Księga Wyjścia 3:11 – znaczenie i zastosowanie

Bóg przemówił do Mojżesza, a teraz pozwala mu odpowiedzieć. Mojżesz korzysta z tej możliwości i wysuwa zastrzeżenie dotyczące własnych zdolności do wykonania zadania (Księga Wyjścia 3:11): „Kim jestem?”. Czuje się niegodny takiego zaszczytu i niezdolny do podjęcia tego zadania. Uważa, że brakuje mu odwagi, by stanąć przed faraonem i wysunąć żądanie, które może go kosztować życie, a także umiejętności, by wyprowadzić Izrael z Egiptu. Ludzie są nieuzbrojeni, niewyszkoleni, zniechęceni i niezdolni do samodzielnego działania, więc po ludzku zadanie wydaje się niemożliwe.

W rzeczywistości Mojżesz był do tej pracy lepiej przygotowany niż niemal każdy inny człowiek. Miał wiedzę, mądrość, doświadczenie, odwagę, wiarę i świętość, a mimo to pyta: „Kim jestem?”. Im bardziej ktoś nadaje się do służby, tym mniej skłonny jest myśleć o sobie wysoko. Praca rzeczywiście była bardzo trudna i mogła zachwiać odwagą i wiarą nawet Mojżesza. Nawet mądrzy i wierni słudzy mogą głęboko tracić ducha, gdy widzą przeszkody na drodze do wyzwolenia Kościoła.

Mojżesz okazał kiedyś wielką śmiałość, gdy zabił Egipcjanina, ale teraz zabrakło mu odwagi. Dobrzy ludzie nie zawsze są równie odważni i gorliwi. A jednak to właśnie Mojżeszem Bóg ostatecznie się posłuży, bo obdarza łaską pokornych. Skromne i niepozorne początki często dobrze zapowiadają to, co Bóg uczyni później.

Bóg odpowiada na zastrzeżenia Mojżesza w Księdze Wyjścia 3:12, obiecując, że będzie z nim: „Z pewnością będę z tobą”. To wystarczy. Ludzie, którzy czują się słabi sami z siebie, mogą dokonywać niezwykłych rzeczy, jeśli są mocni w Panu i w Jego potężnej mocy. Ci, którzy najbardziej w siebie wątpią, mogą najpełniej zaufać Bogu. Obecność Boga przynosi zaszczyt tym, którzy są mali w swoich oczach, daje mądrość i siłę słabym oraz sprawia, że ogromne problemy wydają się niewielkie. Jego obecność odpowiada na każde zastrzeżenie.

Bóg zapewnia też Mojżesza o powodzeniu: Izrael będzie służył Bogu na tej górze. Wyzwolenie ma największą wartość wtedy, gdy prowadzi do wolności służenia Bogu. Jeśli Bóg daje nam zarówno sposobność, jak i pragnienie, by Mu służyć, jest to dobry znak zapowiadający kolejne błogosławieństwa.

Mojżesz prosi teraz o wskazówki, by dobrze wypełnić swoją misję. Chce wiedzieć, pod jakim imieniem Bóg ma się odtąd objawiać (Księga Wyjścia 3:13). Zakłada, że Izraelici zapytają go: „Jak On ma na imię?”. Mogą zadać to pytanie, by wystawić Mojżesza na próbę, ponieważ wie, jak trudno będzie mu zmierzyć się z faraonem, a także przekonać samych Izraelitów. Zapewne będą ostrożni i skłonni do zgłaszania zastrzeżeń, mogą też domagać się dowodu, że Mojżesz działa z upoważnienia Boga. Być może Mojżesz uważa również, że odpowiedź pomoże samym Izraelitom lepiej zrozumieć Boga. W Egipcie ich znajomość Boga mogła stać się bardzo ograniczona z powodu ciężkiej niewoli, braku nauczycieli i zaniedbania szabatu. Mogli więc potrzebować nauki nawet o najbardziej podstawowych prawdach dotyczących Boga. Ich pytanie mogło też oznaczać: „Jakiej pomocy możemy się od Niego spodziewać w tym wyzwoleniu?”.

Mojżesz chce również wiedzieć, jakiej odpowiedzi ma im udzielić: „Co mam im powiedzieć?”. Potrzebuje jasnego i przekonującego uzasadnienia swojej misji. Skoro ma iść, chce otrzymać pełne instrukcje, by nie wyruszyć na próżno. Ci, którzy przemawiają w imieniu Boga, powinni dobrze się wcześniej przygotować. Jeśli chcemy wiedzieć, co powiedzieć, powinniśmy szukać wskazówek u Boga, w Jego Słowie i przed Jego tronem łaski (Księga Ezechiela 2:7; Księga Ezechiela 3:4, 10, 17). Kiedy zwracamy się do Boga, dobrze i słusznie jest poznać Jego imię i zastanawiać się nad jego znaczeniem.

Bóg udziela Mojżeszowi pełnych wskazówek. Podaje mu dwa imiona, z których każde ukazuje coś innego o Nim. Najpierw podaje imię, które mówi o tym, kim Bóg jest sam w sobie (Księga Wyjścia 3:14): „Jestem, który jestem”. Wyjaśnia ono imię Jahwe i ma kilka znaczeń. Bóg istnieje sam z siebie i nie zależy od nikogo. Nawet największy i najlepszy człowiek może powiedzieć jedynie: „Z łaski Boga jestem tym, kim jestem”, lecz tylko Bóg może powiedzieć: „Jestem, który jestem”. Ponieważ istnieje sam z siebie, jest samowystarczalny, a zatem w pełni wystarczający we wszystkim, jest też niewyczerpanym źródłem istnienia i radości.

To imię oznacza również, że Bóg jest wieczny i niezmienny, zawsze taki sam, wczoraj, dziś i na wieki. Jest tym, kim jest, kim zawsze był i kim zawsze będzie (Apokalipsa św. Jana 1:8). Przypomina nam także, że nie możemy w pełni pojąć Boga, choćbyśmy Go dociekliwie badali. To imię powściąga naszą śmiałość i ciekawość w pytaniach o Boga i niejako mówi: „Nie dociekaj zbyt daleko tajemnicy mojego imienia” (Księga Sędziów 13:18; Księga Przysłów 30:4). Jeśli pytamy, kim jest Bóg, niech wystarczy nam wiedza, że jest tym, kim jest, kim zawsze był i kim zawsze będzie. „Jak niewiele o Nim słyszymy!” (Księga Hioba 26:14).

To imię pokazuje również, że Bóg jest wierny i dotrzymuje każdej obietnicy. Nie zmienia swojego słowa, tak jak nie zmienia swojej natury, i nie jest człowiekiem, który miałby kłamać. Izraelici powinni wiedzieć, że to „JESTEM” posłał do nich Mojżesza.

Po drugie, Bóg podaje imię, które mówi o tym, kim jest dla swojego ludu. Ponieważ imię „JESTEM” może na początku wydawać się Izraelitom zbyt wzniosłe i trudne, Mojżesz ma użyć także imienia bardziej im bliskiego: „Pan, Bóg waszych ojców, posłał mnie do was” (Księga Wyjścia 3:15). W ten sam sposób Bóg objawił się już Mojżeszowi (Księga Wyjścia 3:6), a teraz Mojżesz ma przedstawić Go ludowi. To miało ożywić religię ich ojców, która prawdopodobnie osłabła i niemal popadła w zapomnienie. Takie odnowienie było potrzebne, by przygotować Izraelitów do wyzwolenia (Księga Psalmów 80:19).

To imię miało także rozbudzić ich nadzieję, przypominając o obietnicach danych ich ojcom. Wymienieni są Abraham, Izaak i Jakub, ponieważ Bóg zawarł przymierze najpierw z Abrahamem, a następnie wielokrotnie je odnawiał z Izaakiem i Jakubem. Ci trzej zostali wybrani spośród swoich braci, by nieść przymierze, podczas gdy ich bracia nie zostali do tego powołani. Bóg chce, by to imię pozostało Jego imieniem na zawsze. I tak było: jest i będzie imieniem, po którym Jego czciciele Go poznają i odróżniają od fałszywych bogów (Pierwsza Księga Królewska 18:36).

Więź przymierza łącząca Boga z Jego ludem jest czymś, o czym On zawsze pamięta i co sprawia Mu radość. Pragnie, byśmy nigdy o niej nie zapominali i oddawali Mu za nią chwałę. Skoro Bóg wybrał ją na swoją pamiątkę dla wszystkich pokoleń, mamy wszelkie powody, by również zachować ją w pamięci jako coś cennego.