Księga Wyjścia 24:12 – znaczenie i zastosowanie

Po zakończeniu publicznej ceremonii zawarcia przymierza Mojżesz został wezwany na górę, by otrzymać dalsze wskazówki, które przedstawiono w kolejnych rozdziałach.

Mojżesz wszedł na górę i przez sześć dni przebywał tam, z dala od innych. Bóg polecił mu wejść na górę i tam pozostać, dając do zrozumienia, że pobyt może potrwać. Ci, którzy pragną trwać we wspólnocie z Bogiem, nie mogą ograniczać się do uczestnictwa w ustanowionych przez Niego obrzędach, lecz powinni w nich wytrwać. Szczęśliwi są ci, którzy mieszkają w Jego domu, a nie tylko go odwiedzają. Bóg zapowiedział też, że da Mojżeszowi prawo, aby ten mógł nauczać lud. Mojżesz przekazywał ludziom tylko to, co otrzymał od Pana, i nie dodawał do Jego słów ani niczego z nich nie ujmował. W ten sposób pozostał wierny zarówno Bogu, jak i Izraelowi, ściśle trzymając się Jego wskazówek.

Po otrzymaniu tych poleceń Mojżesz wyznaczył Aarona i Chura, aby podczas jego nieobecności rozstrzygali sprawy i dbali o pokój oraz porządek wśród ludu (Księga Wyjścia 24:14). Wyruszając na górę, chciał zostawić za sobą ciężar rządzenia, by nie rozpraszały go troski. Nie zamierzał jednak nawet na kilka dni pozostawić ludu jak owiec bez pasterza. Dobrzy przywódcy nieustannie troszczą się o powierzonych im ludzi, a ta troska jest dla nich trwałym błogosławieństwem.

Zabrał ze sobą na górę także Jozuego, swojego sługę i przyszłego następcę (Księga Wyjścia 24:13). Dla Jozuego obecność przy Mojżeszu przez sześć dni przed wezwaniem go przez Boga musiała być umocnieniem. Jako następca Mojżesza został wyróżniony przed ludem spośród pozostałych starszych, co miało pomóc ludziom łatwiej przyjąć go później jako przywódcę. Przygotowywał się też do służby, ucząc się trwać we wspólnocie z Bogiem. Jozue był zapowiedzią Chrystusa. Jak zauważa biskup Pearson, Mojżesz zabrał go na górę, ponieważ bez Jezusa, w którym są ukryte wszystkie skarby mądrości i poznania, nikt nie może poznać tajemnic nieba ani zbliżyć się do chwalebnej obecności Boga.

Przez sześć dni górę okrywał obłok, ukazując szczególną obecność Boga w tym miejscu. Bóg objawia się nam tak, że jednocześnie odsłania swoją obecność i pozostaje dla nas niepojęty. Daje nam dość światła, byśmy mogli być pewni Jego obecności, mocy i łaski, a zarazem przypomina, że nie jesteśmy w stanie w pełni Go zrozumieć. Przez te sześć dni Mojżesz czekał na górze, aż Bóg wezwie go do swojej komnaty (Księga Wyjścia 24:15–16). W ten sposób Bóg wystawiał na próbę cierpliwość Mojżesza i jego posłuszeństwo poleceniu, by tam pozostał (Księga Wyjścia 24:12). Gdyby Mojżesz stracił cierpliwość przed siódmym dniem, tak jak Saul (Pierwsza Księga Samuela 13:8–9), i uznał, że nie warto już dłużej czekać na Pana, utraciłby zaszczyt wejścia w obłok. Warto jednak czekać na wspólnotę z Bogiem. Właściwe jest również, by przed uroczystym nabożeństwem zatrzymać się na chwilę i wyciszyć serce (Księga Psalmów 108:1).

Siódmego dnia, prawdopodobnie w szabat, Mojżesz został wezwany do obłoku (Księga Wyjścia 24:16). Gęsty obłok rozstąpił się na oczach całego Izraela, a chwała Pana ukazała się jak ogień pochłaniający wszystko dookoła (Księga Wyjścia 24:17). Bóg jest ogniem trawiącym i właśnie w ten sposób postanowił objawić się przy nadawaniu prawa. Widok świętości i grozy Pana miał skłonić ludzi do posłuszeństwa. Miał też przygotować ich na pocieszenie, jakie niesie Ewangelia, aby łaska i prawda, które przyszły przez Jezusa Chrystusa, stały się dla nich jeszcze cenniejsze.

Wejście Mojżesza w obłok było niezwykłe. Wszedł do jego wnętrza (Księga Wyjścia 24:18). Potrzeba było wielkiej odwagi i niezachwianej wiary, które Bóg kształtował w nim przez sześć dni przygotowań, zwłaszcza że obłok jaśniał ogniem pochłaniającym wszystko dookoła. Mojżesz wiedział, że Ten, który go wezwał, będzie go strzegł. Nawet te cechy Boga, które budzą największy lęk w ludziach niegodziwych, dla świętych są źródłem radości, gdy spotykają się z Nim w pokorze i czci. Jak mówi Izajasz, ci, którzy postępują sprawiedliwie i mówią prawdę, mogą żyć nawet w obecności tego ognia trawiącego (Księga Izajasza 33:14–15). Są też ludzie i dzieła, które przetrwają ogień, a niektórzy mogą stanąć przed Bogiem z ufnością (Pierwszy List do Koryntian 3:12).

Równie niezwykłe było to, jak długo Mojżesz przebywał w obłoku: czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Wygląda na to, że sześć dni wspomnianych w Księdze Wyjścia 24:16 nie wliczało się do tych czterdziestu, ponieważ w tym czasie Mojżesz był z Jozuem, który jadł mannę i pił wodę z potoku wspomnianego w Księdze Powtórzonego Prawa 9:21. Prawdopodobnie Mojżesz jadł i pił razem z nim. Gdy jednak został wezwany do wnętrza obłoku, zostawił Jozuego na zewnątrz. Jozue codziennie jadł i pił, czekając na powrót Mojżesza, ale od tej chwili Mojżesz pościł. Bóg mógł przekazać mu wszystko, co miał do powiedzenia, w ciągu jednego dnia. Dla większej uroczystości pozostawił go jednak na górze przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Uczymy się z tego, by poświęcać Bogu wiele czasu i uważać go za dobrze wykorzystany. Ci, którzy pragną poznać wolę Boga, powinni rozważać ją dniem i nocą.