Księga Wyjścia 14:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto polecenia dane Mojżeszowi dotyczące dalszej drogi Izraela i miejsca obozowania. Były tak zaskakujące, że bez jasnych wskazówek lud z trudem mógłby dalej podążać za słupem obłoku i ognia. Dlatego Mojżesz z wyprzedzeniem dowiaduje się, dokąd mają się udać Izraelici i dlaczego.

Najpierw Bóg wskazuje im drogę (Księga Wyjścia 14:1; Księga Wyjścia 14:2). Dotarli już do skraju pustyni (Księga Wyjścia 13:20), a jeszcze jeden lub dwa etapy dzieliły ich od Horebu, gdzie mieli służyć Bogu. Zamiast tego mają nagle zawrócić, oddalić się od Kanaanu w prawo i skierować ku Morzu Czerwonemu. W Etam nie zamykało im ono drogi, ale Bóg prowadzi ich w miejsce, które wydaje się ciasne i trudne do przebycia. Dzięki temu widzą, że gdy Jego zamiar się wypełni, z pewnością wyprowadzi ich stamtąd. Bóg czasem stawia na drodze do ratunku swojego ludu trudności, aby to Jemu przypadła chwała za ich pokonanie i przeprowadzenie ludzi przez nie.

Następnie Bóg wyjaśnia, po co wydaje te zaskakujące polecenia. Mojżesz byłby w pełni posłuszny, nawet gdyby Bóg nie podał mu powodu, ale Bóg nie ukrywa przed nim swoich zamierzeń. Mojżesz dowiaduje się, że faraon planuje zgładzić Izraelitów (Księga Wyjścia 14:3), a Bóg wykorzysta to, by zgładzić faraona (Księga Wyjścia 14:4). Faraon uzna, że Izraelici utknęli na pustyni i łatwo będzie ich schwytać. Bóg jeszcze bardziej komplikuje sytuację, aby faraon zapędził się w nią głębiej. Bóg zapowiada, że zdobędzie chwałę nad faraonem.

Wszyscy ludzie zostali stworzeni, by oddawać cześć swojemu Stwórcy. Ci, którzy nie oddają Mu czci, w końcu przekonają się o Jego chwale, gdy osądzi ich zło. To, co zdaje się zapowiadać zagładę Kościoła, często obraca się w zgubę jego wrogów. Bóg dopuszcza, by ich pycha i nienawiść rosły, aż sami dojrzeją do zagłady.

Faraon rusza teraz w pościg za Izraelem. Kieruje nim gniew, ale jego działanie zarazem wpisuje się w Boży plan dotyczący jego samego. Faraon słyszy, że lud uciekł (Księga Wyjścia 14:5). Kiedy pozwolił Izraelitom odejść, ogarnęło go przerażenie. Teraz, gdy strach nieco minął, albo zapomina, albo nie chce przyznać, że odeszli za jego zgodą. Gotów jest uznać ich odejście za bunt. W ten sposób fałszywe doniesienia sprawiają, że coś, co można było łatwo usprawiedliwić, zaczyna wyglądać na winę.

Faraon i jego słudzy z żalem wspominają to, co zrobili. Choć mieli bardzo dobre powody, by wypuścić Izraelitów, teraz są na siebie wściekli i pytają: „Dlaczego to zrobiliśmy?”. Po pierwsze, złości ich, że Izraelici są wolni, że stracili ich jako siłę roboczą i nie mogą już ich dręczyć. Pyszni prześladowcy czerpią przyjemność z poniżania ludu Bożego, dlatego odebranie im tej władzy jest dla nich bolesne. Wolność ludu Bożego jest gorzką rzeczą dla jego wrogów (Księga Estery 5:12–13; Dzieje Apostolskie 5:17; Dzieje Apostolskie 5:33). Po drugie, jeszcze bardziej złości ich to, że sami się na to zgodzili. Teraz wyobrażają sobie, że mogli temu zapobiec i nigdy nie powinni byli ustąpić.

Bóg często sprawia, że zawiść i gniew człowieka obracają się przeciwko niemu (Księga Psalmów 112:10). Wypuszczenie Izraelitów było słuszne. Gdyby faraon uczynił to z dobrego serca, mógłby wspominać swoją decyzję ze spokojem. Ponieważ jednak ustąpił pod presją, teraz nazywa siebie głupcem i chciałby cofnąć swoją decyzję. Ludzie niestety często żałują dobrych uczynków, choć jest to głupie i grzeszne. Zdarza się, że później żałują nawet sprawiedliwości, życzliwości i pokuty. Podobny przypadek opisano w Księdze Jeremiasza 34:10–11.

Faraon postanawia więc, że jeśli zdoła, albo ponownie podporządkuje sobie Izraelitów, albo się na nich zemści. Zbiera wojsko oraz wszystkie swoje rydwany i jeźdźców (Księga Wyjścia 14:17–18). Wygląda na to, że nie zabiera piechoty, bo zależy mu na szybkości. Jest przekonany, że zdoła zmusić Izraelitów do powrotu do niewoli (Księga Wyjścia 14:6–7). Można sobie wyobrazić jego wściekłość. Jest jak lew, któremu odebrano zdobycz: pełen pychy, gniewu i pogardy z powodu porażki. Zapomniał już o żałobie po pochówku pierworodnych i myśli tylko o zemście. Zachowuje się tak, jakby mógł wystąpić przeciw samemu Bogu. Jak mógłby bowiem liczyć na pokonanie ludu tak drogiego Bogu? Bóg wydał go na pastwę tych pragnień i w ten sposób zatwardził jego serce.

Czytamy, że Izraelici wyszli z podniesioną głową (Księga Wyjścia 14:8), czyli z odwagą i ufnością, radując się z wybawienia i gotowi stawić czoło trudnościom, które ich czekały. Egipcjanie ruszyli za nimi w pościg (Księga Wyjścia 14:9). Ci, którzy naprawdę kierują się ku niebu i chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, muszą liczyć się z atakami, groźbami i pokusami Szatana. Niechętnie wypuszcza on kogokolwiek ze swojej służby, a gdy zostaje wypędzony, odchodzi wściekły (Ewangelia Marka 9:26).