Księga Wyjścia 25:31 – znaczenie i zastosowanie

Kolejnym elementem wyposażenia pałacu Boga miał być okazały, bogato zdobiony świecznik z czystego złota, wykonany z litej bryły, a nie pusty w środku. Podane szczegóły ukazują kilka jego cech. Po pierwsze, był bardzo piękny i znacznie upiększał Przybytek. Z głównego trzonu wyrastało wiele gałęzi, na których znajdowały się kielichy na oliwę i płonące knoty, a także gałki i kwiaty pełniące funkcję ozdobną.

Po drugie, świecznik był bardzo użyteczny i starannie zaprojektowany. Rozprowadzał światło po całym pomieszczeniu, a zarazem pomagał ograniczyć dym i osmalone resztki knotów. Po trzecie, miał głębokie znaczenie. Przybytek nie miał okien, przez które wpadałoby światło dzienne, więc całe jego oświetlenie pochodziło z lamp. Wskazuje to na względną ciemność czasów starego przymierza, zanim wzeszło Słońce sprawiedliwości i jutrzenka nawiedziła Jego Kościół.

Bóg nie pozostawił jednak siebie bez świadectwa ani swojego ludu bez pouczenia. Przykazanie było lampą, a prawo światłem; prorocy zaś byli niczym odgałęzienia tego świecznika, oświetlające wspólnotę ludu Bożego w czasach Starego Testamentu. W porównaniu z chwałą, którą Kościół będzie się cieszył w niebie, nadal panuje w nim ciemność, tak jak panowała w Przybytku. A jednak Słowo Boże jest świecznikiem i światłem świecącym w ciemnym miejscu (Drugi List Piotra 1:19). Bez niego świat byłby naprawdę pogrążony w ciemności.

Duch Boży, działający przez różnorodne dary i łaski, jest porównany do siedmiu lamp płonących przed tronem (Apokalipsa św. Jana 4:5). Kościoły są złotymi świecznikami, światłością świata, niosącą słowo życia, tak jak świecznik podtrzymuje światło (List do Filipian 2:15–16). Duszpasterze mają zapalać lampy i dbać o przycięcie ich knotów (Księga Wyjścia 25:37), wykładając Pismo Święte. Skarb tego światła jest teraz przechowywany w glinianych naczyniach (Drugi List do Koryntian 4:6–7).

Gałęzie świecznika rozchodziły się we wszystkich kierunkach, wskazując, że dzięki służbie chrześcijan światło Ewangelii dotrze do wszystkich miejsc (Ewangelia Mateusza 5:14–15). Dary są różne, lecz wszystkie pochodzą od tego samego Ducha, aby każdy mógł służyć pożytecznie.

Pośród tych wskazówek Mojżesz otrzymuje wyraźne ostrzeżenie, by nie odstępować od pokazanego mu wzoru: wszystko ma wykonać zgodnie z tym, co mu ukazano (Księga Wyjścia 25:40). Niczego nie pozostawiono jego własnym pomysłom, wyobraźni rzemieślników ani upodobaniom ludu. W każdym szczególe należało wiernie wypełnić wolę Boga.

Wynikają z tego dwie nauki. Po pierwsze, wszystkie dzieła Bożej opatrzności dokonują się dokładnie według Jego planu, a ich odwzorowanie nigdy nie odbiega od pierwowzoru. Nieskończona mądrość Boga nie zmienia kierunku, a wszystko, co Bóg zaplanował, z pewnością się dokona. Po drugie, wszystkie ustanowione przez Niego obrzędy należy sprawować zgodnie z Jego nakazami. Chrystus przekazał uczniom tę samą zasadę: mieli uczyć innych zachowywać wszystko, co im przykazał (Ewangelia Mateusza 28:20).