Księga Wyjścia 28:1 – znaczenie i zastosowanie

Czytamy tu o kapłanach, których ustanowiono do służby: Aaronie i jego synach (Księga Wyjścia 28:1). Dotąd głowa każdej rodziny pełniła funkcję kapłana we własnym domu i w razie potrzeby składała ofiary na prostych ołtarzach z ziemi. Gdy jednak Izrael zaczął organizować się jako naród, a przybytek, miejsce wspólnego oddawania czci Bogu, stał się widzialnym centrum jedności, potrzebne było kapłaństwo pełniące publiczną służbę.

Mojżesz, który dotąd pełnił tę funkcję i dlatego zalicza się go do kapłanów Pana (Księga Psalmów 99:6), miał już dość obowiązków. Jako prorok przemawiał do Boga w imieniu ludu, a jako przywódca rozsądzał jego spory. Nie próbował zatrzymać dla siebie całego uznania ani nie chciał, by kapłaństwo — jedyny urząd przekazywany w rodzinie — pozostało w jego domu. Cieszył się, że tę służbę powierzono jego bratu Aaronowi, a potem także synom Aarona, podczas gdy synowie Mojżesza pozostali zwykłymi lewitami.

Widać w tym pokorę Mojżesza, człowieka naprawdę wielkiego, a także jego szczerą troskę o chwałę Boga. Nie zależało mu na tym, by wynieść własną rodzinę. Aaron już wcześniej pokornie służył jako prorok młodszemu bratu, Mojżeszowi, i nie odrzucił tego powołania (Księga Wyjścia 7:1). Teraz został wywyższony i ustanowiony kapłanem, a nawet najwyższym kapłanem, ponieważ Bóg wywyższa tych, którzy się uniżają. Nikt nie może sam przywłaszczyć sobie tego zaszczytu, jeśli Bóg go do niego nie powoła (List do Hebrajczyków 5:4).

Bóg wcześniej powiedział, że cały Izrael będzie dla Niego królestwem kapłanów (Księga Wyjścia 19:6). Mimo to ci, którzy służyli przy ołtarzu, musieli poświęcić się tej pracy w pełni. Gdy zadanie należy do wszystkich, szybko może się okazać, że nie należy do nikogo. Dlatego Bóg wybrał spośród narodu jedną rodzinę — Aarona i jego czterech synów — by pełniła służbę kapłańską. Z rodu Aarona wywodzili się wszyscy kapłani ludu Izraela, często wspominani zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie. To błogosławione, gdy prawdziwa świętość, podobnie jak świętość obrzędowa, trwa w rodzinie przez kolejne pokolenia.

Czytamy też o szatach przeznaczonych dla kapłanów, przygotowanych ku chwale i ozdobie (Księga Wyjścia 28:2). Należało zgromadzić najcenniejsze materiały (Księga Wyjścia 28:5), a szaty mieli wykonać najlepsi rzemieślnicy. Bóg miał szczególnie obdarzyć ich umiejętnościami potrzebnymi do tej pracy (Księga Wyjścia 28:3). Zdolność do wykonywania zwykłej pracy również jest darem Boga i należy z niej korzystać w Jego służbie, gdy jest potrzebna. Ten sam Bóg, który uczy rolnika mądrości, uczy jej także rzemieślnika. Obaj powinni czcić Boga owocami swojej pracy. W szczególny sposób wiedza i umiejętności miały zostać przeznaczone do służby kapłańskiej i służyć ozdobie tych, którzy sprawowali święte czynności.

Szaty kapłańskie dzieliły się na dwa rodzaje. Cztery elementy nosili zarówno najwyższy kapłan, jak i pozostali kapłani: lniane spodnie, lnianą tunikę, lniany pas do jej przewiązania oraz nakrycie głowy, zwane zawojem w przypadku najwyższego kapłana. Cztery pozostałe należały tylko do najwyższego kapłana: efod z tkanym pasem, napierśnik wyroku, długa szata z dzwoneczkami i granatami u dołu oraz złota blaszka na czole.

Te wspaniałe szaty miały kilka celów. Przypominały samym kapłanom o godności ich urzędu i pomagały im pełnić służbę z należytą powagą. Uczyły też lud świętej czci wobec Boga, którego słudzy ukazywali się w tak okazałych szatach. Wskazywały również na Chrystusa, który miał złożyć Bogu samego siebie jako ofiarę bez skazy, oraz na wszystkich chrześcijan, przyobleczonych w piękno świętości, gdy zostają poświęceni Bogu. W czasach Ewangelii ozdobą zarówno osób pełniących służbę, jak i wszystkich wierzących nie są złoto, perły ani kosztowne szaty, lecz szaty zbawienia i płaszcz sprawiedliwości (Księga Izajasza 61:10; Księga Psalmów 132:9, Księga Psalmów 132:16).

Brudne szaty Jozuego, najwyższego kapłana, ukazywały grzech, który wciąż przylgnął do kapłaństwa, a Bóg zatroszczył się o usunięcie tej nieczystości (Księga Zachariasza 3:3–4). Święte szaty wskazywały natomiast na pełną czystość kapłaństwa Chrystusa. On jest święty, niewinny i nieskalany.