natury, daje nam zdolność mówienia. Od Niego, źródła darów i łaski, pochodzą też umiejętność przemawiania z mądrością (Ewangelia Łukasza 21:15) i język ucznia (Księga Izajasza 50:4). To On napełnia usta łaską (Księga Psalmów 45:2).

Po drugie, Bóg ukazuje swoją władzę nad wszystkimi naszymi zdolnościami. Kto, jeśli nie Bóg, sprawia, że ktoś nie mówi albo nie słyszy, że ktoś widzi albo jest niewidomy? Najlepsze wykorzystanie naszych zdolności jest Jego dziełem, bo to On stworzył oko, które widzi (Księga Psalmów 94:9), i otwiera umysł, oko duszy (Ewangelia Łukasza 24:45). Również nasze słabości podlegają Jego władzy. To On sprawia, że ktoś nie mówi, nie słyszy albo nie widzi. Czy jest jakieś takie nieszczęście, którego Pan nie sprowadził? Nie, sprowadził je, zawsze w mądrości i prawości, dla własnej chwały (Ewangelia Jana 9:3). Faraon i Egipcjanie stali się duchowo głusi i ślepi, jak opisano w Księdze Izajasza 6:9–10. Bóg wiedział jednak, jak sobie z nimi poradzić i jak przez ich postępowanie przynieść sobie chwałę.

Aby dodać Mojżeszowi otuchy w tym wielkim zadaniu, Bóg ponawia obietnicę swojej obecności. Nie mówi jedynie: „Będę z tobą” (Księga Izajasza 3:12), lecz składa bardziej szczegółową obietnicę: „Będę z twoimi ustami”. Innymi słowy, trudności Mojżesza z mówieniem nie zniweczą jego przesłania. Nie wydaje się, by Bóg od razu usunął jego trudności z mówieniem, czymkolwiek były. Zrobił jednak coś równie skutecznego: nauczył Mojżesza, co ma powiedzieć, a potem pozwolił, by samo przesłanie przemówiło. Inni mogli mówić płynniej, ale nikt nie przemawiał z większą mocą. Ci, których Bóg posyła, by mówili w Jego imieniu, muszą polegać na Nim w kwestii tego, co powiedzą, a odpowiednie słowa będą im dane w tej chwili (Ewangelia Mateusza 10:19).

Bóg włącza też do misji Aarona, brata Mojżesza. Obiecuje, że Aaron spotka Mojżesza we właściwym czasie i ucieszy się na jego widok, ponieważ prawdopodobnie nie widzieli się od wielu lat (Księga Wyjścia 4:14). Następnie poleca Mojżeszowi, by uczynił Aarona swoim rzecznikiem (Księga Wyjścia 4:16). Bóg mógł całkowicie odsunąć Mojżesza z powodu jego niechęci, lecz rozumiał jego słabość i dał mu pomoc.

We dwóch jest lepiej niż samemu (Księga Koheleta 4:9). Bóg ustanawia dwóch świadków, aby każde słowo można było potwierdzić (Apokalipsa świętego Jana 11:3). Aaron był bratem Mojżesza, a Bóg mądrze sprawił, że ich naturalna więź umacniała współpracę w tej misji. Chrystus wysyłał uczniów po dwóch, a niektóre z tych par tworzyli bracia. Aaron był starszym bratem, a jednak zgodził się służyć pod kierunkiem Mojżesza, bo taka była wola Boga. Aaron dobrze przemawiał, Mojżesz zaś miał większą mądrość. Bóg daje różnym ludziom różne dary, abyśmy dostrzegali, jak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem i jak każda osoba może służyć całej wspólnocie (Pierwszy List do Koryntian 12:21). Wymowa Aarona połączona z umysłem i sercem Mojżesza czyniła z nich zespół dobrze przygotowany do tej misji.

Bóg nadal mówi: „Będę z twoimi ustami i z jego ustami”. Nawet Aaron, choć potrafił dobrze mówić, nie mógł skutecznie przemawiać bez Bożej obecności. Bez nieustannej pomocy Bożej łaski zawiodą nawet najlepsze dary.

Na koniec Bóg poleca Mojżeszowi wziąć do ręki laskę (Księga Wyjścia 4:17). Pokazuje to, że Mojżesz miał wykonywać swoje zadanie raczej czynami niż słowami. Znaki, które miał czynić za jej pomocą, miały wynagrodzić brak wymowy. Jeden cud przysłużyłby mu się bardziej niż cała retoryka świata. Miał wziąć laskę, której używał jako pasterz, i nie wstydzić się skromnej pracy, od której Bóg go powołał. Ta laska miała stać się znakiem jego władzy i służyć mu zamiast miecza i berła.