Księga Wyjścia 29:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto przepisy dotyczące poświęcenia Aarona i jego synów do służby kapłańskiej. Obrzęd odprawiano z wielką uroczystością i powagą, aby uświadomić im, jak wielka jest ich odpowiedzialność. Miał też pokazać ludowi, jak wielki jest urząd kapłański, tak by nikt nie ośmielił się objąć go samowolnie.

Obrzędy opisano szczegółowo, ponieważ wcześniej niczego podobnego nie odprawiano. Miały też stać się trwałym wzorem ustanawiania arcykapłana. Ich celem było poświęcenie mężczyzn wybranych przez Boga na kapłanów, czyli oddzielenie ich do Jego służby i pokazanie, że ich przyjmuje. Lud miał wiedzieć, że mężczyźni ci nie zaszczycili samych siebie, obejmując ten urząd, lecz zostali powołani przez Boga (List do Hebrajczyków 5:4-5).

To oddzielenie sprawiało, że różnili się od zwykłych ludzi. Nie mieli już poświęcać się zwyczajnym zajęciom, lecz Bogu i Jego bezpośredniej służbie. Przypomina to, że każdy, kto służy Bogu, musi najpierw zostać dla Niego uświęcony. Człowiek musi zostać przyjęty, zanim jego służba zostanie przyjęta.

Hebrajskie wyrażenie oznaczające poświęcenie znaczy dosłownie „napełnienie ręki” (Księga Wyjścia 29:9). Barana składanego podczas tego obrzędu nazywa się nawet „baranem napełnienia” (Księga Wyjścia 29:22, 26). Prawdopodobnie określenie to nawiązuje do złożenia ofiary w ich ręce, aby przedstawili ją Panu (Księga Wyjścia 29:24). Wyraża ono dwie myśli. Słudzy Boży mają pełne ręce pracy, bo ich zadania są wielkie, nieustanne i wymagające. Zarazem ich ręce muszą zostać napełnione przez Boga, bo sami nie potrafią zapewnić sobie tego, czego potrzebują.

Bóg polecił, by obrzędu dokonał Mojżesz. Chociaż służył innym, lud nie miał go poświęcać. Jako sługa i posłaniec Pana, Mojżesz wykonał to szczególne zadanie. Dlatego przy części ofiary sam pełnił nawet rolę kapłana (Księga Wyjścia 29:26).

Obrzęd odbywał się przy wejściu do Namiotu Spotkania, miejsca, w którym Bóg mieszkał pośród swego ludu (Księga Wyjścia 29:4). Było to najwłaściwsze miejsce dla tych, którzy mieli służyć między Bogiem a ludźmi. Zostali poświęceni u wejścia, ponieważ mieli pełnić służbę i sprawować pieczę w domu Boga.

Obrzęd obejmował kilka czynności. Najpierw ich obmyto (Księga Wyjścia 29:4), co pokazywało, że ci, którzy niosą święte rzeczy Pana, muszą być czyści (Księga Izajasza 52:11). Ci, którzy pragną prawdziwej świętości, muszą oczyścić się z grzechu zarówno na ciele, jak i w sercu (Drugi List do Koryntian 7:1; Księga Izajasza 1:16-18). Podczas tego pierwszego obmycia umyto ich całych. Później, gdy wchodzili, by pełnić służbę, obmywali już tylko ręce i nogi (Księga Wyjścia 30:19), bo człowiek, który został już obmyty, potrzebuje ponownego oczyszczenia tylko w tych miejscach (Ewangelia Jana 13:10).

Po drugie, przyodziano ich w święte szaty (Księga Wyjścia 29:5-9). Pokazywało to, że samo odwrócenie się od grzechu nie wystarcza. Musieli też zostać przyobleczeni w łaskę Boga i sprawiedliwość (Księga Psalmów 132:9). Przepasano ich, czyli przygotowano i umocniono do pracy. Otrzymali również szaty i ozdoby na głowę, co wskazywało, że urząd kapłański mają uważać za swój prawdziwy zaszczyt.

Po trzecie, arcykapłana namaszczono świętym olejem (Księga Wyjścia 29:7). Miało to pokazywać, że przez jego służbę Bóg udzieli błogosławieństwa i radości, tak jak olejek i wonności radują serce. Wskazywało to również na wylanie na niego Ducha, który uzdolni go do tej pracy. Miłość braterską porównuje się do tego samego oleju namaszczenia (Księga Psalmów 133:2). Namaszczano także kapłanów niższej rangi (Księga Wyjścia 30:30), ale nie na głowie, jak arcykapłana (Księga Kapłańska 21:10). Olej łączono z krwią, którą skrapiano ich szaty.

Po czwarte, należało złożyć za nich ofiary. Przymierze kapłańskie, podobnie jak każde inne przymierze, musiało zostać przypieczętowane ofiarą. Najpierw składano ofiarę za grzech, aby dokonać za nich przebłagania (Księga Wyjścia 29:10-14). Prawo ustanawiało kapłanami ludzi, którzy nadal byli słabi, dlatego zanim mogli dokonać przebłagania za lud, musieli złożyć ofiarę za własny grzech (List do Hebrajczyków 7:27-28). Mieli położyć rękę na głowie ofiary (Księga Wyjścia 29:10), wyznając w ten sposób, że sami zasługują na śmierć za swój grzech, i prosząc, by śmierć zwierzęcia zastępczo zakryła ich winę. Z tą ofiarą postępowano tak jak z innymi ofiarami za grzech, z jednym ważnym wyjątkiem. Mięso innych takich ofiar zjadali kapłani (Księga Kapłańska 10:18), ale tę spalono w całości poza obozem (Księga Wyjścia 29:14). Pokazywało to ograniczenia dawnego przymierza: nawet grzechów samych kapłanów nie można było w pełni usunąć za pomocą tych ofiar. Wciąż potrzebowali lepszego arcykapłana i lepszej ofiary.

Drugą ofiarą była ofiara całopalna: baran spalany w całości na cześć Boga (Księga Wyjścia 29:15-18). Pokazywał, że całkowicie oddają się służbie Bogu, jak żywe ofiary wznoszące się w płomieniu świętej miłości. Ofiara za grzech musiała zostać złożona jako pierwsza, bo dopóki pozostaje wina, nie można złożyć Bogu przyjętej przez Niego służby (Księga Izajasza 6:7).

Trzecią ofiarą była ofiara wspólnotowa, nazywana baranem poświęcenia, ponieważ miała szczególne znaczenie podczas tego obrzędu. W ofierze całopalnej Bóg otrzymywał cześć należną kapłaństwu, a w ofierze wspólnotowej kapłani znajdowali w nim pociechę. Ofiara ta ukazywała wzajemne przymierze Boga z nimi. Krew ofiary dzielono między Boga a kapłanów (Księga Wyjścia 29:20-21). Częścią skrapiano ołtarz, a część nakładano na ich ciała i szaty (Księga Wyjścia 29:20-21). Pokazywało to, że dobrodziejstwo ofiary zostało im udzielone i zapewnione, a oni sami, w całej swojej istocie, zostali poświęceni służbie Bogu.

Krew nakładano na najbardziej oddalone części ciała, co pokazywało, że cały człowiek należy do Boga, aż po czubek ucha i wielki palec u nogi. Mogłoby się wydawać, że krew i olej poplamią szaty, ale w tym obrzędzie były dla nich największą ozdobą. Wskazywały na krew Chrystusa i łaskę Ducha, które stanowią piękno świętości i sprawiają, że Bóg nas przyjmuje. Pismo Święte mówi nawet o szatach wybielonych we krwi Baranka.

Mięso ofiary wraz z dołączoną do niej ofiarą z pokarmów dzielono między Boga a kapłanów. Można powiedzieć z należną czcią, że mieli wspólnie zasiąść do posiłku, który był znakiem przyjaźni i wspólnoty. Najpierw część ofiary przedstawiano Panu przez wykonanie obrzędu kołysania, a potem spalano na ołtarzu zarówno mięso, jak i chleb, bo chleb i mięso miały iść w parze (Księga Wyjścia 29:22-25). Aaron trzymał te dary w rękach i wykonywał nimi gest kołysania przed Bogiem, pokazując, że zostają Mu przedstawione. Choć Boga nie widać, otacza nas ze wszystkich stron. Potem dary spalano na ołtarzu, ponieważ miał on pochłonąć część ofiary należną Bogu.

W ten sposób Bóg dopuszczał Aarona i jego synów do służby przy swoim stole, jak gdyby dawał im pokarm ze swego ołtarza. Wzmianka o udziale kapłanów w późniejszych ofiarach wspólnotowych, czyli o piersi i łopatce, pojawia się tu niemal na marginesie. Mojżesz otrzymał pierś, a łopatkę spalono na ołtarzu wraz z częścią należną Bogu (Księga Wyjścia 29:26-28). Pozostałą część, czyli mięso barana i chleb, Aaron i jego synowie mieli zjeść przy wejściu do Namiotu Spotkania (Księga Wyjścia 29:31-33). Pokazywało to, że Bóg nazywał ich nie tylko sługami, lecz także przyjaciółmi (Ewangelia Jana 15:15). On jadł z nimi, a oni z Nim.

Jedzenie pokarmów, przez które dokonywano przebłagania, pokazywało, że przyjmują to przebłaganie, czyli z wdzięcznością korzystają z jego dobrodziejstwa (List do Rzymian 5:11). Ukazywało również ich radosną wspólnotę z Bogiem, będącą prawdziwym znaczeniem uczty ofiarnej. Jeśli coś zostawało, należało to spalić, aby się nie zepsuło, a także by pokazać, że była to niezwykła ofiara wspólnotowa. Cały obrzęd uczył, że Bóg wprowadza tych kapłanów w pokojową bliskość ze sobą.

Poświęcenie miało trwać siedem dni: kapłanów należało poświęcać przez siedem dni (Księga Wyjścia 29:35). Chociaż wszystkie obrzędy odprawiano pierwszego dnia, nie mieli uważać, że ich poświęcenie dobiegło końca, dopóki nie upłynie pełnych siedem dni. Nadawało to całemu wydarzeniu większą powagę, wyraźnie oddzielało ich od dawnego życia i skłaniało do namysłu przed rozpoczęciem służby. Dawało im czas, by poważnie zastanowili się nad odpowiedzialnością związaną z ich urzędem. Tę praktykę należało zachować także w późniejszych czasach: człowiek, który miał zastąpić Aarona jako arcykapłan, musiał przez siedem kolejnych dni nosić święte szaty. Wskazywało to na stopniowe i rozważne obejmowanie urzędu, podczas którego przypadał na niego jeden szabat.

Każdego z tych siedmiu dni, podczas pierwszego poświęcenia kapłanów, należało złożyć cielca jako ofiarę za grzech (Księga Wyjścia 29:36). Miało to im uświadomić dwie rzeczy. Po pierwsze, powinni gorliwie zabiegać o przebaczenie swoich grzechów. Choć dokonano przebłagania i mogli czerpać z niego pociechę, nadal mieli pokornie pamiętać o grzechu i często go wyznawać. Po drugie, te powtarzane ofiary nigdy nie mogły uczynić czcicieli Boga w pełni doskonałymi. Gdyby było to możliwe, przestaliby je składać, jak mówi apostoł (List do Hebrajczyków 10:1–2). Dlatego mieli z nadzieją oczekiwać czegoś lepszego.

Poświęcenie kapłanów zapowiadało także rzeczy lepsze, które miały nadejść. Nasz Pan Jezus jest wielkim arcykapłanem naszej wiary: został powołany przez Boga do tej służby i na zawsze poświęcony tej służbie. Został namaszczony Duchem ponad wszystkich innych, dlatego nazywa się go Mesjaszem, czyli Chrystusem. Przywdział święte szaty pełne chwały i piękna, a uświęciła go własna krew, nie krew cielców i baranów (List do Hebrajczyków 9:12). Przez cierpienie został uczyniony doskonałym, czyli w pełni przygotowanym i poświęconym do swojego dzieła (List do Hebrajczyków 2:10). W Nim to ustanowienie staje się trwałe (Księga Wyjścia 29:9).

Wszyscy wierzący są również kapłanami w wymiarze duchowym i zostali powołani, by składać duchowe ofiary (Pierwszy List Piotra 2:5). Zostali obmyci krwią Chrystusa i uczynieni kapłanami Boga (Apokalipsa Jana 1:5–6). Oni także są przyodziani w piękno świętości i otrzymali namaszczenie Ducha (Pierwszy List Jana 2:27). Ich ręce zostały napełnione służbą, którą mają pełnić nieustannie. To dzięki Chrystusowi, wielkiej ofierze, zostali poświęceni do tej służby. Jego krew, pokropiwszy sumienie, oczyszcza je z martwych uczynków, aby mogli służyć jako kapłani żywemu Bogu. Duch Boży jest nazywany palcem Bożym (Ewangelia Łukasza 11:20; por. Ewangelia Mateusza 12:28). To przez Niego zasługa Chrystusa zostaje rzeczywiście zastosowana w naszych duszach, tak jak Mojżesz miał palcem nałożyć krew na Aarona.

Pokazuje to również, że słudzy Ewangelii powinni być ustanawiani do służby z wielką troską i powagą, zarówno przez tych, którzy ich ordynują, jak i przez samych ordynowanych. Zostają powołani do wielkiego dzieła i powierza się im ogromną odpowiedzialność.

Poświęcenie ołtarza zdaje się odbywać równocześnie z poświęceniem kapłanów. Codzienne ofiary za grzech składane przez siedem dni dotyczyły zarówno ołtarza, jak i kapłanów (Księga Wyjścia 29:36–37). Dokonywano przebłagania za ołtarz. Ołtarz nie mógł zgrzeszyć i nie był jeszcze używany w sposób, który mógłby go skalać grzechem człowieka. Jednak od upadku nic nie może zostać uświęcone dla Boga, jeśli wcześniej nie zostanie dokonane przebłaganie za grzech. Grzech czyni nas niezdolnymi i niegodnymi do służby Bogu. Ołtarz został także uświęcony, czyli oddzielony do świętego użytku i uczyniony tak świętym, że mógł uświęcać składane na nim dary (Ewangelia Mateusza 23:19). Chrystus jest naszym ołtarzem. Ze względu na nas poświęcił samego siebie, abyśmy my i nasza służba mogli zostać uświęceni i stali się miłymi Bogu (Ewangelia Jana 17:19).