Księga Wyjścia 11:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw, jak wielką przychylnością Bóg darzył Mojżesza i Izraela. Mojżesz był jednym z bliskich sług Boga, bo Bóg nie ukrywał przed nim tego, co zamierzał uczynić. Nie tylko posyłał go z poleceniami, lecz także dzielił się z nim swoimi zamiarami, jak z zaufanym doradcą. Powiedział Mojżeszowi, że ześle na faraona jeszcze jedną plagę — tylko jedną — a ta plaga dopełni wybawienia Izraela (Księga Wyjścia 11:1).

Mojżesz pragnął, by skończyło się cierpienie: by Egipt przestał być nękany plagami, a Izrael przestał być uciskany. Bóg odpowiedział w istocie: „To już prawie koniec. Walka wkrótce się skończy, zwycięstwo zostanie odniesione, a faraon będzie zmuszony uznać porażkę i wypuścić mój lud”. Po wszystkich wcześniejszych plagach Bóg zapowiada: „Ześlę jeszcze jedną”. Podobnie po wszystkich sądach, które Bóg zsyła na grzeszników na tym świecie, pozostaje jeszcze jeden sąd — w przyszłym świecie. Ten ostateczny sąd całkowicie upokorzy tych, których nic innego nie zdołało upokorzyć.

Izrael także cieszył się przychylnością Boga, bo sam Bóg ujął się za nim i dopilnował, by otrzymał zapłatę za całą pracę dla Egipcjan. Był to ostatni dzień niewoli Izraelitów. Mieli wkrótce odejść, a ich panowie, którzy tak surowo ich wykorzystywali, niechętnie by im zapłacili, woleliby odesłać ich z pustymi rękami. Izraelici zaś tak bardzo pragnęli wolności, że z radością odeszliby nawet bez zapłaty.

Bóg jednak, który zawsze wymierza sprawiedliwość uciskanym, dopilnował, by robotnicy nie stracili należnej im zapłaty. Polecił im, by odchodząc, poprosili o przedmioty ze srebra i złota (Księga Wyjścia 11:2). Przygotował do tego Egipcjan za sprawą plag: stali się równie gotowi pozwolić Izraelitom odejść, jak Izraelici wcześniej pragnęli opuścić Egipt. Cierpliwi Izraelici byli gotowi zrezygnować z zapłaty, lecz Bóg do tego nie dopuścił. Płynie stąd jasna nauka: Bóg naprawi każdą krzywdę wyrządzoną tym, którzy spokojnie powierzają Mu swoją sprawę. Ostatecznie nikt nie straci ani przez cierpliwe znoszenie krzywdy, ani przez wierną służbę.

Widzimy też, jak wielkim szacunkiem Egipcjanie zaczęli darzyć Mojżesza i Izraela. Lud, którego wcześniej nienawidzono i którym pogardzano, teraz zyskał uznanie. Cuda, których Bóg dokonał dla Izraelitów, przyniosły im szacunek i znaczenie w oczach Egipcjan. Ci, w których sprawie walczy Bóg, zyskują wielkie uznanie. Pan zjednał Izraelitom przychylność Egipcjan, wyraźnie okazując im własną przychylność, a także zmienił nastawienie Egipcjan i wzbudził w nich litość dla tych, których uciskali (Księga Psalmów 106:46).

Sam Mojżesz stał się bardzo szanowany. Trudno się temu dziwić, skoro Egipcjanie widzieli moc, którą Bóg go obdarzył, i cuda dokonywane za jego pośrednictwem. Podobnie apostołowie, choć sami byli ludźmi niewielkiego znaczenia, zyskali wielki szacunek (Dzieje Apostolskie 5:13). Bóg darzy czcią tych, którzy czczą Jego. Ci, którzy pozostają Mu wierni, mogą przejść przez ten świat niemal niezauważeni, lecz nadchodzi dzień, w którym staną się wielcy — bardzo wielcy — w oczach wszystkich, nawet tych, którzy kiedyś nimi gardzili. Faraon nienawidził Mojżesza, ale niektórzy z jego własnych sług darzyli go szacunkiem. Podobnie było na dworze Cezara, nawet za Nerona, gdzie niektórzy cenili błogosławionego Pawła (List do Filipian 1:13).