Księga Wyjścia 32:15 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw zwróćmy uwagę na przychylność, jaką Bóg okazał Mojżeszowi, powierzając mu dwie tablice Świadectwa. Były wykonane ze zwykłego kamienia, a jednak miały o wiele większą wartość niż wszystkie drogocenne kamienie na napierśniku Aarona. Nie dorównałby im nawet topaz z Etiopii (Księga Wyjścia 32:15–16). O ile nam wiadomo, sam Bóg napisał na tych tablicach dziesięć przykazań, bez pomocy człowieka czy anioła. Zapisał obie strony; część przykazań umieścił na jednej tablicy, a część na drugiej. Tablice składano razem jak księgę i umieszczono w Arce.

Po drugie, zwróćmy uwagę na bliską więź łączącą Mojżesza z Jozuem. Gdy Mojżesz przebywał w obłoku, niczym w prywatnej komnacie króla, Jozue pozostawał możliwie blisko, jak ktoś czekający w zewnętrznym pomieszczeniu, gotów służyć, gdy Mojżesz wyjdzie. Przez czterdzieści dni był sam i prawdopodobnie żywił się manną, a jednak nie znużyło go czekanie, w przeciwieństwie do ludu. Gdy Mojżesz schodził z góry, Jozue schodził razem z nim, nie wcześniej. Wiemy też, jak zrozumieli odgłosy dobiegające z obozu (Księga Wyjścia 32:17–18).

Nawet po tak długim czasie spędzonym na bezpośredniej rozmowie z Bogiem Mojżesz nie uważał za coś niegodnego rozmawiać swobodnie ze swoim sługą Jozuem. Bóg wywyższa tych, którymi się posługuje, ale nie pozwala im popaść w pychę. Mojżesz nie uważał też za coś niegodnego rozmawiać o sprawach obozu. Paweł po pobycie w trzecim niebie i usłyszeniu rzeczy, których nie sposób powtórzyć, nie mniej troszczył się o Kościół na ziemi. Jozue, jako żołnierz dowodzący oddziałami, uznał, że słyszany hałas może oznaczać bitwę. Mojżesz jednak, pouczony przez Boga, wiedział, że to śpiew ludzi. Nie wydaje się przy tym, by wyjaśnił Jozuemu, dlaczego śpiewali, bo nie powinniśmy pochopnie rozgłaszać cudzych przewinień. I tak wkrótce wyjdą na jaw.

Po trzecie, Mojżesz słusznie i z wielkim gniewem zareagował na bałwochwalstwo Izraela. Wiedział, czego się spodziewać, dlatego od razu dostrzegł złotego cielca i dzikie pląsy wokół niego. Zobaczył, jak dobrze lud potrafił się bawić bez niego, jak szybko o nim zapomniał i jak niewiele obchodził go jego powrót. Mógł słusznie uznać to za osobistą zniewagę, ale było to najmniejsze z ich przewinień. Gniewał się, ponieważ zgrzeszyli przeciw Bogu i okryli Jego lud hańbą.

To poważna sprawa: zejść ze społeczności z Bogiem, a potem zetknąć się ze światem pogrążonym w nieprawości. W Bogu widzimy to, co czyste i miłe. W świecie spotykamy skażenie i nieustanne powody do oburzenia. Mojżesz był najpokorniejszym człowiekiem na ziemi, a jednak na widok cielca i pląsów zapłonął gniewem. Okazywanie niezadowolenia wobec nieprawości nie jest sprzeczne z pokorą. Bez grzechu gniewają się ci, którzy gniewają się wyłącznie na grzech, nie dlatego, że dotyka ich samych, lecz dlatego, że obraża Boga. Efez słynął z wytrwałości, a jednak nie tolerował ludzi złych (Apokalipsa św. Jana 2:2). Powinniśmy zachować spokój, gdy chodzi o nasze własne interesy, a być gorliwi i pełni zapału, gdy chodzi o cześć Boga.

Mojżesz okazał swój gniew w bardzo wymowny sposób: rozbił tablice i spalił cielca, aby lud pojął powagę swojego grzechu. Bez tak wyraźnych znaków ludzie mogli potraktować go lekko. Najpierw, chcąc pokazać im, że utracili przychylność Boga, rozbił tablice (Księga Wyjścia 32:19). Bóg znał ich grzech, zanim Mojżesz zszedł z góry, ale nie polecił mu zostawić tablic. Kazał mu przynieść je w rękach, aby lud zobaczył, jak bardzo Bóg był gotów zawrzeć z nim przymierze i że jedyną przeszkodą był ich własny grzech. Gdy potem ujawnił się grzech Efraima, Bóg natchnął Mojżesza, by rozbił tablice na oczach ludu (Księga Powtórzonego Prawa 9:17). Ten widok miał głębiej poruszyć ludzi i napełnić ich wstydem na myśl o utraconym błogosławieństwie. Ponieważ jawnie złamali zawierane przymierze, spisane przymierze zostało rozdarte, zanim zdążyło zostać przypieczętowane.

Największym znakiem niezadowolenia Boga wobec człowieka lub ludu jest odebranie im Jego prawa. Rozbicie tablic przypominało złamanie lasek symbolizujących łaskę i jedność (Księga Zachariasza 11:10; Księga Zachariasza 11:14), przez co lud został bez Kościoła i bez nadziei. Niektórzy uważają, że Mojżesz zgrzeszył, rozbijając tablice, i zauważają, że gniew może skłaniać człowieka do odrzucenia wszystkich Bożych przykazań. Wydaje się jednak, że był to raczej akt sprawiedliwości niż wybuch złości. Mojżesz później nie mówił o tym z żalem (Księga Powtórzonego Prawa 9:17).

Po drugie, chcąc pokazać ludowi, że zwrócił się ku bogu, który nie może mu pomóc, Mojżesz spalił cielca (Księga Wyjścia 32:20). Stopił go i zmielił na proch. Potem rozsypał go w wodzie, którą pili wszyscy w obozie, aby proch był widoczny. W ten sposób pokazał, że bożek jest niczym w świecie (Pierwszy List do Koryntian 8:4). Sprowadził go niemal do nicości. Pokazał też, że fałszywi bogowie nie mogą ocalić tych, którzy im służą, skoro ten nie potrafił ocalić nawet samego siebie (Księga Izajasza 46:1–2).

Mojżesz uczył w ten sposób, że należy zniszczyć każdy ślad bałwochwalstwa, a nawet usunąć imiona Baalów: rozsypał sam proch w wodzie. Opiłki złota są cenne i ludzie starannie je zbierają. Opiłki ze złotego cielca były jednak odrażające i należało je wyrzucić ze wstrętem. Podobnie bożki ze srebra i złota trzeba rzucić kretom i nietoperzom (Księga Izajasza 2:20; Księga Izajasza 30:22), a Efraim powinien powiedzieć: „Cóż mam jeszcze wspólnego z bożkami?”. Mieszając proch z napojem ludu, Mojżesz pokazał, że sprowadzone przez nich przekleństwo zmiesza się z wszystkimi ich przyjemnościami i je zatruje. Wejdzie w ich ciało jak woda, a w kości jak oliwa. Człowiek odstępujący od Boga w sercu nasyci się własnym postępowaniem i wypije to, co sam sobie nawarzył. Były to doprawdy gorzkie wody.