Księga Wyjścia 38:1 – znaczenie i zastosowanie

Besalel ukończył prace ze złota. Choć były one najcenniejszą częścią wyposażenia, znajdowały się wewnątrz Przybytku i najmniej rzucały się w oczy. Teraz przystąpił do wykonania dziedzińca, otwartego i widocznego dla wszystkich. Znajdowały się na nim dwa przedmioty, oba wykonane z brązu.

Pierwszym był ołtarz całopaleń (Księga Wyjścia 38:1–7), na którym składano wszystkie ofiary. Bóg przeznaczył go do tego celu, dlatego dar złożony z wiarą zostawał uświęcony i stawał się miły Bogu. Chrystus był ołtarzem dla własnej ofiary przebłagalnej, która odwraca Boży sąd nad grzechem. Jest też ołtarzem dla wszystkich naszych darów uwielbienia i dziękczynienia. Składając je, powinniśmy zwracać się ku Niemu, tak jak Bóg patrzy na Niego, gdy je przyjmuje.

Drugim przedmiotem była misa, w której przechowywano wodę dla kapłanów, by mogli się obmyć przed przystąpieniem do służby (Księga Wyjścia 38:8). Wskazywała ona na to, co Ewangelia daje w Chrystusie: oczyszczenie dusz z moralnego brudu grzechu dzięki Jego zasłudze i łasce, abyśmy mogli służyć świętemu Bogu, wypełniając święte obowiązki. Tekst mówi, że misę wykonano z luster kobiet gromadzących się przy wejściu do Przybytku.

Kobiety te wydają się szczególnie pobożne i dające innym przykład w oddawaniu czci Bogu. Przychodziły częściej i z większym zaangażowaniem niż pozostałe. Tekst oddaje im za to cześć. Podobna była później Anna, która nie opuszczała świątyni i służyła Bogu, poszcząc i modląc się dniem i nocą (Ewangelia Łukasza 2:37). W każdym okresie dziejów Kościoła niektórzy odznaczali się poważnym i gorliwym oddaniem, które ich wyróżniało. Pobożne kobiety naprawdę zasługują na szacunek (Dzieje Apostolskie 13:50), a szydercy nie odbierają im go, nazywając je niemądrymi.

Zapewne kobiety te okazywały też gorliwość, pomagając w pracach przy Przybytku. Jak sugeruje tekst, gromadziły się w grupach. Pięknie było widzieć tak wiele kobiet, które z zapałem i w jedności podejmowały dobre dzieło. Oddały na służbę Przybytku swoje lustra, wykonane z wysokiej jakości brązu i wypolerowane do użytku.

Kobiety, które bardzo dbają o urodę, zachwycają się własnym odbiciem i za główną ozdobę uważają ubranie oraz wygląd zewnętrzny, raczej niechętnie rozstają się z lustrami. Te kobiety jednak ofiarowały swoje Bogu. Być może był to znak żalu za to, że wcześniej niewłaściwie z nich korzystały, pozwalając, by lustra podsycały pychę i próżność. Gdy dostrzegły swoją nierozsądną postawę i oddały się służbie Bogu przy Przybytku, zrezygnowały z rzeczy, która sama w sobie była użyteczna, lecz stała się pułapką prowadzącą do grzechu. Pod tym względem przypominały Marię Magdalenę, która wcześniej była grzesznicą, a po nawróceniu włosami ocierała stopy Chrystusa.

Być może był to też znak gorliwości w pracy przy Przybytku. Kobiety wolały oddać swoje lustra, choć były im potrzebne, niż dopuścić, by robotnikom zabrakło brązu albo materiału najwyższej jakości. Służba Bogu i Jego chwała zawsze powinny być ważniejsze niż nasza wygoda. Nie powinniśmy narzekać na brak czegoś, jeśli możemy zrezygnować z tego, by uczcić Boga.

Z tych luster wykonano misę. Być może umiejętnie połączono je ze sobą albo przetopiono i odlano na nowo. Niewykluczone też, że misę wypolerowano tak starannie, iż jej boki nadal służyły jak lustra. Dzięki temu kapłani, przychodząc się obmyć, mogli zobaczyć swoje twarze, dostrzec plamy i zmyć je.

Kryje się w tym lekcja o pokucie. W obmywaniu, które wiąże się z pokutą, potrzebujemy lustra, jakim jest rachunek sumienia. Takim lustrem jest Słowo Boże, w którym możemy zobaczyć samych siebie (List Jakuba 1:23). Powinniśmy zestawiać z nim nasze serca i życie, dostrzegać skazy, a następnie obmywać je głębokim żalem i wiarą w krew Chrystusa, która oczyszcza nasze dusze. Zazwyczaj im uważniej wyznajemy grzechy, tym większą pociechę daje nam pewność, że zostały przebaczone.