Księga Wyjścia 28:15 – znaczenie i zastosowanie

Najważniejszą ozdobą arcykapłana był napierśnik. Był to bogato wykonany materiał, starannie utkany ze złota, purpury i innych szlachetnych surowców. Miał dwie piędzie długości i jedną piędź szerokości, a po złożeniu na pół tworzył kwadrat o boku długości jednej piędzi (Księga Wyjścia 28:16). U góry i u dołu mocowano go do efodu plecionymi złotymi łańcuchami, aby się od niego nie odczepił (Księga Wyjścia 28:13; Księga Wyjścia 28:14; Księga Wyjścia 28:22; Księga Wyjścia 28:28). Efod był szatą służby, a napierśnik wyroczny — oznaką godności. Tych dwóch elementów nie należało rozdzielać.

Kto służy Panu i pełni Jego wolę, pozna też Jego naukę. Dzięki dwunastu drogocennym kamieniom pokolenia Izraela stawały przed Bogiem jako otoczone Jego łaską (Księga Wyjścia 28:17–21; Księga Wyjścia 28:19). Niektórzy zastanawiali się, czy na jednym z kamieni wyryto imię Lewiego. Jeśli nie, Efraim i Manasses byli liczeni jako odrębne pokolenia, zgodnie ze słowami Jakuba. Jeśli zaś Lewi miał swój kamień, co wydaje się możliwe, skoro kamienie miały być grawerowane według kolejności urodzenia (Księga Wyjścia 28:10), Efraim i Manasses byli liczeni jako jedno pokolenie Józefa.

Aaron miał nosić ich imiona przed Panem jako trwałe przypomnienie, ponieważ został ustanowiony dla ludzi w sprawach dotyczących Boga. Wskazywał w ten sposób na naszego wielkiego Arcykapłana, Jezusa, który zawsze wstawia się za nami przed Bogiem. Lud nie mógł zbliżyć się do Boga i musiał pozostawać w oddaleniu, ale reprezentował go arcykapłan, który wnosił imiona pokoleń do miejsca świętego na swoim napierśniku. Podobnie wierzący na ziemi przez wiarę wchodzą do świętej obecności Boga i zasiadają z Chrystusem w rzeczywistości niebiańskiej (List do Efezjan 2:6).

Wyrycie imienia każdego pokolenia na drogocennym kamieniu ukazywało, jak wielką wartość wierzący mają w oczach Boga i jaką czcią ich otacza (Księga Izajasza 43:4). Będą Jego, gdy uczyni z nich swój szczególny skarb (Księga Malachiasza 3:17). Nawet jeśli któreś pokolenie wydawało się małe lub ubogie, wciąż było drogocennym kamieniem na napierśniku arcykapłana. Podobnie wszyscy święci są drodzy Chrystusowi i są Jego radością jako najznakomitsi mieszkańcy ziemi, choć inni mogą traktować ich jak zwykłe gliniane naczynia (Księga Lamentacji 4:2).

Arcykapłan nosił imiona pokoleń zarówno na ramionach, jak i na piersi. Ukazuje to moc i miłość, z jakimi Pan Jezus modli się za swój lud. Nosi go na sercu, otaczając czułą troską (Księga Wyjścia 28:29; Księga Izajasza 40:11). Imię Chrystusa powinno być bliskie naszemu sercu, skoro On umieścił nasze imiona tak blisko swojego. We wszystkich modlitwach przynosi nam pociechę świadomość, że wielki Arcykapłan, którego wyznajemy, nosi przed Panem na piersi imiona całego swojego ludu, przypominając o tych, których wybrał i przyjął w Umiłowanym. Żaden prawdziwy chrześcijanin nie powinien się obawiać, że Bóg o nim zapomniał. Nie ma powodu wątpić, że Bóg pamięta o nas w każdej potrzebie: jesteśmy wyryci nie tylko na Jego dłoniach (Księga Izajasza 49:16), lecz także na sercu wielkiego Orędownika (Pieśń nad Pieśniami 8:6).

Urim i Tummim, dzięki którym w trudnych sprawach poznawano wolę Boga, umieszczono w napierśniku, dlatego nazywano go napierśnikiem wyrocznym (Księga Wyjścia 28:30). Urim i Tummim oznaczają „światła i doskonałości”. Uczeni snuli wiele przypuszczeń na temat tego, czym były. Nie ma powodu sądzić, że Mojżesz miał sporządzić coś więcej niż to, co już nakazano. Albo Bóg sam je przygotował i dał Mojżeszowi, aby umieścił je w napierśniku po wykonaniu pozostałych jego części (Księga Kapłańska 8:8), albo wcześniejsze polecenia po prostu zapowiadały ich późniejsze użycie.

Te słowa można rozumieć w ten sposób: do napierśnika wyrocznego należało dołączyć światła i doskonałości, które miały spoczywać na sercu Aarona. Oznaczało to, że otrzymał zdolność poznawania i oznajmiania Bożej woli w sprawach trudnych i niejasnych, zarówno dotyczących życia społecznego, jak i religijnego narodu. Izraelici mieli ustrój teokratyczny, czyli ich królem był Bóg. Arcykapłan był podległym Bogu władcą ludu, a Urim i Tummim stanowiły jego radę. Być może Mojżesz zapisał te słowa albo umieścił je na napierśniku, aby wskazać, że gdy arcykapłan będzie go nosił i prosił Boga o wskazówki w sprawach publicznych, otrzyma kierunek zgodny z Bożą wolą.

Jeśli arcykapłan stał przed Arką, lecz poza zasłoną, prawdopodobnie otrzymywał wskazówki z przebłagalni, tak jak Mojżesz (Księga Wyjścia 25:22). Wydaje się, że w ten sposób postępował także kapłan Pinchas (Księga Sędziów 20:27–28). Jeśli zaś znajdował się daleko od Arki, jak Abiatar, gdy zwrócił się do Pana w sprawie Dawida (1 Księga Samuela 23:6 i następne), odpowiedź mogła nadejść głosem z nieba albo, co bardziej prawdopodobne, przez silne poruszenie w umyśle arcykapłana. Być może właśnie to oznaczały słowa, że ma nosić na sercu wyrok dotyczący synów Izraela.

Ta wyrocznia była dla Izraela bardzo pomocna. Korzystał z niej Jozue (Księga Liczb 27:21), a zapewne także sędziowie, którzy przyszli po nim. Zaginęła podczas wygnania i później już jej nie odnaleziono, choć wydaje się, że ludzie wciąż mieli nadzieję na jej odzyskanie (Księga Ezdrasza 2:63). Była jednak tylko zapowiedzią rzeczy doskonalszych, a Chrystus jest jej prawdziwym spełnieniem. On jest naszą wyrocznią: przez Niego Bóg przemówił i objawił się w tych ostatnich dniach (List do Hebrajczyków 1:2; Ewangelia Jana 1:18). Boże objawienie skupia się w Chrystusie i dociera do nas przez Niego. On jest światłością, prawdziwą światłością, wiernym świadkiem i samą prawdą. Od Niego otrzymujemy Ducha prawdy, który prowadzi nas do całej prawdy.

Połączenie napierśnika z efodem pokazuje, że prorocka służba Chrystusa opierała się na Jego kapłaństwie. Zasługą swojej śmierci zdobył tę godność dla siebie i to błogosławieństwo dla nas. Baranek, który został zabity, był godny wziąć księgę i otworzyć jej pieczęcie (Apokalipsa Jana 5:9).