Księga Wyjścia 24:9 – znaczenie i zastosowanie

Gdy lud zgodził się na obrzęd pokropienia krwią i ponownie wyraził radość z Boga i Jego Prawa, Bóg dał jego przedstawicielom szczególne znaki swojej przychylności. Bóg wychodzi naprzeciw temu, kto raduje się i postępuje sprawiedliwie, i przybliża takich ludzi do siebie bardziej, niż mogli się spodziewać. W Kościele Nowego Testamentu podobnym zaszczytem jest miejsce wokół tronu, które zajmują cztery istoty żyjące i dwudziestu czterech starszych. Zostali oni odkupieni dla Boga krwią Baranka stojącego pośrodku tronu (Apokalipsa św. Jana 4:4; Apokalipsa św. Jana 4:6; Apokalipsa św. Jana 5:8; Apokalipsa św. Jana 5:9).

Ujrzeli Boga Izraela (Księga Wyjścia 24:10), czyli dostrzegli coś z Jego chwały w świetle i ogniu, choć nie zobaczyli żadnej postaci ani podobizny. Żaden człowiek nie widział Boga w pełni Jego istoty i nikt nie może Go tak zobaczyć (Pierwszy List do Tymoteusza 6:16). Septuaginta podaje, że ujrzeli miejsce, na którym stał Bóg Izraela. Sugeruje to coś zbliżonego do podobizny, ale wciąż takiej, której nie dałoby się narysować ani odtworzyć. Cokolwiek zobaczyli, z pewnością wystarczyło, by przekonać ich, że Bóg naprawdę jest pośród nich.

Opisano tylko to, co znajdowało się pod Jego stopami, bo każde nasze wyobrażenie o Bogu jest niegodne Jego wielkości i dalekie od prawdy. Nie widzieli nawet stóp Boga, lecz pod blaskiem, jakby na podnóżku lub podstawie, ujrzeli wspaniałą, piękną posadzkę przypominającą szafir, o przejrzystej, błękitnej, niebiańskiej barwie. Same niebiosa są posadzką pałacu Boga, a Jego tron wznosi się ponad niebem. Pokazuje to, o ile mądrość przewyższa drogocenne kamienie, takie jak onyks czy szafir: mądrość od wieczności była radością Boga i trwała przy Nim (Księga Przysłów 8:30), podczas gdy szafiry znajdowały się jedynie pod Jego stopami. Całe bogactwo tego świata złóżmy więc u Jego stóp, a nie w naszych sercach.

Dostojnicy, czyli starsi Izraela, nie zostali powaleni ręką Boga (Księga Wyjścia 24:11). Choć byli tylko ludźmi, jaśniejąca chwała Boga ich nie przytłoczyła. Jej blask został złagodzony (Księga Hioba 26:9), a oni otrzymali siłę, by go znieść (Księga Daniela 10:19). Byli grzeszni i podlegali Bożej sprawiedliwości, ale Bóg nie wymierzył im karzącego ciosu, choć mogli się tego obawiać. Gdy myślimy o tym, że Bóg jest ogniem pochłaniającym, a my wobec Niego przypominamy suchą ścierń, mamy powód, by za każdym razem, gdy się do Niego zbliżamy, mówić, że to miłosierdzie Pana chroni nas przed zagładą.

Ujrzeli Boga, a potem jedli i pili. Zachowali życie, a także siły, odwagę i pociechę. Ich radość nie osłabła, lecz wzrosła. Jedli ofiarę przed Bogiem na znak, że chętnie przyjmują przymierze, z wdzięcznością przyjmują jego błogosławieństwa i cieszą się wspólnotą z Bogiem dzięki temu przymierzu. Podobnie wierzący jedzą i piją z Chrystusem przy Jego stole (Ewangelia Łukasza 22:30). Szczęśliwi ci, którzy będą jeść chleb w królestwie naszego Ojca i pić tam nowe wino.