Księga Wyjścia 12:29 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak giną synowie Egipcjan, nawet ich pierworodni (Księga Wyjścia 12:29; Księga Wyjścia 12:30). Gdyby faraon posłuchał ostrzeżenia o tej pladze i wypuścił Izraelitów, ileż cennych istnień można by ocalić! Uporczywa niewiara prowadzi jednak ludzi do zguby. Nauka jest jasna: opieranie się Bogu, gdy ostrzega, jest niebezpieczne.

Zwróćmy uwagę, kiedy nadszedł ten cios. Stało się to o północy, co czyniło go jeszcze bardziej przerażającym. Trzy poprzednie noce były już naznaczone ciemnością, którą można było niemal dotknąć, i z pewnością zakłóciły Egipcjanom odpoczynek. Gdy spodziewali się wreszcie spokojnej nocy, o północy podniósł się alarm. Kiedy anioł zagłady wyciągnął miecz przeciwko Jerozolimie, stało się to za dnia (2 Księga Samuela 24:15), więc było mniej przerażające. Zagłada Egiptu przyszła natomiast niczym śmiertelna zaraza szerząca się w ciemności (Księga Psalmów 91:6). Pewnego dnia o północy rozlegnie się także przejmujący okrzyk: „Oto nadchodzi oblubieniec”.

Plaga dotknęła ich pierworodnych, radość i nadzieję każdego domu. Egipcjanie zabijali hebrajskie dzieci, a teraz Bóg uderzył w ich własne. W ten sposób ukarał dzieci za grzech ojców, a wymierzając karę, nie postąpił niesprawiedliwie. Była to słuszna odpowiedź na ich okrucieństwo.

Sąd dosięgnął zarówno pałacu, jak i więzienia. Przed wyrokami Boga książę i prosty człowiek stoją na równi, bo Bóg nie ma względu na osoby (Księga Hioba 34:19; Księga Hioba 34:20). Wielu poległo od ciosu Pana. W dolinie rozstrzygnięcia zginął wielki tłum, gdy zakończył się spór między Bogiem a faraonem.

Jak wielki lament rozległ się w Egipcie! Wszędzie panowała żałoba. Wiele rodzin opłakiwało jedynego syna, a każda — swojego pierworodnego. Gdy ktoś nagle zachoruje w nocy, zwykle wzywamy sąsiadów. Egipcjanie nie mogli jednak znaleźć u siebie nawzajem pomocy ani pocieszenia, bo wszystkich dotknęło to samo nieszczęście. Powinno nas to nauczyć, by drżeć przed Bogiem i lękać się Jego wyroków (Księga Psalmów 119:120). Nikt nie może się przed Nim ostać ani bezkarnie Mu się sprzeciwiać. Powinniśmy też każdego dnia dziękować Bogu za to, że zachowuje przy życiu nas i nasze rodziny. Żyjemy wśród tak wielu zagrożeń, że mamy powód, by wyznawać, iż nie spotkała nas zagłada tylko dzięki miłosierdziu Pana.

Widzimy tu również, jak synowie Boga, Jego pierworodni, zostają uwolnieni. Ten wyrok złamał pychę faraona i zmusił go do natychmiastowego ustępstwa, bez targowania się. Lepiej od początku przyjąć warunki Boga, bo On nigdy nie dostosuje ich do naszych, bez względu na to, jak długo będziemy się spierać. Pycha faraona została w końcu zdruzgotana i zgodził się na wszystko, czego żądał Mojżesz: „Służcie Panu, jak powiedzieliście” (Księga Wyjścia 12:31) oraz „Zabierzcie swoje stada, jak powiedzieliście” (Księga Wyjścia 12:32). Słowo Boga pozostanie w mocy. Nie zyskujemy nic, spierając się z nim ani odkładając posłuszeństwo.

Dotąd Izraelitom nie pozwalano odejść, ale teraz sytuacja osiągnęła punkt krytyczny. Rozkazano im więc wyruszyć: „Wstańcie i odejdźcie” (Księga Wyjścia 12:31). Faraon wcześniej powiedział Mojżeszowi, że już więcej nie zobaczy jego twarzy, teraz jednak kazał go wezwać. Ci, którzy wcześniej sprzeciwiali się Bogu, często szukają Go, gdy tylko przychodzi na nich utrapienie. Faraon był tak przerażony, że nocą wydał rozkaz uwolnienia Izraelitów, bo bał się, że jeśli jeszcze zwleka, sam będzie następny. To, że ich wypuścił — nie jako znienawidzonych jeńców, jak twierdzili niektórzy pogańscy pisarze, lecz jako ludzi, których się obawiał — widać po jego pokornej prośbie: „Pobłogosławcie także mnie” (Księga Wyjścia 12:32). Chciał, by się za niego modlili, żeby po ich odejściu nie spotkała go kara za to, co im uczynił. Ci, którzy czynią siebie wrogami Kościoła Bożego, stają się wrogami własnej duszy i prędzej czy później to dostrzegą.

Egipcjanie również nalegali, by Izraelici odeszli. Wołali: „Wszyscy pomrzemy” (Księga Wyjścia 12:33). Gdy śmierć wkracza do naszych domów, warto pamiętać o własnej śmiertelności. Śmierć bliskich uświadamia nam, że i my umieramy, a w pewnym sensie już jesteśmy skazani na śmierć. Strach sprawił, że Egipcjanie pragnęli odejścia Izraelitów, dając im przewagę, gdy prosili o kosztowności (Księga Wyjścia 12:35; Księga Wyjścia 12:36). Skoro Egipcjanie sami nalegali, by Izraelici wyszli, ci mogli słusznie powiedzieć, że Egipcjanie przez lata trzymali ich w ubóstwie i że nie mogą wyruszyć z pustymi rękami. Jeśli Egipcjanie dadzą im to, czego potrzebują na drogę, wtedy odejdą. Opatrzność doprowadziła do takiego obrotu spraw, aby Izraelici, budzący już lęk wśród Egipcjan, mogli otrzymać wszystko, o co poproszą. Bóg poruszył też serca Egipcjan, by dali im to, czego pragnęli, zapewne w nadziei, że w ten sposób wynagrodzą im krzywdy i powstrzymają plagi. Podobnie później Filistyni odesłali Arkę wraz z darem jako ofiarę za winę, nawiązując do wcześniejszego wydarzenia (1 Księga Samuela 6:3; 1 Księga Samuela 6:6).

Izraelici mieli pełne prawo zatrzymać to, co pożyczyli od Egipcjan — a właściwie od nich zażądali. Było to słuszne tak samo jak wypłacenie sługom należnej zapłaty za pracę, a w razie odmowy także dochodzenie jej na drodze sądowej. Było to również słuszne tak jak zabranie dóbr pokonanym wrogom, ponieważ faraon buntował się przeciwko Bogu Hebrajczyków i tym samym utracił prawo do wszystkiego, co posiadał. Było to równie słuszne jak przyjęcie majątku nadanego poddanym przez króla. Prawdziwym właścicielem ziemi i wszystkiego, co na niej jest, pozostaje Bóg. Jeśli daje jednemu, a odbiera drugiemu, nikt nie może Mu powiedzieć: „Co robisz?”. Izraelici działali na szczególny rozkaz Boga, a to wystarczało, by ich postępowanie było słuszne. Nie daje ono jednak nikomu innemu prawa do podobnego działania, bo nikt inny nie może powołać się na taki rozkaz. Pamiętajmy, że Król królów nie czyni zła i wymierzy sprawiedliwość tym, których ludzie krzywdzą (Księga Psalmów 146:7). Dlatego majątek grzeszników często przechodzi w ręce sprawiedliwych (Księga Przysłów 13:22; Księga Hioba 27:16; Księga Hioba 27:17).