Księga Wyjścia 15:22 – znaczenie i zastosowanie

Wygląda na to, że Mojżeszowi trudno było skłonić Izraelitów do opuszczenia brzegu, gdzie właśnie zaśpiewali tę wspaniałą pieśń pochwalną. Tak pochłonęło ich to, co zobaczyli, sama pieśń albo obdzieranie ciał poległych z kosztowności, że nie spieszyli się, by ruszyć dalej. Mojżesz musiał wyprowadzić ich znad Morza Czerwonego na pustynię. Wygody, które napotykamy w drodze do Kanaanu, ziemi obiecanej, nie powinny nas zatrzymywać. Powinny dodawać nam sił do dalszej drogi, nawet jeśli przed nami rozciąga się pustynia.

Czytamy, że na pustyni Szur nie znaleźli wody (Księga Wyjścia 15:22). Była to ciężka próba dla tych, którzy dopiero rozpoczęli wędrówkę, i osłabiła radość z ich zwycięstwa. Bóg uczył ich mierzyć się z trudnościami. Dawid, przebywając na suchej i spragnionej ziemi, gdzie nie ma wody, zwracał się ku Bogu (Księga Psalmów 63:1).

W Mara znaleźli wodę, ale była gorzka, tak gorzka, że po trzech dniach bez wody nadal nie mogli jej pić (Księga Wyjścia 15:23). Miała nieprzyjemny smak, szkodziła zdrowiu albo była tak słona, że zamiast gasić pragnienie, jeszcze je wzmagała. Bóg potrafi sprawić, że gorzkie staje się to, co najbardziej chcieliśmy smakować, i często tak dzieje się w tym świecie. Czyni to, by nasze potrzeby i rozczarowania tym, co stworzone, skierowały nas ku Stwórcy, u którego znajdujemy prawdziwe pocieszenie.

W tym położeniu lud narzekał i spierał się z Mojżeszem, jakby ten wyrządził im krzywdę. Całe ich skargi sprowadzały się do pytania: „Co będziemy pić?” (Księga Wyjścia 15:24). Ci, którzy kierują się tym, co widzą, a nie wiarą, często zamieniają największe nadzieje w najgłębsze lęki. To, co zapowiadało radość, wkrótce przyniosło żal.

Mojżesz modlił się i wołał do Pana (Księga Wyjścia 15:25). Przedstawił Bogu skargi, które lud kierował do niego, pokazując, że nawet zajmując tak wysoką pozycję, stale polegał na Bogu. To wielka ulga dla rządzących i duszpasterzy, gdy podlegający im ludzie utrudniają im życie: mogą wtedy powierzyć tę sprawę Bogu w modlitwie. Bóg prowadzi tych, którzy przewodzą wspólnocie, a pasterze powinni zwracać się w każdej potrzebie do Wielkiego Pasterza.

Bóg odpowiedział łaskawie. Wskazał Mojżeszowi drzewo, a gdy Mojżesz wrzucił je do wody, ta nagle stała się słodka. Niektórzy sądzą, że drewno miało szczególną właściwość, która pozwoliła osiągnąć ten skutek, ponieważ Pismo Święte mówi, że Bóg wskazał Mojżeszowi to drzewo. Powinniśmy dziękować Bogu nie tylko za to, że stworzył rzeczy pożyteczne, lecz także za to, że pokazuje nam, jak z nich korzystać. Inni sądzą, że drzewo było jedynie znakiem, a nie przyczyną przemiany, podobnie jak wąż z brązu lub sól, którą Elizeusz wsypał do wody w Jerychu. Niektórzy widzą w tym drzewie obraz krzyża Chrystusa, który sprawia, że gorzkie wody cierpienia stają się słodkie dla tych, którzy Mu ufają, i pomaga im radować się pośród trudności. Według tradycji żydowskiej samo drewno było gorzkie, a jednak osłodziło wody w Mara. Podobnie gorycz cierpienia i śmierci Chrystusa zmienia charakter naszego cierpienia.

Przy tej okazji Bóg jasno określił warunki ich relacji. Gdy opuścili Egipt i dotarli na pustynię, zostali poddani wyraźnej próbie. Bóg rozstrzygnął tę sprawę na miejscu: ustanowił dla nich ustawę i prawo, a następnie wystawił ich na próbę, aby ujawniła się ich wierność. Krótko mówiąc, powiedział im, czego od nich oczekuje i czego oni mogą oczekiwać od Niego (Księga Wyjścia 15:26).

Oczekiwał od nich przede wszystkim posłuszeństwa. Mieli pilnie słuchać Jego głosu i zważać na Jego przykazania, aby znali swoje obowiązki i nie grzeszyli z niewiedzy. Mieli czynić to, co słuszne w oczach Boga, i przestrzegać wszystkich Jego ustaw. Nie powinni sądzić, że skoro zostali uwolnieni z Egiptu, nie mają już żadnego pana. Mieli uznać się za sługi Boga, bo to On zerwał ich kajdany (Księga Psalmów 116:16; Ewangelia Łukasza 1:74–75).

Oni zaś mogli oczekiwać od Niego takiej obietnicy: „Nie ześlę na was żadnej z chorób, którymi dotknąłem Egipcjan”. Było w tym również ostrzeżenie, że jeśli staną się uparci i nieposłuszni, plagi, które widzieli u swoich wrogów, mogą dotknąć także ich (Księga Powtórzonego Prawa 28:60). Sądy, które Bóg zesłał na Egipt, były dla Izraela miłosierdziem, bo otworzyły drogę do ich ocalenia. Były jednak również ostrzeżeniem, które miało skłonić Izraelitów do pokory i posłuszeństwa. Nie powinni myśleć, że skoro Bóg tak ich wyróżnił i dał poznać światu jako swój lud, będzie przymykał oczy na ich grzechy i pozwoli im żyć, jak zechcą. Bóg nie ma względu na osoby. Buntowniczy Izraelita nie miałby się lepiej niż buntowniczy Egipcjanin. Przed dotarciem do Kanaanu mieli się o tym przekonać za wysoką cenę. Jeśli jednak będą posłuszni, zaznają bezpieczeństwa i błogosławieństwa. Ostrzeżenie jest zawarte w tych słowach, ale obietnica brzmi jasno: „Ja jestem Panem, który cię uzdrawia”. Bóg troszczyłby się o ich dobro, gdziekolwiek by się udali. Jest wielkim lekarzem. Jeśli cieszymy się zdrowiem, to On nas w nim zachowuje. Jeśli wracamy do sił, to On nas przywraca do zdrowia. On jest naszym życiem i przedłuża nasze dni.

W Elim znaleźli dobrej jakości wodę, i to w obfitości (Księga Wyjścia 15:27). Bóg może przez jakiś czas kazać swojemu ludowi obozować przy gorzkich wodach w Mara, ale nie zawsze będzie tak wyglądać ich droga. Życie na tym świecie często się zmienia: raz układa się lepiej, raz gorzej. Powinniśmy więc uczyć się znosić niedostatek i dobrze żyć w czasie obfitości. Gdy nam się powodzi, radujmy się tak, by nie uzależniać od tego całego szczęścia, a gdy mamy niewiele, płaczmy tak, by nie trwać bez końca w smutku.

Było tam dwanaście źródeł, po jednym dla każdego pokolenia, aby ludzie nie musieli spierać się o wodę, jak czasem czynili ich przodkowie. Dla odpoczynku i osłony rosło siedemdziesiąt palm, pod których cieniem mogli usiąść przywódcy. Bóg potrafi znaleźć dla swojego ludu miejsca wytchnienia nawet na pustyni tego świata. Daje źródła w Dolinie Płaczu, by ludzie nie upadali pod ciężarem długiej wędrówki. Jednak bez względu na radości, jakie znajdujemy w tej pielgrzymiej krainie, pamiętajmy, że przebywamy tu tylko przez jakiś czas. Nie mamy tu trwałego miasta.