Księga Wyjścia 25:10 – znaczenie i zastosowanie

Pierwszą rzeczą, którą Bóg polecił wykonać, była arka wraz ze wszystkim, co do niej należało. Był to sprzęt znajdujący się w Miejscu Najświętszym, szczególny znak obecności Boga i powód, dla którego zbudowano przybytek jako Jego mieszkanie.

Sama arka była skrzynią, w której z czcią i starannością miały być przechowywane dwie kamienne tablice Prawa, zapisane własnoręcznie przez Boga. Jej wymiary zostały dokładnie określone. Jeśli łokieć żydowski miał około 53 cm, skrzynia miała około 132 cm długości oraz około 79 cm szerokości i wysokości. Wewnątrz i na zewnątrz pokryto ją cienkimi płytkami złota. Miała też złote obramowanie, pierścienie i drążki do przenoszenia, a do jej wnętrza miało zostać włożone świadectwo (Księga Wyjścia 25:10–16).

Tablice nazywa się świadectwem, ponieważ Bóg za ich pośrednictwem oznajmił swoją wolę. Nadanie Prawa było wyrazem Jego przychylności wobec Izraela, a przyjęcie go oznaczało obowiązek poddania się Bogu i posłuszeństwa Mu. Prawo było dla Izraelitów świadectwem, które wskazywało im, jak mają postępować, a jeśli je łamali, stawało się świadectwem przeciwko nim. Dlatego arkę nazywa się arką świadectwa (Księga Wyjścia 30:6), a przybytek — przybytkiem świadectwa (Księga Liczb 10:11; Dzieje Apostolskie 7:44). Także Ewangelia Chrystusa nazywana jest świadectwem (Ewangelia Mateusza 24:14).

Warto zauważyć, po pierwsze, że tablice były starannie przechowywane w arce. Uczy nas to, by cenić Słowo Boże i zachowywać je głęboko w sercu, tak jak arka znajdowała się w Miejscu Najświętszym. Pokazuje to również, że Bóg troszczy się o zachowanie świadectw swojego objawienia w Kościele, tak aby nawet w dniach ostatecznych w Jego świątyni nadal znajdowała się arka Jego przymierza (Apokalipsa Jana 11:19).

Po drugie, arka była głównym znakiem obecności Boga. Uczy nas to, że najwyraźniejszym dowodem Bożej przychylności jest to, gdy Bóg wpisuje swoje Prawo w ludzkie serce. Bóg mieszka tam, gdzie panuje Jego Prawo (List do Hebrajczyków 8:10).

Po trzecie, arkę wykonano tak, by można ją było przenosić wszędzie tam, dokąd udawał się Izrael. Przypomina nam to, że dokądkolwiek idziemy, powinniśmy zabierać ze sobą swoją wiarę, zawsze niosąc miłość do Pana Jezusa i Jego Prawo.

Przebłagalnia była pokrywą arki, wykonaną z litego złota i dokładnie do niej dopasowaną (Księga Wyjścia 25:17, 25:21). Ta pokrywa, którą można nazwać pokrywą przebłagalną, wskazuje na Chrystusa, wielką ofiarę przebłagalną. Chrystus w pełni spełnia wymagania Prawa, zakrywa nasze grzechy i staje między nami a zasłużoną przez nas karą. W Nim Prawo znajduje swój cel prowadzący do sprawiedliwości.

Złote cherubiny były przymocowane do przebłagalni i stanowiły z nią jedną całość. Rozpościerały nad nią skrzydła (Księga Wyjścia 25:18). Prawdopodobnie miały przedstawiać świętych aniołów, którzy zawsze otaczali chwałę Bożą, zwłaszcza podczas nadania Prawa. Nie wyrzeźbiono ich jako zwykłych postaci aniołów, lecz nadano im kształt symbolicznie ukazujący naturę anielską, być może jedną z postaci o czterech twarzach opisanych w Księdze Ezechiela 1:10. Niezależnie od ich dokładnego wyglądu, były zwrócone ku sobie i spoglądały w dół, na arkę, a ich skrzydła sięgały ku sobie i stykały się.

Apostoł nazywa je cherubinami chwały, które osłaniają przebłagalnię (List do Hebrajczyków 9:5). Wskazuje to na ich służbę na rzecz Odkupiciela, ponieważ są duchami służącymi. Pokazuje też ich gotowość do posłuszeństwa Jego woli, ich szczególną obecność podczas zgromadzeń wierzących (Księga Psalmów 68:17; Pierwszy List do Koryntian 11:10) oraz pragnienie zgłębiania tajemnic Ewangelii, którym wnikliwie się przyglądają (Pierwszy List Piotra 1:12).

Mówi się, że Bóg mieszka, czyli zasiada, między cherubinami, na przebłagalni (Księga Psalmów 80:1). Stamtąd obiecał spotykać się z Mojżeszem i rozmawiać z nim (Księga Wyjścia 25:22). Stamtąd miał przekazywać swoje Prawo i przyjmować swojego sługę, niczym król zasiadający na tronie. W ten sposób pokazuje, że chce pojednać się z nami i pozostawać z nami we wspólnocie za pośrednictwem Chrystusa, czyli dzięki Jego dziełu Pośrednika, który prowadzi nas do Boga.

Mając na względzie przebłagalnię, jesteśmy wezwani, by śmiało zbliżać się do tronu łaski (List do Hebrajczyków 4:16). Nie podlegamy Prawu w jego surowej, nieosłoniętej postaci, lecz łasce, która została nam jawnie okazana. Skrzydła cherubinów są rozpostarte, a my jesteśmy zaproszeni, by schronić się pod ich osłoną (Księga Rut 2:12).