Księga Wyjścia 29:38 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie opisano codzienną służbę ustanowioną przez Boga. Każdego ranka należało składać na ołtarzu jedno jagnię, a wieczorem drugie; wraz z każdym składano ofiarę pokarmową, a oba jagnięta były spalane jako nieustanna ofiara całopalna dla wszystkich pokoleń (Księga Wyjścia 29:38-41). Niezależnie od tego, jakie inne ofiary składano, te miały być składane zawsze ze środków publicznych, dla dobra i pociechy całego Izraela. Miały przynosić przebłaganie, czyli zakrywać codzienne grzechy, a także wyrażać wdzięczność Bogu za codzienne dobrodziejstwa. Była to część tego, czego wymagał każdy dzień.

Gdy Antioch zniósł tę codzienną ofiarę na wiele poranków i wieczorów, stało się to jednym z wielkich utrapień wspólnoty, jak zapowiedział prorok Daniel (Księga Daniela 8:11). Codzienna ofiara wskazywała na nieustanne wstawiennictwo Chrystusa — Jego trwającą modlitwę za swój lud, opartą na jedynej ofierze, którą złożył za grzech. Ofiarował siebie raz na zawsze, a jednak ta jedna ofiara każdego dnia zachowuje moc i skuteczność, nieustannie oczyszczając Kościół. Uczy nas to także, by każdego dnia, rano i wieczorem, składać Bogu duchowe ofiary modlitwy i uwielbienia, z pokorną zależnością od Niego i wdzięczną pamięcią o tym, ile Mu zawdzięczamy. Codzienna modlitwa powinna być jedną z naszych najważniejszych powinności i najcenniejszych pociech. Bez względu na inne obowiązki, nie wolno jej pomijać ani rano, ani wieczorem. Czas modlitwy należy zachowywać równie wiernie jak pory posiłków. Codzienne ofiary przypominały codzienne posiłki w domu Boga, którym zawsze towarzyszyły chleb i wino. Kto nie korzysta regularnie z dostępu do tronu łaski, miejsca, w którym Bóg przyjmuje modlitwy, ten głodzi własną duszę.

Bóg złożył Izraelowi wielkie i cenne obietnice swojej przychylności oraz znaków szczególnej obecności pośród ludu, jeśli ten będzie wiernie sprawował Jego kult. Widać, że codzienna ofiara sprawiała Mu upodobanie: zanim przeszedł do kolejnych nakazów, przerwał ich przekazywanie, by złożyć te obietnice. Wierność w praktykowaniu wiary przynosi pociechę płynącą z wiary. Po pierwsze, Bóg obiecuje, że będzie utrzymywał z nimi wspólnotę: nie tylko spotka się z Mojżeszem i będzie z nim rozmawiał, lecz także spotka się z Izraelitami, przyjmując składane za nich codzienne ofiary (Księga Wyjścia 29:43). Bóg nie omieszka spotkać się z tymi, którzy z troską i szczerością oddają Mu cześć w sposób, jaki ustanowił.

Obiecuje także uznać ustanowione przez siebie rzeczy: przybytek, ołtarz i kapłaństwo (Księga Wyjścia 29:43-44). Obejmie w posiadanie to, co zostało dla Niego poświęcone. To, co oddano na chwałę Boga, zostanie uświetnione Jego chwałą. Jeśli wywiążemy się ze swojej części, Bóg również wypełni swoją. Wyznaczy i przygotuje dla siebie to, co zostanie Mu szczerze oddane. Ponadto obiecuje zamieszkać pośród Izraelitów jako Bóg przymierza i dać im pewne, niosące pociechę znaki swojej szczególnej przychylności i obecności (Księga Wyjścia 29:45-46): „Zamieszkam pośród synów Izraela”. Gdzie Bóg ustanawia przybytek swojej służby, tam sam zamieszkuje. „Ja jestem z wami przez wszystkie dni” (Ewangelia Mateusza 28:20). Kto pozostaje w domu Boga, tego Bóg nie opuszcza. „Będę ich Bogiem”, a oni poznają, że Ja jestem. Prawdziwie szczęśliwi są ci, którzy należą do Boga na mocy przymierza i mają jasną, niosącą pociechę pewność tej więzi. Jeśli ją mamy, mamy wszystko, co potrzebne, by być prawdziwie błogosławionymi.