Księga Wyjścia 12:21 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz postąpił tu jak wierny zarządca w domu Boga: uczył Izraelitów posłuszeństwa wszystkim poleceniom, które otrzymał od Boga. Bez wątpienia przekazał im je równie dokładnie, jak sam je poznał, choć nie wszystkie szczegóły zostały zapisane. Pierwsze polecenie mówiło, że w noc, gdy mieli zginąć pierworodni, żaden Izraelita nie mógł wyjść z domu aż do rana, a właściwie do świtu, gdy zostaną wezwani do opuszczenia Egiptu (Księga Wyjścia 12:22).

Nie chodziło o to, że anioł zagłady nie potrafił odróżnić Izraelity od Egipcjanina na ulicy. Bóg chciał im pokazać, że ich ocalenie zależy od krwi, którą pokropiono wejście. Jeśli wychodzili spod tej ochrony, robili to na własne ryzyko. Ci, których Bóg uznał za swoich, nie powinni łączyć się z czyniącymi zło ani wychodzić z domu w niewłaściwym czasie (Księga Izajasza 26:20, 21). Mieli pozostać w środku i czekać na ratunek od Pana. Takie postępowanie zawsze jest mądre.

Mieli też starannie wyjaśnić swoim dzieciom znaczenie tego obrzędu (Księga Wyjścia 12:26, 27). Dzieci niebawem miały zapytać o tę uroczystą ucztę, bo zauważyłyby, jak wiele troski i dokładności poświęcono przygotowaniu baranka i przaśnego chleba. Zapytałyby w istocie, dlaczego ten posiłek różni się od wszystkich innych. Dobrze, gdy dzieci interesują się drogami Boga. Sam Jezus, będąc chłopcem, przebywał wśród nauczycieli, słuchał ich i zadawał pytania (Ewangelia Łukasza 2:46).

Wszyscy potrzebujemy rozumieć znaczenie świętych czynności, przez które oddajemy cześć Bogu. Powinniśmy wiedzieć, czym są, na co wskazują, do jakiego obowiązku wzywają i jakiego dobra możemy się dzięki nim spodziewać. Każdy ustanowiony obrzęd ma swoje znaczenie. Niektóre z nich, na przykład sakramenty, nie wyjaśniają go tak jasno jak inne, dlatego musimy uważnie je badać. W przeciwnym razie możemy oddawać Bogu cześć bez zrozumienia, nie podobając się Mu i nie odnosząc z tego pożytku.

Rodzice mieli odpowiedzieć dzieciom, że jest to ofiara paschalna dla Pana. Zabijając baranka, wspominali cud i miłosierdzie, które Bóg okazał ich ojcom. Najpierw otworzył im drogę do ocalenia, uśmiercając pierworodnych Egipcjan. Choć także w Izraelu były grzechy, które mogły sprowadzić sąd na ich własnych pierworodnych, Bóg łaskawie przyjął ofiarę baranka złożoną za każdą rodzinę, w miejsce pierworodnych. Było to podobne do barana złożonego zamiast Izaaka. W każdym domu, w którym zabito baranka, pierworodni zostali oszczędzeni.

To doroczne święto upamiętniało dawne wydarzenia. Jego nazwa oznacza przejście, ponieważ anioł zagłady ominął domy Izraelitów i nie zabił ich pierworodnych. Kiedy Bóg zapowiada później, że sprowadzi na swój lud całkowitą zagładę, mówi: „Nie będę już ich omijał” (Księga Amosa 7:8; Księga Amosa 8:2). Te słowa przypominają, jak często wcześniej Bóg oszczędzał swój lud.

Szczególne miłosierdzie nakłada na nas szczególne obowiązki. Jeśli tysiąc pada u naszego boku, a dziesięć tysięcy po naszej prawicy, lecz my zostajemy ocaleni, powinno nas to głęboko poruszyć (Księga Psalmów 91:7). W czasie wojny lub zarazy, gdy śmierć przechodzi tuż obok, dosięga kogoś obok nas, a nas omija, nie wolno nam nazywać tego przypadkiem. To szczególna troska naszego Boga. Dawnych przejawów miłosierdzia, okazanych nam lub naszym ojcom, nie wolno zapominać. Powinny pozostać w naszej pamięci, by Bóg odbierał chwałę, nasza wiara się umacniała, a nasze serca coraz pełniej angażowały się w Jego służbę.

Pascha zapowiadała też wielką ofiarę Baranka Bożego, złożoną w wyznaczonym czasie za nas i w miejsce naszych pierworodnych. Byliśmy pod mieczem anioła zagłady, lecz Chrystus, nasza Pascha, został złożony w ofierze za nas. Jego śmierć stała się naszym życiem. W tym sensie był Barankiem zabitym od założenia świata, od początku wspólnoty Izraela. Mojżesz obchodził Paschę przez wiarę w Chrystusa, bo Chrystus jest kresem Prawa: prowadzi je do celu i przynosi usprawiedliwienie.

Lud przyjął te polecenia z szacunkiem i chętnym posłuszeństwem. Skłonił głowy i oddał cześć Bogu (Księga Wyjścia 12:27). W ten sposób pokazali, że uznają to polecenie za prawo i przyjmują je jako dar. Gdy Bóg daje nam swoje prawo, powinniśmy okazywać Mu cześć. Gdy mówi, powinniśmy skłonić głowy i oddać Mu cześć.

Ludzie poszli też i postąpili dokładnie tak, jak im polecono (Księga Wyjścia 12:23). Nie było wśród nich narzekania ani zgorzknienia, które widzieliśmy wcześniej (Księga Wyjścia 5:20, 21). Plagi w Egipcie przyniosły im pożytek. Rozbudziły nadzieję na wspaniałe ocalenie, z którego wcześniej niemal już zrezygnowali. Teraz wyszli mu naprzeciw w sposób wskazany przez Boga. Miłosierdzie Boga powinno znajdować dopełnienie w pokornym posłuszeństwie Jego poleceniom.