Księga Wyjścia 33:7 – znaczenie i zastosowanie

Oto jeden ze znaków niezadowolenia Boga, który miał jeszcze bardziej upokorzyć lud: Mojżesz zabrał Namiot Zgromadzenia, nie swój własny namiot rodzinny, lecz ten, w którym wysłuchiwał spraw, rozstrzygał spory i prosił Boga o wskazówki. Rozbił go daleko poza obozem (Księga Wyjścia 33:7). Pokazało to ludowi, że nie był godny tego namiotu i że nie wróci on do obozu, dopóki nie nastanie pojednanie.

Bóg dawał im do zrozumienia, że odsunął się od nich. Pan jest daleko od niegodziwych. Podobnie chwała Pana opuściła świątynię, gdy została splugawiona grzechem (Księga Ezechiela 10:4; Księga Ezechiela 11:23). Gdy Bóg zabiera swój Namiot, jest to znak gniewu, ponieważ ustanowione przez Niego formy oddawania Mu czci są darem Jego łaski i znakiem Jego obecności. Gdy je mamy, On jest z nami.

Być może ten Namiot był jedynie planem albo modelem tego, który miał zostać zbudowany później. Mógł to być naprędce sporządzony szkic wzoru pokazanego Mojżeszowi na górze, który miał służyć jako wskazówka dla rzemieślników. Na razie był miejscem spotkań Boga z Mojżeszem w sprawach całego ludu. Ustawiono go w pewnej odległości, by lud poczuł, co utracił, wymieniając miłosierdzie Boga na bezużyteczne bożki. Miał zobaczyć, z czego zrezygnował.

Mimo to wiele wskazywało na to, że lud nadal może mieć nadzieję na miłosierdzie Boga. Choć Namiot został przeniesiony, każdy, kto chciał szukać Pana, mógł pójść za nim (Księga Wyjścia 33:7). Zaproszono wszystkich, nie tylko Mojżesza, by przyszli i prosili Boga, aby znów zwrócił się ku nim. Poza obozem wyznaczono miejsce, gdzie mogli błagać Boga, by do nich powrócił.

Podobnie było za czasów Ezdrasza, późniejszego przywódcy, który był jak drugi Mojżesz i wstawiał się za Izraelem. Zgromadzili się przy nim ci, którzy drżeli na słowo Boże (Księga Ezdrasza 9:4). Gdy Bóg zamierza okazać miłosierdzie, pobudza ludzi do modlitwy. Chce, by Go szukano (Księga Ezechiela 36:37), a szukać Go może nawet człowiek najuboższy. Każdy Izraelita, który szukał Pana, był mile widziany w tym Namiocie, tak samo jak Mojżesz, człowiek Boży.

Mojżesz wystąpił także jako pośrednik między Bogiem a Izraelem. Wyszedł do Namiotu, miejsca spotkania obu stron, zapewne położonego między obozem a górą, i wszedł do środka (Księga Wyjścia 33:8–9). Trudno, by sprawa upadła, skoro ma tak dobrego orędownika. Gdy ich sędzia ustanowiony przez Boga staje się ich obrońcą, a ten, który miał przekazywać Prawo, wstawia się za nimi, Izrael wciąż może mieć nadzieję.

Lud również zdawał się gotowy do pojednania. Gdy Mojżesz wychodził do Namiotu, ludzie patrzyli za nim (Księga Wyjścia 33:8). Okazali w ten sposób szacunek człowiekowi, którego wcześniej lekceważyli, i pełne zaufanie do jego pośrednictwa. Pokazali też, jak bardzo przejmowali się tą sprawą i jak usilnie pragnęli wiedzieć, czy Bóg się z nimi pojedna.

Pod tym względem przypominali uczniów, którzy patrzyli na Pana Jezusa wstępującego do nieba, by wejść do świętego miejsca, którego nie zbudowały ludzkie ręce, aż obłok zasłonił Go ich oczom. My także powinniśmy oczyma wiary podążać za Nim tam, gdzie teraz staje przed Bogiem w naszym imieniu. Wtedy skorzystamy z Jego pośrednictwa.

Gdy zobaczyli słup obłoku, znak obecności Boga, który spotkał się z Mojżeszem, wszyscy oddali pokłon, każdy u wejścia do swojego namiotu (Księga Wyjścia 33:10). Był to wyraz pokornej czci dla Boskiego Majestatu, któremu odtąd mieli oddawać cześć, zamiast złotym bożkom. Pokazali też wdzięczną radość, że Bóg dał im ten dobry znak i pewną nadzieję na pojednanie. Gdyby zamierzał ich zgładzić, nie dałby im takich znaków, nie wzbudziłby takiego pośrednika ani nie obdarzył go tak wielką przychylnością.

Pokazali również, że popierają wszystko, co Mojżesz obieca w ich imieniu, i oczekują, że spotkanie zakończy się pomyślnie. Także my powinniśmy oddawać Bogu cześć w naszych namiotach, zwracając wzrok na Chrystusa, Pośrednika. To, że oddawali cześć u wejść do swoich namiotów, jasno pokazywało, że nie wstydzą się publicznie przyznać do Boga i Mojżesza, tak jak wcześniej publicznie oddawali cześć cielcowi.

Bóg przez Mojżesza jednał Izraela ze sobą i pokazał, że chce zawrzeć pokój. Spotkał się z Mojżeszem w miejscu, gdzie obie strony prowadziły rozmowy (Księga Wyjścia 33:9). Słup obłoku, który odsunął się od obozu splugawionego bałwochwalstwem, powrócił teraz do Namiotu położonego w pewnej odległości. Wracał stopniowo. Jeśli nasze serca zwracają się ku Bogu, by wyjść Mu na spotkanie, On łaskawie wyjdzie nam naprzeciw.

Bóg rozmawiał też z Mojżeszem (Księga Wyjścia 33:9), twarzą w twarz, jak przyjaciel rozmawia z przyjacielem (Księga Wyjścia 33:11). Oznacza to, że Bóg objawił się Mojżeszowi jaśniej niż jakiemukolwiek innemu prorokowi, okazując mu szczególną życzliwość i łaskę. Nie mówił do niego jak władca do poddanego, lecz jak człowiek do przyjaciela, którego kocha i z którym dzieli się serdecznymi myślami.

Było to dla Izraela wielką zachętą, ponieważ ich orędownik cieszył się tak wielką przychylnością Boga. Aby umocnić lud w tej nadziei, Mojżesz wrócił do obozu i opowiedział, jakiego obrotu spraw można się spodziewać, żeby ludzie nie tracili ducha podczas jego nieobecności. Ponieważ zamierzał wkrótce wrócić do Namiotu Zgromadzenia, zostawił tam Jozuego. Nie wypadało, by to miejsce było puste, gdy u wejścia stał obłok chwały (Księga Wyjścia 33:9). A gdyby Bóg chciał coś powiedzieć z obłoku podczas nieobecności Mojżesza, Jozue był tam gotów Go słuchać.