Księga Wyjścia 38:9 – znaczenie i zastosowanie

Ogrodzenie dziedzińca, czyli terenu wokół przybytku, wykonano z zasłon, zgodnie z poleceniem zapisanym w Księdze Wyjścia 27:9 i następnych wersetach. Obraz ten ukazywał wspólnotę ludu Bożego w czasach Starego Testamentu jako ogród otoczony ogrodzeniem, gdzie oddający cześć Bogu przebywali na niewielkiej przestrzeni.

Ponieważ ogrodzenie składało się jedynie z zasłon, wskazywało również, że ograniczenie wspólnoty do jednego narodu nie będzie trwało wiecznie. Cały układ przybytku był ruchomy i zmienny; pewnego dnia miał zostać rozebrany i złożony. Wtedy miejsce namiotu miało się poszerzyć, a jego sznury rozciągnąć, by zrobić miejsce narodom, jak zapowiedziano w Księdze Izajasza 54:2–3.

Kościół na ziemi wciąż jest tylko dziedzińcem domu Bożego, a szczęśliwi są ci, którzy po nim chodzą i w nim rozkwitają. Już teraz jednak podążamy przez te dziedzińce ku świętemu miejscu w górze. Błogosławieni są ci, którzy mieszkają w domu Bożym, bo nieustannie będą Go chwalić.

Dziedziniec otaczający przybytek uczy nas również, że powinniśmy zbliżać się do Boga krok po kroku. Kapłani pełniący służbę musieli przejść przez święty dziedziniec, zanim weszli do świętego przybytku. Podobnie przed oddawaniem Bogu czci powinniśmy poświęcić czas na przygotowanie się. Powinniśmy niejako obmyć ręce, a potem zbliżyć się do Niego ze szczerym sercem.