Księga Wyjścia 36:1 – znaczenie i zastosowanie

Rzemieślnicy przystąpili do pracy bez zwłoki. Gdy tylko Bóg obdarzył ich umiejętnościami potrzebnymi do wykonania zadania, zabrali się do pracy. Przypomina nam to, że otrzymane od Boga dary mają służyć innym, a nie leżeć w ukryciu jak coś zawiniętego w chustę. Nasze zdolności są po to, by czynić nimi dobro.

Zaczęli działać, gdy wezwał ich Mojżesz (Księga Wyjścia 36:2). Nawet ci, których Bóg przygotował do służby i obdarzył gotowością do niej, potrzebują właściwego powołania do pracy. Może ono przyjść w niezwykły sposób, jak w przypadku proroków i apostołów, albo w zwyczajny sposób, jak w przypadku duszpasterzy i nauczycieli. Mojżesz wezwał tych, którym Bóg dał mądrość potrzebną do tego zadania, wykraczającą poza ich naturalne możliwości, i których serca pobudził do gorliwej pracy.

To pomocny obraz tych, którzy są powołani do budowania Kościoła Chrystusa, namiotu Ewangelii. Łaska Boża w pewnej mierze uzdalnia ich do tej pracy i wzbudza w nich gotowość do jej podjęcia. W powoływaniu osób do służby ważne są dwie rzeczy: zdolność i gotowość, a także niezłomne postanowienie. Jeśli Bóg dał im nie tylko wiedzę, lecz także mądrość, niech z pełnym zaangażowaniem przystępują do pracy i doprowadzają ją do końca. Ci, którzy chcą pomagać w zdobywaniu ludzi dla Boga, powinni być mądrzy i skupieni na samej pracy, a nie na jej zaszczytach.

Materiały złożone przez lud Mojżesz przekazał rzemieślnikom (Księga Wyjścia 36:3). Nie mogli zbudować przybytku z niczego. Potrzebowali materiałów do pracy, które dostarczył lud, a Mojżesz przekazał je wykonawcom. Podobnie cenne dusze są materiałem, z którego powstaje namiot Ewangelii. Są budowane na duchowy dom (Pierwszy List Piotra 2:5). W tym celu powinny dobrowolnie oddać się Panu na służbę (List do Rzymian 15:16), a następnie zostać powierzone opiece Jego duszpasterzy. Ci pracują nad ich kształtowaniem i wspierają ich wzrost w świętości, aż wszyscy staną się jednością w wierze i świątynią świętą (List do Efezjan 2:21, List do Efezjan 2:22; List do Efezjan 4:12, List do Efezjan 4:13).

Lud przynosił dobrowolne dary każdego ranka (Księga Wyjścia 36:3). My również powinniśmy każdego dnia składać Panu nasze dary: modlitwę, uwielbienie i skruszone serce, całkowicie Mu oddane. Tego domaga się od nas każdy dzień. Miłosierdzie Boga odnawia się każdego ranka, dlatego każdego ranka na nowo powinno odnawiać się także nasze oddanie Jemu.

Niektórzy mogli początkowo ociągać się z dawaniem, lecz gorliwość sąsiadów pobudziła ich, a nawet zawstydziła i skłoniła do działania. Zapał nielicznych może zachęcić wielu. Niektórzy są gotowi przyłączyć się do dobrego dzieła, choć nie garną się do tego, by je rozpocząć. Najlepiej być gotowym od początku, ale lepiej dołączyć później niż nie dołączyć wcale. Inni mogli złożyć dar raz, a potem, z radością wspominając swój dar, ofiarować jeszcze więcej. Nie tylko nie żałowali tego, co dali, lecz podwoili swój dar. W dziełach miłosierdzia warto dzielić się z siedmioma, a nawet z ośmioma.

Rzemieślnicy postępowali uczciwie. Gdy podliczyli materiały potrzebne do pracy i zobaczyli, że wystarczy ich na wykonanie zadania, a lud wciąż przynosi więcej, wspólnie udali się do Mojżesza i powiedzieli, że dalsze dary nie są już potrzebne (Księga Wyjścia 36:4, Księga Wyjścia 36:5). Gdyby dbali o własny interes, mogliby wykorzystać tę okazję, by wzbogacić się na darach ludu. Mogliby zakończyć pracę, a nadwyżkę zatrzymać dla siebie jako dodatkowe wynagrodzenie. Byli jednak uczciwi i nie chcieli tak nisko postąpić, czerpiąc zysk z darów złożonych Panu. Oszukiwanie ogółu jest wielką krzywdą.

Nie tylko byli gotowi rozliczyć się ze wszystkiego, co otrzymali, lecz także nie chcieli brać więcej, niż potrzebowali. Nie chcieli ulec pokusie zatrzymania nadwyżki ani nawet wzbudzić podejrzeń, że to zrobili. Byli to ludzie, którzy wiedzieli, kiedy wystarczy. Lud również był hojny. Mimo że widział, jak wiele już ofiarowano, nadal przynosił dary, aż Mojżesz musiał nakazać mu, by przestał (Księga Wyjścia 36:6, Księga Wyjścia 36:7). To rzadkość. Większość ludzi trzeba zachęcać do hojności, a niewielu trzeba przed nią powstrzymywać. Tym razem jednak tak właśnie było.

Gdyby Mojżesz chciał się wzbogacić, mógł pozwolić, by dary nadal napływały, a po zakończeniu pracy zatrzymać resztę. On jednak również przedkładał dobro wspólne nad własny zysk, dając dobry przykład wszystkim, którym powierzono zaufanie publiczne. Lud „powstrzymano od przynoszenia darów” (Księga Wyjścia 36:6), a oni zdawali się odczuwać to jako ograniczenie, bo chcieli zrobić dla przybytku jeszcze więcej. Tak wielka była ich gorliwość. Dawali tyle, ile mogli, a nawet więcej, niż mogli bez trudu odłożyć, prosząc zbierających, by przyjęli ich dary (Drugi List do Koryntian 8:3, Drugi List do Koryntian 8:4). Były to owoce pierwszej miłości. W naszych czasach miłość bliźniego tak bardzo ostygła, że trudno oczekiwać, by podobne rzeczy zdarzały się często.