Księga Wyjścia 30:22 – znaczenie i zastosowanie

Podano tu wskazówki dotyczące sporządzania świętego olejku do namaszczania oraz kadzidła używanego podczas służby w Przybytku. Miały one służyć ku czci Boga, dlatego On sam podał również sposób ich przygotowania. Nic nie może być przyniesione Bogu, jeśli nie pochodzi od Niego.

Święty olejek do namaszczania miał być sporządzany ze składników i w ilościach określonych przez samego Boga (Księga Wyjścia 30:23–25). Komentatorzy nie zgadzają się co do wszystkich szczegółów, ale jedno jest pewne: mieszankę przygotowywano z najlepszych składników odpowiednich do tego celu. Należało sporządzić ją umiejętnie, „jak zrobiłby to aptekarz lub perfumiarz” (Księga Wyjścia 30:25). Przyprawy, których łączna masa wynosiła niemal 25 kg, moczono w około 5–7 litrach oliwy, a następnie odcedzano. W ten sposób otrzymywano oliwę o bogatym, słodkim zapachu.

Olejek służył do namaszczania Namiotu Boga i wszystkich jego sprzętów. Używano go także przy ustanawianiu kapłanów do służby (Księga Wyjścia 30:26–30). Zgodnie z nakazem praktyka ta miała być zachowywana przez wszystkie pokolenia (Księga Wyjścia 30:31). Według tradycji żydowskiej olejek sporządzony przez Mojżesza wystarczył aż do czasu niewoli, choć wydaje się to mało prawdopodobne. Biskup Patrick uważa, że zgodnie z nakazem Boga przygotowywano go ponownie w miarę potrzeby, ponieważ namaszczono nim Salomona (1 Księga Królewska 1:39) oraz kilku innych królów. Olejkiem namaszczano również wszystkich arcykapłanów, tak obficie, że spływał aż do skraju ich szat. O sporządzaniu tej wonnej maści wspomina też 1 Księga Kronik 9:30.

Wszyscy zgadzają się jednak, że w drugiej świątyni nie było świętego olejku do namaszczania. Patrick uważa, że stało się tak, ponieważ Żydzi doszli do przekonania, że nie wolno sporządzać go ponownie. W swojej opatrzności Bóg posłużył się tym brakiem, by wskazać na doskonalsze namaszczenie Duchem Świętym w czasach Ewangelii. Liczne dary Ducha były zapowiedziane przez te wonne składniki. Aby ukazać piękno świętości, w Przybytku znajdowały się przedmioty miłe zarówno dla oka, jak i dla powonienia. O imieniu Chrystusa mówi się, że jest jak rozlany olejek (Pieśń nad Pieśniami 1:3), a dobre imię człowieka jest cenniejsze niż wonny olejek (Księga Koheleta 7:1).

Kadzidło spalane na złotym ołtarzu również sporządzano z wonnych przypraw, choć nie były one tak rzadkie ani cenne jak składniki olejku do namaszczania (Księga Wyjścia 30:34–35). Żydzi twierdzą, że przygotowywano je raz w roku, przeznaczając około 450 g na każdy dzień roku oraz dodatkowe 1,35 kg na Dzień Pojednania. Przed użyciem należało je bardzo drobno utłuc. Obrazuje to upodobanie Pana w zmiażdżeniu Odkupiciela: Chrystus złożył siebie w ofierze jako miłą woń.

Podano wspólne prawo dotyczące olejku i kadzidła (Księga Wyjścia 30:32–33, 37–38): nikt nie miał sporządzać ich na zwyczajny użytek. Bóg chciał, by Jego lud głęboko szanował ustanowione przez Niego praktyki. Uczy nas też, byśmy nie nadużywali niczego, przez co Bóg daje się poznać. Niektórzy wymyślali instrumenty muzyczne na własne uczty, naśladując muzykę Dawida (Księga Amosa 6:5). Traktowanie rzeczy świętych jak żartu jest poważną zniewagą wobec Boga, zwłaszcza gdy szydzi się z Jego Słowa i ustanowień lub obchodzi się z nimi niedbale (Ewangelia Mateusza 22:5). Tego, co należy wyłącznie do Boga, nie wolno traktować jak rzeczy pospolitej.