Księga Wyjścia 19:16 – znaczenie i zastosowanie

Nadchodzi wreszcie ten niezapomniany, straszny dzień Pana, dzień sądu, kiedy Izraelici usłyszeli głos Pana Boga przemawiającego do nich spośród ognia, a jednak pozostali przy życiu (Księga Powtórzonego Prawa 4:33). Nigdy wcześniej ani później zgromadzenie na pustyni nie usłyszało takiego kazania.

Kaznodzieją był sam Bóg. Pan zstąpił w ogniu na górę Synaj (Księga Wyjścia 19:18, 20). Jego chwalebna obecność ukazała się całemu ludowi. Jaśniał z góry Paran w otoczeniu dziesiątek tysięcy świętych (Księga Powtórzonego Prawa 33:2), czyli wielkiego zastępu świętych aniołów, którzy zawsze towarzyszą Boskiemu Majestatowi, by oddać Mu cześć i pomóc w realizacji Jego zamierzeń. Dlatego mówi się, że Prawo zostało przekazane przez aniołów (Dzieje Apostolskie 7:53).

Miejscem głoszenia, a właściwie tronem, była sama góra Synaj. Spowijał ją gęsty obłok (Księga Wyjścia 19:16), okrywał dym (Księga Wyjścia 19:18), a ona sama mocno się trzęsła. Ziemia drżała przed Panem, a góry skakały jak barany (Księga Psalmów 114:4, 7). Nawet Synaj, choć skalisty i surowy, rozpływał się przed Panem, Bogiem Izraela (Księga Sędziów 5:5). Góry ujrzały Go i zadrżały (Księga Habakuka 3:10). Stały się świadkami oskarżającymi uparty, niewzruszony lud, którego nic nie potrafiło poruszyć.

Lud zgromadził się na dźwięk bardzo donośnej trąby (Księga Wyjścia 19:16), a jej głos stawał się coraz głośniejszy (Księga Wyjścia 19:19). Trąba zabrzmiała za sprawą aniołów, bo czytamy również o aniołach, które dęły w trąby (Apokalipsa św. Jana 8:6). Dźwięk trąby napełnił lud drżeniem. Izraelici byli świadomi swojej winy i mogli sądzić, że ten odgłos jest sygnałem wojennym skierowanym przeciwko nim.

Mojżesz poprowadził lud na miejsce spotkania (Księga Wyjścia 19:17). Ten sam człowiek, który wyprowadził Izraelitów z niewoli egipskiej, teraz prowadził ich, by przyjęli z ust Boga Jego Prawo. Przywódcy publiczni są prawdziwym błogosławieństwem, kiedy wykorzystują swoją pozycję, by wspierać wspólne oddawanie czci Bogu. Mojżesz prowadzący zgromadzenie na nabożeństwo był równie wielki jak Mojżesz dowodzący wojskiem w polu.

Nabożeństwo rozpoczęło się od grzmotów i błyskawic (Księga Wyjścia 19:16). Miały one napełnić lud bojaźnią i obudzić jego uwagę, by ją skupić. Jeśli ktoś był senny, grzmot miał go obudzić. Jeśli ktoś patrzył w inną stronę, błyskawica miała zwrócić jego wzrok ku Temu, który przemawiał. Grzmoty i błyskawice mają naturalne przyczyny, ale Pismo Święte szczególnie zachęca nas, by dostrzegać w nich moc Boga i Jego budzący grozę majestat. Grzmot jest głosem Boga, a błyskawica Jego ogniem. Razem przemawiają do oczu i uszu, czyli zmysłów, dzięki którym poznajemy tak wiele rzeczy.

Mojżesz, sługa Boga, otrzymał również polecenie, by zaprowadzić wśród ludu porządek i ciszę. Niektórzy sądzą, że wtedy powiedział: „Drżę ze strachu” (List do Hebrajczyków 12:21). Bóg uspokoił go, okazując mu szczególną przychylność i wzywając go na szczyt góry (Księga Wyjścia 19:20). Była to także próba wiary i odwagi Mojżesza. Gdy tylko wspiął się już kawałek na górę, odesłano go z powrotem, by nie dopuścił do tego, żeby lud przedarł się przez granicę i próbował zobaczyć, co się dzieje (Księga Wyjścia 19:21). Nawet kapłani, a więc przywódcy rodzin pełniący służbę na ich rzecz, musieli zachować dystans i postępować z wielką ostrożnością.

Mojżesz argumentował, że nie trzeba już nikogo ostrzegać, bo podjęto wystarczające środki, by powstrzymać lud (Księga Wyjścia 19:23). Bóg jednak wiedział, jak uparci i zuchwali potrafią być Izraelici oraz co kryje się w sercach niektórych z nich. Dlatego szybko odesłał Mojżesza na dół z nakazem: ani kapłani, ani lud nie mieli próbować przekraczać granicy i wchodzić na górę, ku Panu. Zbliżyć się mogli tylko Mojżesz i Aaron, których Bóg wybrał, by ich uhonorować.

Zwróćmy uwagę na to, czego Bóg im zabronił: przedzierania się przez granicę, by patrzeć. Ukazano im już wystarczająco dużo, by obudzić ich sumienia, ale nie wolno im było zaspokajać próżnej ciekawości. Mogli spojrzeć, lecz nie wolno im było się wpatrywać. Niektórzy mogli chcieć zobaczyć jakąś widzialną postać, by sporządzić wizerunek Boga, a Bóg temu zapobiegł. Nie ujrzeli żadnej postaci (Księga Powtórzonego Prawa 4:5). W sprawach duchowych nie powinniśmy pragnąć wiedzieć więcej, niż Bóg zechciał objawić. Dał nam wszystko, co jest dla nas dobre. Pragnienie zakazanej wiedzy doprowadziło do upadku naszych pierwszych rodziców. Ci, którzy próbują być mądrzejsi od Pisma Świętego i wdzierają się w sprawy, których nie widzieli, powinni przyjąć to ostrzeżenie: nie przedzierajcie się przez granicę, by patrzeć.

Zwróćmy też uwagę na karę: jeśli przekroczyliby granicę, Pan wystąpiłby przeciwko nim i wielu by zginęło (Księga Wyjścia 19:22–24). Boże ostrzeżenia i ograniczenia służą naszemu dobru. Chronią nas przed narażaniem się na niebezpieczeństwo wskutek własnej lekkomyślności. Przekraczanie granic wyznaczonych przez Boga i sięganie po to, czego nie dopuścił, jest niebezpieczne. Mieszkańcy Bet-Szemesz i Uzza zapłacili wysoką cenę za swoją zuchwałość. Nawet gdy jesteśmy zaproszeni, by zbliżyć się do Boga, musimy pamiętać, że On jest w niebie, a my na ziemi. Dlatego powinniśmy przystępować do Niego z czcią i bojaźnią Bożą.