Księga Wyjścia 12:43 – znaczenie i zastosowanie

Podano tu dalsze wskazówki dotyczące Paschy, określające, jak należało ją obchodzić w późniejszych czasach.

Mieli ją obchodzić wszyscy Izraelici (Księga Wyjścia 12:47). Wszyscy, którzy doświadczają miłosierdzia Bożego, powinni przyłączyć się do dziękczynnego uwielbienia. Choć Paschę świętowały poszczególne rodziny, uważano ją za święto całego narodu, ponieważ mniejsze wspólnoty rodzinne składały się na większą wspólnotę. Podobnie nikt, kto może w niej uczestniczyć, nie powinien pomijać nowotestamentowej Paschy, czyli Wieczerzy Pańskiej. Nikt nie zasługuje na miano Izraelity, jeśli obojętnie zaniedbuje pamiątkę tak wielkiego wybawienia.

Żaden nieobrzezany cudzoziemiec nie mógł spożywać Paschy (Księga Wyjścia 12:43, Księga Wyjścia 12:45, Księga Wyjścia 12:48). Nikt nie mógł zasiąść do stołu, jeśli nie przeszedł właściwej drogi. Podobnie nikt nie powinien teraz przystępować do umacniającego obrzędu Wieczerzy Pańskiej, jeśli wcześniej nie poddał się wprowadzającemu obrzędowi chrztu. Zanim Słowo będzie mogło nas karmić, musimy narodzić się na nowo przez Słowo. Nikt nie może korzystać z ofiary Chrystusa ani się nią karmić, jeśli jego serce nie zostało najpierw obrzezane, to znaczy oczyszczone i poświęcone Bogu (List do Kolosan 2:11).

Każdy cudzoziemiec, który został obrzezany, mógł uczestniczyć w Passze, nawet jeśli był sługą (Księga Wyjścia 12:44). Jeśli przez obrzezanie chciał poddać się ciężarom prawa, mógł również uczestniczyć w radości związanej z jego świętami. W przeciwnym razie nie było to możliwe. Z tekstu wynika też (Księga Wyjścia 12:48), że głowy rodzin miały nie tylko same poddać się obrzezaniu, lecz także dopilnować, by obrzezano wszystkich mężczyzn w ich domach. Jeśli naprawdę i gorliwie oddajemy się Bogu, oddamy Mu również wszystko, co posiadamy, i dołożymy starań, by wszystko, co do nas należy, poddać Jego panowaniu. Widać tu wczesny znak łaski okazanej ubogim poganom: obrzezany cudzoziemiec miał taką samą pozycję jak Izraelita z urodzenia. Dla obu obowiązywało to samo prawo (Księga Wyjścia 12:49). Miało to uczyć Żydów pokory i pokazywać, że ich prawdziwe prawo do Bożych błogosławieństw wynikało z oddania Bogu, a nie z pochodzenia od Abrahama. Szczery nawrócony był tak samo mile widziany podczas Paschy jak Izraelita z urodzenia (Księga Izajasza 56:6, Księga Izajasza 56:7).

Paschę należało spożywać w jednym domu (Księga Wyjścia 12:46), aby uczestnicy mogli cieszyć się wspólnotą i wzajemnie się umacniać podczas posiłku. Nie wolno było wynosić żadnej jej części w inne miejsce ani zachowywać jej na później. Bóg nie chciał, by tak skupili się na przygotowaniach do wyjścia, że zapomną cieszyć się Jego dobrocią. Mieli opuścić Egipt i wyruszyć na pustynię z radosnymi sercami, a spożycie sytego posiłku miało być tego znakiem. Rzymskokatolicka praktyka przenoszenia konsekrowanej hostii z domu do domu jest nie tylko sama w sobie zabobonna, lecz także sprzeczna z symbolicznym prawem dotyczącym Paschy, które zakazywało wynoszenia jakiejkolwiek części baranka poza dom.

Rozdział kończy się powtórzeniem całego opisu. Pokazuje to, że Izraelici postąpili zgodnie z otrzymanym nakazem, a Bóg uczynił dla nich to, co obiecał (Księga Wyjścia 12:50, Księga Wyjścia 12:51). Bóg z pewnością wybawi tych, którzy są Mu posłuszni.