Księga Wyjścia 28:40 – znaczenie i zastosowanie

Szczególne przepisy dotyczyły ubioru pozostałych kapłanów. Mieli nosić tuniki, pasy i nakrycia głowy wykonane z tych samych materiałów co szaty arcykapłana, choć ich nakrycia głowy miały inny kształt niż jego turban. Ich ubiór, podobnie jak jego, miał służyć chwale i ozdobie (Księga Wyjścia 28:40), aby wyglądali godnie podczas pełnienia swojej służby. Cały ten zewnętrzny blask był jednak niczym wobec chwały łaski, a piękno tych szat nie mogło się równać z pięknem świętości, na które wskazywały.

Kapłanom nakazano także nosić lnianą bieliznę podczas służby (Księga Wyjścia 28:42). Uczy to skromności i właściwego zachowania w ubiorze oraz postawie, zawsze, a zwłaszcza podczas publicznego sprawowania kultu. W czasie nabożeństwa stosowne jest nakrycie głowy (Pierwszy List do Koryntian 11:5; Pierwszy List do Koryntian 11:6; Pierwszy List do Koryntian 11:10). Przypomina ono również, że gdy stajemy przed Bogiem, nasze dusze potrzebują okrycia, aby nie ujawnił się wstyd naszej nagości.

Istniała też ogólna zasada dotycząca zarówno arcykapłana, jak i pozostałych kapłanów. Szaty wkładano im podczas pierwszego poświęcenia, czyli przeznaczenia do świętej służby, na znak, że powierzono im urząd (Księga Wyjścia 28:41). Później mieli je nosić za każdym razem, gdy pełnili służbę, ale nie poza nią (Księga Wyjścia 28:43). Ostrzeżono ich, że nieposłuszeństwo może kosztować ich życie. Człowiek staje się winny także przez zaniedbanie, nie tylko przez jawne nieposłuszeństwo. Nauczyciele żydowscy twierdzili, że gdy kapłani pełnili służbę bez wyznaczonych szat, było to tak, jakby wykonywał ją ktoś obcy, a obcy, który się zbliżył, miał ponieść śmierć.

Bóg nie przymykał oka nawet na najmniejszy przejaw braku szacunku u tych, którym pozwolił zbliżyć się do siebie. Gdyby sam Aaron lekceważył Boże polecenie, poniósłby winę i umarł. Dla nas te szaty wskazują na sprawiedliwość Chrystusa. Jeśli nie stajemy przed Bogiem odziani w tę sprawiedliwość, ponosimy winę i umieramy. Nie mamy prawa przyjść na ucztę weselną bez szaty weselnej ani do ołtarza Bożego bez właściwego kapłańskiego stroju (Ewangelia Mateusza 22:12; Ewangelia Mateusza 22:13).

Szaty wskazują również na zbroję Bożą, ochronę, którą Bóg daje swojemu ludowi do duchowej walki (List do Efezjan 6:13). Jeśli wyruszamy bez tej zbroi, nasi duchowi wrogowie zniszczą nasze dusze, a wina spadnie wyłącznie na nas. Błogosławiony jest ten, kto czuwa i zachowuje swoje szaty w czystości (Apokalipsa św. Jana 16:15). Ten nakaz nazwano trwałym przepisem, co oznacza, że miał obowiązywać tak długo, jak istniało kapłaństwo. Jego prawdziwe, trwałe znaczenie odnajdujemy jednak w rzeczywistości, na którą wskazywały te znaki.