Księga Wyjścia 11:4 – znaczenie i zastosowanie

Faraon otrzymuje teraz ostrzeżenie przed ostatnią, rozstrzygającą plagą, która spadnie na Egipt. W jednej chwili umrą wszyscy pierworodni w Egipcie. Taki wyrok został zapowiedziany już wcześniej, gdy Bóg powiedział: „Zabiję twojego syna, twojego pierworodnego” (Księga Wyjścia 4:23), ale jego wykonanie odłożono do samego końca. Wcześniej spadły na Egipt łagodniejsze kary. Gdyby skłoniły faraona do skruchy, można by uniknąć tego ostatecznego ciosu. Widać, jak nieskory do gniewu jest Bóg, jak chętnie odstępuje od wymierzenia kary i jak cenne jest dla Niego ludzkie życie. Gdyby śmierć zwierząt gospodarskich skłoniła Egipcjan do pokory, ich dzieci zostałyby oszczędzone. Jeśli jednak ludzie nie uczą się na stopniowych ostrzeżeniach Boga, sami ponoszą winę, gdy na końcu spotyka ich najgorsze.

Sama plaga została szczegółowo opisana w Księdze Wyjścia 11:4–6. Wyznaczono jej porę: północ, już najbliższej nocy, w samym środku nocy. Gdy wszyscy będą spali, wszyscy ich pierworodni zapadną w sen śmierci. Nie stanie się to tak cicho, by ktokolwiek zauważył dopiero rano. Wydarzy się to nagle, tak że domownicy obudzą się o północy i będą świadkami działania śmierci. Plaga dosięgnie wszystkich: od następcy tronu, którego wysoka pozycja nie uchroni, po niewolnika przy żarnach, którego niska pozycja nie sprawi, że zostanie pominięty. Mojżesz i Aaron nie otrzymali polecenia, by sprowadzić tę plagę. Pan sam zapowiedział, że wyruszy (Księga Wyjścia 11:4). Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żywego. Czymże jest piekło, jeśli nie tym?

Jednocześnie Bóg obiecał szczególną ochronę Izraelitom i wyraźnie odróżnił ich od Egipcjan. Gdy aniołowie wyciągną miecze przeciw Egiptowi, nawet żaden pies nie zaszczeka na żadnego z Izraelitów (Księga Wyjścia 11:7). To tylko drobna zapowiedź znacznie większej różnicy, jaką Bóg uczyni w dniu ostatecznym między swoim ludem a Jego wrogami. Gdyby ludzie wiedzieli, jak wielka jest i na zawsze pozostanie różnica między tymi, którzy Mu służą, a tymi, którzy tego nie robią, nie traktowaliby wiary jako czegoś nieistotnego. Nie podchodziliby do niej tak lekkomyślnie.

Ważna lekcja płynie także z tego, jak zareagują słudzy samego faraona. Przyjdą i pokłonią się Mojżeszowi, błagając go, by odszedł (Księga Wyjścia 11:8). Dumni wrogowie Boga i Jego ludu w końcu zostaną upokorzeni (Apokalipsa Jana 3:9), a wobec tych, których niegdyś prześladowali, okażą się kłamcami (Księga Powtórzonego Prawa 33:29). Po przekazaniu tej wiadomości Mojżesz wyszedł od faraona w wielkim gniewie, choć był najłagodniejszy ze wszystkich ludzi. Zapewne sądził, że groźba śmierci pierworodnych wreszcie poruszy faraona, zwłaszcza że ten ustąpił już w pewnych sprawach i widział, jak spełniają się wszystkie wcześniejsze ostrzeżenia. Jednak dumne serce faraona nie chciało się ugiąć, nawet po to, by ocalić wszystkich pierworodnych w jego królestwie.

Nic dziwnego, że ostrzeżenia przed wiecznym cierpieniem w przyszłym świecie nie odwodzą ludzi od grzesznego życia, skoro nie przeraża ich nawet bliska groźba utraty wszystkiego, co w tym życiu drogie. Mojżesza ogarnął święty gniew. Podobnie jak później naszego Pana, bolało go zatwardziałe serce tych, którzy stanęli przed nim (Ewangelia Marka 3:5). Dla wiernych sług Bożych głębokim ciężarem jest to, że ludzie nie słuchają rozsądnych ostrzeżeń i mimo wszelkich prób powstrzymania ich nadal pędzą ku zgubie. Ezechiel również doświadczył tej goryczy, bo Bóg powiedział mu, że Izraelici nie będą go słuchać (Księga Ezechiela 3:14). Gniew skierowany wyłącznie przeciw grzechowi pozwala nie grzeszyć w gniewie.

Mojżesz przypomina następnie ostrzeżenie, które Bóg dał mu wcześniej w związku z odmową faraona. Pan powiedział Mojżeszowi, że faraon go nie posłucha (Księga Wyjścia 11:9). Pismo zapowiadało również, że niektórzy słuchacze Ewangelii nie uwierzą, aby ich niewiara nie zaskakiwała nas ani nie stawała nam na przeszkodzie (Ewangelia Jana 12:37; Ewangelia Jana 12:38; List do Rzymian 10:16). Nie powinniśmy nigdy mniej cenić Ewangelii Chrystusa tylko dlatego, że większość ludzi traktuje ją obojętnie. Zostaliśmy uprzedzeni, że spotka się z chłodnym przyjęciem.

Mojżesz powtarza także to, co wcześniej zostało już ukazane: dokonał tych wszystkich cudów na oczach faraona, a sam faraon je widział (Księga Wyjścia 11:10). Mimo to faraon nie dał się poruszyć. Było to wyraźnym dowodem, że Bóg, wydając sprawiedliwy wyrok, zatwardził serce faraona. Podobnie odrzucenie Ewangelii Chrystusa przez Żydów było tak poważnym i nierozsądnym czynem, że wskazywało, iż Bóg zesłał na nich ducha odrętwienia, jak czytamy w Liście do Rzymian 11:8.