Księga Wyjścia 30:1 – znaczenie i zastosowanie

Pan przekazał te wskazówki dotyczące ołtarza kadzenia. Miał być wykonany z drewna i pokryty czystym złotem. Miał mieć około 90 cm wysokości i około 45 cm szerokości i długości, a na jego rogach miały się znajdować rogi. Wokół ołtarza miała biec złota listwa, a do jego przenoszenia należało wykonać złote pierścienie i drążki (Księga Wyjścia 30:1-5).

Wygląda na to, że ołtarz ten nie miał rusztu, przez który popiół mógłby spadać. Gdy spalano kadzidło, przynoszono złotą kadzielnicę z rozżarzonymi węglami i stawiano ją na ołtarzu. Kadzidło spalano w kadzielnicy, a potem wynoszono ją wraz z węglami, tak że nic nie spadało na sam ołtarz. W świątyni opisanej przez Ezechiela ołtarz kadzenia jest dwa razy większy (Księga Ezechiela 41:22). Nazywa się tam ołtarzem z drewna, bez wzmianki o złocie. Wskazuje to na kult w czasach Ewangelii, który miał być bardziej duchowy, prostszy w zewnętrznej formie i sprawowany na większym obszarze, ponieważ kadzidło miało być ofiarowane w każdym miejscu (Księga Malachiasza 1:11).

Ołtarz miał stać przed zasłoną, po jej zewnętrznej stronie, ale nadal naprzeciw przebłagalni, która znajdowała się za zasłoną (Księga Wyjścia 30:6). Kapłan pełniący tam służbę nie mógł widzieć przebłagalni, bo zasłaniała ją tkanina, miał jednak zwracać się w jej stronę, gdy spalał kadzidło. Uczy nas to, że choć nie widzimy oczami tronu łaski, mamy modlić się z wiarą, jakbyśmy stali przed nim, kierować tam swoje modlitwy i wznosić ku niemu wzrok.

Aaron miał spalać na tym ołtarzu wonne kadzidło każdego ranka i każdego wieczoru, za każdym razem około 225 g (Księga Wyjścia 30:7-8). Miało ono między innymi tłumić nieprzyjemny zapach mięsa, które każdego dnia spalano na ołtarzu z brązu. Oddawano w ten sposób cześć Bogu, pokazywano, że służba Jego ludu jest Mu miła, i przypominano, że lud powinien służyć Mu z radością. Ofiary na ołtarzu z brązu dotyczyły winy i sądu. Ofiara na tym ołtarzu ukazywała, że Bóg przyjmuje dobre uczynki, a więc nasze dwie wielkie potrzeby wobec Niego to przebaczenie i przyjęcie nas jako sprawiedliwych.

Na tym ołtarzu nie wolno było składać żadnej innej ofiary ani spalać kadzidła innego niż to, które wyznaczył Bóg (Księga Wyjścia 30:9). Bóg chce, by oddawano Mu cześć w sposób, który nakazał, i nie inaczej. Raz w roku należało też oczyścić ołtarz: w dniu przebłagania arcykapłan miał umieścić na jego rogach krew ofiary za grzech (Księga Wyjścia 30:10; Księga Kapłańska 16:18-19). Miał to zrobić, wychodząc z Miejsca Najświętszego. Obrzęd ten ukazywał, że grzechy kapłanów pełniących tam służbę i ludu, któremu służyli, sprawiały, że nawet ten święty ołtarz stawał się rytualnie nieczysty i wymagał oczyszczenia krwią przebłagania.

Ołtarz kadzenia wskazywał na Chrystusa na dwa sposoby. Ołtarz z brązu na dziedzińcu przedstawiał Chrystusa umierającego na ziemi. Złoty ołtarz w przybytku przedstawiał Chrystusa wstawiającego się za nami w niebie ze względu na swoją ofiarę. Stał przed przebłagalnią, ponieważ Chrystus zawsze staje przed Bogiem w naszym imieniu. Jest naszym orędownikiem u Ojca (Pierwszy List Jana 2:1), a Jego wstawiennictwo wznosi się ku Bogu jak miła woń. Złota korona wokół ołtarza również wskazuje na Chrystusa, który wstawia się za nami jako Król. Może powiedzieć: „Ojcze, chcę” (Ewangelia Jana 17:24).

Ołtarz przedstawiał także modlitwy ludu Bożego. Pismo mówi, że nasze modlitwy stają przed Bogiem jak kadzidło (Księga Psalmów 141:2). Tak jak dym unosił się ku górze, tak nasze pragnienia wznoszą się do Boga w modlitwie, gdy rozpalają je święta miłość i inne pobożne uczucia. Kiedy kapłan spalał kadzidło, lud również się modlił (Ewangelia Łukasza 1:10). Pokazuje to, że prawdziwym kadzidłem jest modlitwa. Kadzidło składano codziennie jako nieustanną ofiarę (Księga Wyjścia 30:8), co uczy nas, by modlić się zawsze. Oznacza to, że powinniśmy wyznaczyć sobie stałe pory modlitwy każdego dnia, przynajmniej rano i wieczorem, i ich nie zaniedbywać. W ten sposób modlimy się nieustannie.

Lampy przycinano i zapalano w tym samym czasie, gdy spalano kadzidło. Uczy nas to, że czytanie Pisma Świętego, które jest naszym światłem i lampą, powinno być częścią codziennego życia i zwykle towarzyszyć modlitwie oraz uwielbieniu. Kiedy mówimy do Boga, powinniśmy też słuchać tego, co Bóg mówi do nas. Wtedy nasza więź z Nim jest pełna. Modlitwy świętych są miłe Bogu jak wonne kadzidło. Pismo Święte mówi o modlitwach świętych jako o miłej woni (Apokalipsa św. Jana 5:8), lecz to kadzidło, które dodaje Chrystus, sprawia, że modlitwy te są przyjęte (Apokalipsa św. Jana 8:3). Jego krew zakrywa także winę, która przylega nawet do naszej najlepszej służby. Jeśli jednak serce i życie nie są święte, nawet kadzidło staje się dla Boga obrzydliwością. Wtedy ten, kto je składa, przypomina kogoś, kto błogosławi bożka (Księga Izajasza 1:13; Księga Izajasza 66:3).