Księga Wyjścia 30:11 – znaczenie i zastosowanie

Niektórzy zauważyli, że powtarzające się tutaj i w dalszej części słowa o tym, że Pan przemawiał do Mojżesza (Księga Wyjścia 30:17, 30:22, 30:34), sugerują, iż Bóg nie przekazał mu wszystkich tych nakazów podczas jednej długiej rozmowy na górze. Prawdopodobnie robił między nimi przerwy, aby Mojżesz mógł zapisać to, co usłyszał, albo przynajmniej dobrze utrwalić to w pamięci. Podobnie Chrystus uczył swoich uczniów stopniowo, w miarę jak byli w stanie przyswajać Jego naukę.

Mojżesz otrzymuje tu polecenie, by zebrać od ludu podatek pogłówny, czyli jednakową kwotę od każdej osoby, na służbę przybytku — świętego namiotu, w którym Bóg spotykał się ze swoim ludem. Miał to uczynić podczas spisu ludności. Niektórzy sądzą, że dotyczyło to tylko pierwszego spisu, przeprowadzonego po wzniesieniu przybytku, a zebrane pieniądze miały pokryć brakujące koszty dokończenia prac lub rozpoczęcia służby w przybytku. Inni uważają, że podatek pobierano ponownie przy każdej szczególnej potrzebie i za każdym razem, gdy liczono lud, oraz że Dawid zgrzeszył, nie żądając go przy spisie ludności. Wielu żydowskich autorów, a także ci, którzy przyjęli ich pogląd, sądzi jednak, że z czasem stał się on coroczną opłatą, choć po raz pierwszy pobrano go przy spisie za Mojżesza. Był to podatek, który Chrystus zapłacił, aby nie dać powodu do zgorszenia swoim przeciwnikom (Ewangelia Mateusza 17:27), choć zarazem pokazał, dlaczego mógłby być z niego zwolniony.

Kwota wynosiła pół sykla, czyli około piętnastu pensów w ówczesnym przeliczeniu. Bogaci nie mieli dawać więcej, a ubodzy — mniej (Księga Wyjścia 30:15). Pokazywało to, że bogaci i ubodzy są jednakowo cenni w oczach Boga i że nie faworyzuje On nikogo (Dzieje Apostolskie 10:34; Księga Hioba 34:19). Przy innych ofiarach każdy dawał według swoich możliwości. Ta opłata, nazywana okupem za życie, miała być jednakowa dla wszystkich, ponieważ bogaci potrzebują Chrystusa tak samo jak ubodzy, a ubodzy są u Niego tak samo mile widziani jak bogaci. Jedni i drudzy przyczyniali się do utrzymania służby w przybytku, bo jednakowo korzystali z jej błogosławieństw. W Chrystusie i w tym, co On ustanowił, bogaci i ubodzy spotykają się razem. Wspólną nadzieję czerpią od Pana, który stworzył jednych i drugich, oraz od Pana Chrystusa, który odkupił jednych i drugich (Księga Przysłów 22:2).

Żydzi twierdzą, że człowiek, który odmawiał zapłacenia tego podatku, nie był objęty przebłaganiem. Pieniądze miały być zapłatą za życie, aby nie spadła na nich żadna plaga. W ten sposób ludzie przyznawali, że życie pochodzi od Boga, że przez grzech zasłużyli na jego utratę i że każdy kolejny dzień, w którym oddychają, zawdzięczają Jego mocy i cierpliwości. Oddawali więc cześć Bogu, od którego zależy ich życie, i prosili Go, by powstrzymał plagi, na które zasłużyli przez swoje grzechy.

Zebrane pieniądze miały służyć przybytkowi (Księga Wyjścia 30:16). Kupowano za nie ofiary, mąkę, kadzidło, wino, oliwę, opał, sól, szaty kapłańskie i wszystko inne, czego potrzebowała cała wspólnota. Ci, którzy korzystają z błogosławieństwa obecności przybytku Boga pośród nich, powinni chętnie pomagać w pokrywaniu jego kosztów i nie żałować pieniędzy na niezbędne wydatki związane ze wspólnym kultem. W ten sposób oddajemy cześć Panu tym, co posiadamy, i uznajemy, że najlepszym sposobem wykorzystania pieniędzy jest przeznaczenie ich na służbę Bogu. Pieniędzmi nie można zapłacić za przebłaganie, można jednak użyć ich, by uczcić Tego, który dokonał przebłagania, i wspierać głoszenie Ewangelii, przez którą to przebłaganie staje się naszym udziałem.