Księga Wyjścia 39:1 – znaczenie i zastosowanie

W opisie wykonania szat kapłańskich, zgodnie z wcześniejszym poleceniem Boga z 28. rozdziału, warto zwrócić uwagę na kilka rzeczy. Po pierwsze, szaty kapłańskie nazwano „szatami służebnymi” (Księga Wyjścia 39:1). Przypomina to, że ci, którzy noszą szaty honoru, powinni widzieć w nich szaty służby, bo zaszczyt zawsze wiąże się z obowiązkiem. Ci, którzy są odziani w białe szaty, stoją przed tronem Boga i służą Mu dniem i nocą w Jego świątyni (Apokalipsa św. Jana 7:13, 15).

Świętych szat nie wykonywano dla wygody ani na pokaz, lecz do służby. Właśnie dlatego były naprawdę „ku chwale i ozdobie”. Nawet Syn Człowieczy, Jezus Chrystus, przyszedł nie po to, by Mu służono, lecz aby służyć. Wniosek jest jasny: w oczach Boga wielkość wiąże się z wierną służbą, a nie z poczuciem własnej ważności.

Po drugie, każda z sześciu części tego opisu kończy się słowami: „jak Pan nakazał Mojżeszowi” (Księga Wyjścia 39:5, 7, 21, 26, 29, 31). Wcześniejsze opisy nie zawierają tej formuły w taki sam sposób. Pokazuje ona, że przy wykonywaniu tych świętych szat, bardziej niż przy pozostałych elementach przybytku, ściśle przestrzegano bezpośredniego polecenia Boga, zarówno co do tego, na co pozwolił, jak i co do wskazówek, których udzielił. To przypomnienie dla wszystkich sług Pana, by we wszystkim, co czynią, kierowali się Słowem Bożym i służyli wyłącznie w posłuszeństwie wobec Niego.

Po trzecie, te szaty były bogate i okazałe, podobnie jak pozostałe wyposażenie przybytku. We wczesnym okresie Kościoła Bóg uczył swój lud i sprawiał mu radość przez takie zewnętrzne rzeczy, które należały do tego świata i jego podstawowych nauk. Jednak w czasach Ewangelii, która jest służbą Ducha, obstawanie przy kosztownych szatach liturgicznych — jak czyni to Kościół rzymski, powołując się na przyzwoitość i pouczenie — oznacza rezygnację z wolności, którą dał nam Chrystus. Oznacza też cofanie Kościoła do niewoli zewnętrznych przepisów, które miały obowiązywać tylko do czasu, gdy Bóg zaprowadzi lepszy porządek.

Po czwarte, te szaty były jedynie cieniem przyszłych dóbr, których rzeczywistością jest Chrystus i łaska Ewangelii. Gdy nadeszła rzeczywistość, przywiązywanie się do cienia jest nierozsądne. Chrystus jest naszym wielkim arcykapłanem. Podejmując dzieło naszego odkupienia, przywdział szaty służby: przyoblekł się w dary i łaski Ducha, których otrzymał bez miary.

Przepasał się też niezłomnym postanowieniem, by doprowadzić swoje dzieło do końca. Wziął na siebie cały duchowy Izrael, niósł go na ramionach, nosił na piersi i przytulał do serca. Wyrył go na dłoniach i przedstawił Ojcu na napierśniku sądu. Ukoronował się również napisem „Świętość dla Pana”, oddając całe swoje dzieło ku czci świętości Ojca. Zastanówmy się więc, jak wielki jest ten człowiek.

Prawdziwie wierzący są także duchowymi kapłanami. Czyste płótno, z którego powinny być wykonane wszystkie ich szaty służby, oznacza sprawiedliwe czyny świętych (Apokalipsa św. Jana 19:8), czyli właściwą pozycję przed Bogiem i święte życie, które Bóg im daje i którego od nich wymaga. Napis „Świętość dla Pana” powinien być tak wyraźnie widoczny na ich czołach, by każdy, kto ich zna, mógł go dostrzec. Inni powinni móc powiedzieć, że noszą święty obraz Boga i są oddani Jego chwale.