Księga Wyjścia 39:32 – znaczenie i zastosowanie

Warto najpierw zwrócić uwagę na to, jak szybko budowniczowie ukończyli przybytek. Od rozpoczęcia do zakończenia prac minęło niewiele ponad pięć miesięcy. Choć praca wymagała wielkiej precyzji, obejmowała haftowanie i zdobienie złotem oraz drogimi kamieniami, wykonano ją w krótkim czasie. Prace w Kościele zwykle trwają długo, lecz oni wykonali to zadanie szybko i z wielką starannością.

Pomogły im w tym trzy rzeczy. Wiele osób pracowało razem, zgodnie i bez rywalizacji. Bóg nauczył robotników, dzięki czemu unikali błędów, które mogłyby opóźnić pracę. Ludzie byli gorliwi i zaangażowani, nie mogli się doczekać ukończenia dzieła. Bóg przygotował ich serca, a wtedy praca szybko dobiegła końca (Druga Księga Kronik 29:36). Gdy Bóg daje nam zdecydowanie, wytrwałość i chęć do działania, możemy wykonać wiele dobrego w krótszym czasie, niż się spodziewamy.

Następnie dokładnie trzymali się otrzymanych poleceń i w niczym od nich nie odstąpili. Wykonali wszystko tak, jak Pan nakazał Mojżeszowi (Księga Wyjścia 39:32; Księga Wyjścia 39:42). Dzieło Boże w każdym szczególe powinno być wykonywane zgodnie z wolą Boga. Jego nakazy nie potrzebują ludzkich dodatków, a ludzkie pomysły nie czynią ich lepszymi ani bardziej odpowiednimi. Nie wolno nam niczego dodawać do Jego słów. Bóg ma upodobanie w szczerym oddawaniu Mu czci, ale nie w takim, które wynika z naszych własnych pomysłów, a nie z Jego nakazu.

Potem przynieśli Mojżeszowi wszystko, co wykonali, i pozwolili mu to skontrolować oraz ocenić (Księga Wyjścia 39:33). Mojżesz wiedział, co polecił im sporządzić, dlatego sprawdzono każdy element. Dzięki temu było jasne, że wykonali wszystko, niczego nie pominęli i dokładnie zastosowali się do instrukcji. Gdyby coś było nie tak, można by to od razu poprawić. W ten sposób okazali szacunek Mojżeszowi, którego Pan ustanowił nad nimi. Nie spierali się, że nie ma dość umiejętności, by ocenić ich pracę. Bóg dał im zdolności potrzebne do wykonania zadania, a także pokorę, dzięki której przyjęli kontrolę i porównanie pracy z wzorem. Mojżesz sprawował nad nimi władzę, a oni ją szanowali. Nawet jeśli znali się na rzemiośle lepiej od niego, to on dokładniej znał otrzymany wzór, dlatego nie mogli być zadowoleni, dopóki Mojżesz jej nie zatwierdził. We wszystkim, co czynimy w służbie Bożej, powinniśmy dążyć do tego, by zyskać uznanie Pana.

Mojżesz obejrzał wszystko i stwierdził, że wykonano to zgodnie z nakazem (Księga Wyjścia 39:43). Dla ich dobra, a także dla własnego, sprawdził każdy element i zobaczył, że odpowiada wzorowi, który mu ukazano. Ten sam Bóg, który pokazał Mojżeszowi wzór, kierował rękami wykonujących pracę. Wszystko, co jest owocem Bożej łaski, odpowiada Jego zamysłowi. To, czego Bóg dokonuje w nas i przez nas, służy realizacji Jego dobrego celu. Gdy wypełni się wielki Boży plan i wszystkie Jego dzieła zostaną ocenione w świetle Jego zamysłów, okaże się, że wszystko dokonało się zgodnie z Jego wolą, a żadna jego część nie zawiodła ani nie uległa zmianie.

Na koniec Mojżesz im pobłogosławił. Pochwalił ich i pokazał, że uznaje wszystko, co zrobili. Nie szukał wad tam, gdzie ich nie było, jak czynią niektórzy, chcąc uchodzić za bystrych lub surowych. Być może bardzo drobiazgowy krytyk znalazłby kilka drobnych niedociągnięć, ale Mojżesz był zbyt sprawiedliwy, by wytykać małe uchybienia, gdy nie było poważnych błędów. Wszyscy przywódcy powinni chwalić tych, którzy postępują dobrze, tak jak powinni ostrzegać tych, którzy czynią zło. Nikt nie powinien szczycić się tym, że trudno go zadowolić.

Mojżesz również modlił się za nich. Pobłogosławił ich jako ten, który miał władzę, bo mniejszy otrzymuje błogosławieństwo od większego. Nie czytamy, by Mojżesz zapłacił im za wykonaną pracę, ale udzielił im błogosławieństwa. Zwykle pracownikowi należy się zapłata, lecz w tym przypadku istniały szczególne powody. Po pierwsze, pracowali dla własnego dobra. Zaszczyt i radość z tego, że przybytek Boga znajdował się pośród nich, były wystarczającą nagrodą. Po drugie, oni i ich rodziny otrzymywali bezpłatnie pokarm z nieba, a ich ubrania się nie zużywały, więc nie potrzebowali zapłaty ani nie mieli prawa jej oczekiwać. Powinniśmy dawać bezinteresownie, bo sami otrzymaliśmy za darmo. Obowiązek i przywilej służenia Bogu powinny wystarczyć, by pobudzić nas do pracy, nawet bez obietnicy nagrody. Błogosławieństwo udzielone w imię Pana było jednak wystarczającą zapłatą za cały ich trud. Tych, którymi Bóg się posługuje, On sam błogosławi, a ci, którym błogosławi, są prawdziwie błogosławieni. Jego błogosławieństwo daje życie na wieki.