Księga Wyjścia 19:9 – znaczenie i zastosowanie

Bóg zapowiada Mojżeszowi, że zstąpi na górę Synaj w widzialnym znaku chwały, otoczony gęstym obłokiem (Księga Wyjścia 19:9). Mówił, że zamieszka w gęstym mroku (Druga Księga Kronik 6:1), uczyni obłok swoim schronieniem (Księga Psalmów 18:11) i zakryje oblicze swego tronu, gdy umieści go na Synaju i otoczy obłokiem (Księga Hioba 26:9). Obłok miał powstrzymać ludzi przed wnikaniem w to, co ukryte, i skłonić ich do pełnego czci uwielbienia Boga za to, co zechciał objawić.

Bóg miał zstąpić na oczach całego ludu (Księga Wyjścia 19:11). Izraelici nie zobaczyliby żadnej postaci ani obrazu Boga, ale mieliby dość dowodów, by wiedzieć na pewno, że Pan jest pośród nich. Ponieważ góra Synaj była bardzo wysoka, można przypuszczać, że ten niezwykły znak chwały widziały zarówno obozowisko Izraela, jak i okoliczne narody, a jego widok napełniał je lękiem.

To wydarzenie było także potwierdzeniem roli Mojżesza. Bóg zapowiedział, że lud usłyszy, jak rozmawia z Mojżeszem, i dzięki temu zawsze będzie mu wierzył (Księga Wyjścia 19:9). Najpierw Bóg potwierdził więc powołanie Mojżesza wyraźnym, widzialnym znakiem, a później działał przez jego służbę w sposób mniej widoczny. Podobnie Duch Święty zstąpił widzialnie na Chrystusa podczas chrztu, a obecni tam ludzie usłyszeli, jak Bóg do Niego mówi (Ewangelia Mateusza 3:17). Dzięki temu później mogli wierzyć Chrystusowi bez potrzeby ponownego znaku. Duch zstąpił też na apostołów w widzialnej postaci, w językach podobnych do ognia (Dzieje Apostolskie 2:3), aby ludzie przyjęli ich przesłanie jako prawdziwe.

Zwróćmy uwagę na tę zależność: ludzie zadeklarowali gotowość do posłuszeństwa głosowi Boga, a Bóg obiecał, że go usłyszą. Kto naprawdę postanowi pełnić wolę Boga, pozna, czego On chce (Ewangelia Jana 7:17).

Mojżesz otrzymuje polecenie, by przygotować lud na to wielkie, święte wydarzenie. Na przygotowania mają dwa dni. Ma uświęcić lud, tak jak niegdyś Hiob posyłał po swoich synów i uświęcał ich przed oddawaniem czci Bogu (Księga Hioba 1:5). Ma rozbudzić ich oczekiwanie, opowiadając, co Bóg uczyni, i pomóc im się przygotować, wyjaśniając, co sami mają zrobić.

Uświęcić lud znaczy oddzielić go dla Boga, odsunąć od codziennych zajęć i skierować ku modlitwie, refleksji i czci. Ludzie mieli być gotowi (Księga Wyjścia 19:11). Gdy przychodzimy do Boga na uroczyste nabożeństwo, powinniśmy przygotować się wcześniej. Warto zebrać rozbiegane myśli, odwrócić się od nieczystych pragnień, powściągnąć wzburzone emocje i na pewien czas odłożyć troski związane z codzienną pracą, aby serce mogło zbliżyć się do Boga.

Bóg wskazał dwa konkretne znaki przygotowania. Po pierwsze, ludzie mieli wyprać ubrania, co symbolizowało oczyszczenie z grzechu i gotowość do poświęcenia się Bogu (Księga Wyjścia 19:10, 14). Bogu nie chodziło o samo ubranie, lecz o znaczenie tego gestu. Podczas prania mieli rozważać oczyszczenie duszy przez skruchę za grzechy popełnione w Egipcie i od czasu wyzwolenia. Czyste ubranie przystoi na spotkanie z kimś ważnym, a gdy stajemy przed wielkim Bogiem, który widzi serce równie wyraźnie, jak ludzie widzą ubranie, potrzebujemy czystego serca. Jest to konieczne, jeśli chcemy oddawać Bogu cześć we właściwy sposób (Księga Psalmów 26:6; Księga Izajasza 1:16–18; List do Hebrajczyków 10:22).

Po drugie, przez te trzy dni mieli powstrzymać się nawet od dozwolonego współżycia małżeńskiego i nie zbliżać się do swoich żon (Księga Wyjścia 19:15). Miało to pokazywać, że w tym czasie oddają się w pełni obowiązkom religijnym (Pierwszy List do Koryntian 7:5).

Mojżesz miał również wyznaczyć granice wokół góry (Księga Wyjścia 19:12–13). Prawdopodobnie oznaczył linię albo wykopał rów u jej podnóża. Przekroczenie tej granicy groziło śmiercią. Miało to uczyć głębokiej czci, która powinna napełniać serca wszystkich oddających Bogu cześć. Jesteśmy małymi stworzeniami wobec wielkiego Stwórcy i grzesznikami wobec świętego, sprawiedliwego Sędziego. Przystoją nam więc pokora, bojaźń i wstyd (List do Hebrajczyków 12:28; Księga Psalmów 2:11).

Granica przypominała też, jak daleko trzymano wówczas uczestników od miejsca świętego. Dzięki temu możemy lepiej docenić przywilej, jaki mamy w ramach Ewangelii. Przez krew Jezusa możemy z ufnością wejść do miejsca świętego (List do Hebrajczyków 10:19). Mojżesz miał też wezwać lud na wyznaczone miejsce, gdy rozlegnie się długi dźwięk trąby (Księga Wyjścia 19:13). Wtedy ludzie mieli stanąć u podnóża góry, a zarazem zasiąść u stóp Boga, jak wyjaśnia Księga Powtórzonego Prawa 33:3.

Nigdy wcześniej nie zgromadził się taki tłum, by w jednym czasie otrzymać naukę. Żaden ludzki głos nie mógłby dotrzeć do tak wielu ludzi, ale głos Boga mógł.