Księga Wyjścia 28:31 – znaczenie i zastosowanie

Instrukcja dotyczy płaszcza noszonego pod efodem (Księga Wyjścia 28:31–35). Sięgał on do kolan, nie miał rękawów i wkładano go przez głowę, a po bokach znajdowały się otwory na ramiona. Niektórzy uważają, że w ogóle nie był zszyty po bokach. Otwór u góry, przez który przechodziła głowa, starannie wykańczano, żeby materiał się nie rozdarł podczas zakładania.

Podczas oddawania czci Bogu trzeba uważać, by nic nie rozpraszało uczestników ani nie sprawiało wrażenia niedbałości. Wokół brzegu płaszcza umocowano złote dzwoneczki i granaty wykonane z kolorowej przędzy. Granaty dodawały szacie piękna, a dźwięk dzwoneczków pozwalał ludziom przebywającym na zewnętrznym dziedzińcu usłyszeć, kiedy arcykapłan Aaron wchodził do miejsca świętego, by złożyć kadzidło, i modlić się w tym samym czasie (Ewangelia Łukasza 1:10). Wyrażało to ich jedność z Aaronem w składanej przez niego ofierze oraz nadzieję, że ich modlitwy wznoszą się do Boga przez ofiarowane przez niego kadzidło.

Aaron musiał zbliżać się do Boga, aby pełnić służbę, w wyznaczonych dla siebie szatach, inaczej groziła mu śmierć. Służenie w sposób inny niż nakazany przez Boga było niebezpieczne. Przypomina nam to, że mamy służyć Panu z bojaźnią i pokorną czcią, pamiętając, że zasługujemy na śmierć i łatwo możemy popełnić poważny błąd.

Niektórzy uważają, że dzwoneczki na świętej szacie symbolizują głoszenie ewangelii Chrystusa w świecie i zapowiadają, że wszedł On za zasłonę dla nas. Błogosławieni są ci, którzy słyszą ten radosny dźwięk (Księga Psalmów 89:15). Granaty, będące wonnymi owocami, mogą wskazywać zarówno na słodką woń ewangelii, jak i jej radosne przesłanie, bo niesie ona życie, a nie śmierć. Kościół został też nazwany sadem granatów.

Następnie pojawia się złota płytka umocowana na czole Aarona, z wyrytymi na niej słowami: „Świętość Panu” (Księga Wyjścia 28:36–37). Miały one przypominać Aaronowi, że Bóg jest święty i że Jego kapłani również mają być święci. Świętość przystoi domowi Bożemu i wszystkim, którzy w nim służą. Arcykapłan miał być oddzielony od wszelkiej nieczystości i oddany Bogu, Jego służbie oraz Jego czci. Podobnie wszyscy, którzy służą w domu Bożym, powinni mieć wypisane na czole: „Świętość Panu”. Oznacza to, że mają być święci, oddani Panu i we wszystkim dążyć do Jego chwały.

Ta świętość powinna być widoczna, niczym napis na czole. Oznacza otwarte wyznanie, że należymy do Boga, oraz życie w świecie zgodne z tym wyznaniem. Powinna też być wyryta jak napis na pieczęci, głęboko i trwale, a nie namalowana tak, by można ją było zmyć. Nasze poświęcenie Panu powinno być równie prawdziwe i trwałe.

Aaron nosił tę płytkę na czole, aby dźwigać winę związaną z rzeczami świętymi (Księga Wyjścia 28:38) i sprawiać, że stawały się one miłe Panu. Wskazywał w ten sposób na Chrystusa, wielkiego Pośrednika, który jedna Boga z ludźmi i przez którego mamy przystęp do Boga. Dzięki Chrystusowi otrzymujemy przebaczenie za to, co w naszej służbie jest niewłaściwe. Prawo Boże jest surowe, a my w wielu sprawach nie dorastamy do jego wymagań, dlatego nawet nasze najlepsze czyny są naznaczone winą. Gdy chcemy czynić dobro, wciąż obecne jest zło. Gdyby Bóg osądzał nas według surowej sprawiedliwości, zginęlibyśmy. Chrystus, nasz arcykapłan, bierze jednak tę winę na siebie i ją usuwa, aby została nam przebaczona i nie była nam poczytana.

Dzięki Chrystusowi Bóg przyjmuje również to, co jest w nas dobre. My sami i nasze czyny są miłe Bogu dzięki wstawiennictwu Chrystusa i tylko dzięki niemu (Pierwszy List Piotra 2:5). Jego świętość przynosi przychylność Boga wszystkim, którzy mają udział w Jego sprawiedliwości i są przyobleczeni w Jego Ducha. Dlatego Chrystus powiedział, że poświęca samego siebie dla nas (Ewangelia Jana 17:19). Mając takiego arcykapłana, możemy śmiało zbliżać się do tronu łaski (List do Hebrajczyków 4:14–16).

Pozostałe szaty zostały jedynie wymienione (Księga Wyjścia 28:39), ponieważ nie wyróżniały się niczym szczególnym. Lniana, haftowana tunika przylegała do ciała. Sięgała stóp, a jej rękawy — nadgarstków. Przepasywano ją tkaną szarfą. Zawój, czyli lniana opaska na głowę, przypominał korony noszone przez dawnych władców Wschodu i wskazywał na królewską godność Chrystusa. Jest On kapłanem na tronie (Księga Zachariasza 6:13), kapłanem noszącym koronę. Bóg połączył te dwie godności i nie wolno nam ich rozdzielać.