Księga Wyjścia 14:15 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz, przywódca Izraela, otrzymuje wskazówki. Najpierw dowiaduje się, co sam ma zrobić. Na tę chwilę ma przerwać modlitwę i zająć się swoim obowiązkiem: „Dlaczego wołasz do Mnie?” (Księga Wyjścia 14:15). Mojżesz był pewien, że Bóg przeprowadzi ich przez to zagrożenie, a mimo to nie przestawał się modlić. Nie wiemy, jakich dokładnie używał słów, ale zwracał się do Boga całym sercem, a Bóg rozumiał tę modlitwę i ją dostrzegał. Ciche modlitwy Mojżesza, zanoszone z wiarą, poruszały Boga bardziej niż głośne okrzyki Izraela, podyktowane strachem (Księga Wyjścia 14:10). Prawdziwa modlitwa jest wołaniem do Boga. Wyraża zarówno głęboką potrzebę, jak i gorące pragnienie. Bóg poleca też Mojżeszowi działać, bo czekają na niego inne zadania. Ma wydać rozkaz Izraelitom i być na swoim miejscu. Wszystko jest piękne, gdy dzieje się we właściwym czasie.

Mojżesz ma również powiedzieć Izraelitom, co powinni zrobić: „Powiedz ludowi, aby ruszył naprzód”. Niektórzy sądzą, że Mojżesz modlił się przede wszystkim nie o ich ocalenie, bo był już go pewien, lecz o przebaczenie ich szemrania. Jeśli tak było, rozkaz Boga, by ruszyli naprzód, byłby znakiem, że im przebaczył. Nie zaznamy prawdziwego pocieszenia, ruszając w drogę, jeśli nie wiemy, że jesteśmy pojednani z Bogiem. Mojżesz polecił im wcześniej stać spokojnie i czekać na Boży rozkaz. Teraz ten rozkaz nadchodzi. Izraelici mogli się spodziewać, że Bóg skieruje ich w prawo albo w lewo, lecz poleca im iść naprzód, prosto ku morzu, jakby czekały tam na nich statki, które miały ich przewieźć. Gdy wykonujemy swoje obowiązki i napotykamy trudności, powinniśmy iść dalej, zamiast zastygać ze strachu. Powinniśmy robić to, co jest przed nami, a wynik pozostawić Bogu. Korzystajmy ze środków, które nam daje, i ufajmy Mu co do dalszego biegu wydarzeń.

Mojżesz może oczekiwać, że Izraelici wejdą tak daleko, jak tylko zdołają, na suchy ląd, a potem Bóg rozdzieli morze i otworzy im drogę (Księga Wyjścia 14:16–18). Bóg zamierza nie tylko ocalić Izraelitów, lecz także zgładzić Egipcjan, a Jego plan służy obu tym celom. Okaże Izraelowi łaskę, rozdzielając wody, by lud mógł przejść (Księga Wyjścia 14:16). Mógłby zamrozić wodę, aby Izraelici przeszli po jej powierzchni, lecz w swojej doskonałej mądrości wybrał rozdzielenie wód i drogę przez morze. Wybrany przez Boga sposób ocalenia często najmocniej nas uniża. Dlatego Pismo Święte, nawiązując później do tego wydarzenia, mówi, że Bóg prowadził Izraelitów przez głębiny, jak zwierzę schodzące do doliny, i w ten sposób okrył się chwałą (Księga Izajasza 63:13–14).

Bóg zdobędzie też chwałę nad faraonem. Jeśli nie otrzymuje należnej czci od wielkiego Pana, któremu zawdzięczamy życie i wszelkie błogosławieństwa, odbierze ją siłą i odzyska to, co do Niego należy. Żaden człowiek nie może sprawić, że Bóg coś utraci. Dlatego Bóg mówi: „Uczynię serce faraona zatwardziałym” (Księga Wyjścia 14:17). Warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki to ujmuje: „Ja, właśnie Ja, to uczynię”. Są to słowa władcy, który ma do tego prawo. Nigdy nie powinniśmy przyczyniać się do zatwardzenia czyjegoś serca ani zaniedbywać tego, co możemy zrobić, by je zmiękczyć. Łaska Boga należy jednak wyłącznie do Niego. Okazuje miłosierdzie, komu chce, a kogo chce, czyni zatwardziałym. Są to także słowa mocy, bo tylko Wszechmogący może zmiękczyć serce (Księga Hioba 23:16) i tylko On może je zatwardzić. Wyrażają też Bożą sprawiedliwość: słusznie pozostawia On pod naporem swego gniewu tych, którzy przez długi czas odrzucali Jego łaskę. Pobrzmiewa w nich również triumf nad tym upartym i pysznym buntownikiem. Bóg mówi w istocie: „Sam się nim zajmę. Skoro nie chciał się ugiąć, zostanie złamany”. Podobny wydźwięk mają słowa: „Ach, ulżę sobie, rozprawiając się z moimi wrogami” (Księga Izajasza 1:24).

Nad obozem Izraela, w miejscu najbardziej narażonym na atak, czyli od tyłu, zostaje ustanowiona straż (Księga Wyjścia 14:19–20). Anioł Boży, którego obecność wiązała się ze słupem obłoku i ognia, przenosi się z przodu obozu na jego tyły. Izraelici nie potrzebują już przewodnika, bo nie grozi im zbłądzenie podczas przeprawy przez morze, a jedyny potrzebny rozkaz brzmi: iść naprzód. Potrzebują jednak ochrony, bo Egipcjanie depczą im po piętach i są gotowi pochwycić tych, którzy pozostali z tyłu. Anioł staje się więc murem między obozami. Chroni Izraelitów i oświetla im drogę przez morze, a jednocześnie wprowadza zamęt wśród Egipcjan, którzy tracą z oczu swoją zdobycz akurat wtedy, gdy są gotowi ją pochwycić.

Słowo i opatrzność Boga mają mroczną i przytłaczającą stronę dla grzechu i grzeszników, a jasną i życzliwą dla prawdziwych Izraelitów. To, co dla jednych jest życiem, dla innych staje się śmiercią. Nie był to pierwszy raz, gdy Bóg, który na początku oddzielił światło od ciemności (Księga Rodzaju 1:4) i nadal sprawia zarówno jedno, jak i drugie (Księga Izajasza 45:7), jednocześnie zesłał ciemność na Egipcjan, a światło dał Izraelowi. Był to niewielki obraz trwałego rozdzielenia między dziedzictwem świętych w światłości a zewnętrzną ciemnością, która na zawsze stanie się udziałem obłudników. Bóg zawsze oddzieli to, co cenne, od tego, co bezwartościowe.