Księga Estery 6:1 – znaczenie i zastosowanie

W poprzednim rozdziale czytaliśmy, że szatan działał w sercu Hamana, skłaniając go do zaplanowania śmierci Mordechaja. Tutaj widzimy, jak Bóg działa w sercu króla, by zaplanować uhonorowanie Mordechaja. Skoro słowo króla może przeważyć nad słowem Hamana, tym bardziej Boży zamysł może się spełnić, niezależnie od tego, co ludzie postanawiają w sercu. Opór Hamana był więc daremny, bo zarówno Bóg, jak i król mieli sprawić, że Mordechaj zostanie uhonorowany.

Wszystko wydarzyło się w odpowiednim momencie. Awans Mordechaja i rozczarowanie Hamana miały pomóc w ocaleniu Żydów, o które Estera miała zacząć zabiegać następnego dnia. Czasem zwłoka okazuje się mądra i pożyteczna. Warto trochę poczekać, bo dzięki temu możemy wcześniej zrobić więcej. Dzięki temu, że poczekano, sprawa posunęła się naprzód.

Tej nocy król nie mógł zasnąć. Sen go opuścił i zdawał się oddalać tym bardziej, im usilniej próbował go schwytać. Zdarza się, że nie możemy zasnąć, choć bardzo tego pragniemy. Nawet po uczcie, podczas której pito wino, król nie mógł zasnąć, bo Bóg posłużył się jego bezsennością, by zrealizować swój zamysł. Nie czytamy, by trzymała go na jawie jakaś dolegliwość. To Bóg, który daje sen, nie pozwolił mu zasnąć.

Nawet ludzie zdecydowani odrzucić zmartwienia nie zawsze potrafią to zrobić. Często ich troski dopadają ich na poduszce, czy tego chcą, czy nie. Człowiek władający 127 prowincjami nie mógł rozkazać nawet jednej godzinie snu, by nadeszła. Być może rozmowa z Esterą poprzedniego dnia poruszyła jego sumienie. Zaniedbywał ją i przez ponad trzydzieści dni nie dopuszczał do siebie, choć była jego żoną. Sumienie, które zostało zranione, może przemówić, gdy wreszcie zostanie wysłuchane.

Ponieważ nie mógł zasnąć, kazał przynieść księgę kronik, czyli zapisy z czasów swego panowania, i czytać ją sobie (Księga Estery 6:1). Zapewne nie chodziło mu o to, by lektura pomogła mu zasnąć, bo mogła raczej pobudzić jego myśli i oddalić sen. Bóg jednak skłonił go, by poprosił o tę księgę, a nie o muzykę czy pieśni, którymi perscy królowie zwykle się zabawiali (Księga Daniela 6:18). Te zapewne łatwiej by go uspokoiły. Kiedy ludzie postępują w sposób, który wydaje się dziwny, nie zawsze wiemy, jak Bóg przez to działa.

Być może król chciał, by czytano mu z księgi, aby dobrze wykorzystać czas i zastanowić się nad pożytecznymi planami. Gdyby w podobnej sytuacji znalazł się Dawid, wybrałby inny rodzaj pocieszenia. Kiedy nie mógł spać, wspominał Boga i rozmyślał o Nim (Księga Psalmów 63:6). A gdyby chciał, by ktoś czytał mu księgę, wybrałby Biblię, bo rozmyślał o Bożym prawie dniem i nocą.

Sługa czytający zapisy albo zaczął od fragmentu dotyczącego Mordechaja, albo dotarł do niego po pewnym czasie. Wśród kronik znalazł zapis, że Mordechaj ujawnił spisek przeciwko życiu króla i zapobiegł jego realizacji (Księga Estery 6:2). Mordechaj nie był na dworze na tyle ważną osobą, by czytający celowo wybrał właśnie ten fragment. Pokierowała nim Opatrzność. Żydowska tradycja głosi nawet, jak podaje biskup Patrick, że gdy otwarto księgę na tym miejscu, czytający próbował przejść do innej strony, ale karty same wracały do tego fragmentu. W końcu musiał więc przeczytać właśnie ten zapis. Wcześniej odnotowano już wierną służbę Mordechaja (Księga Estery 2:23), a teraz odnaleziono ją w królewskich kronikach.

Wtedy król zapytał, jaką cześć i godność przyznano Mordechajowi w nagrodę za ten czyn. Zrozumiał, że tej zasługi nie wynagrodzono, i teraz sobie o niej przypomniał, podobnie jak tego dnia podczaszy faraona przypomniał sobie swoją winę (Księga Rodzaju 41:9). Wdzięczność należy do ludzkiej natury. Powinniśmy szczególnie okazywać ją tym, którzy są od nas niżej, i nie traktować ich życzliwości tak, jakby to oni byli naszymi dłużnikami. Pytanie króla uczy nas dwóch rzeczy o wdzięczności. Lepiej okazać komuś choć trochę uznania niż nie okazać go wcale. A jeśli zwlekaliśmy z podziękowaniem, lepiej zrobić to późno niż wcale.

Słudzy odpowiedzieli, że niczego dla Mordechaja nie zrobiono, choć oddał królowi tak wielką przysługę. Mordechaj nadal siedział w bramie królewskiej, tak jak wcześniej. Wielcy często mało uwagi poświęcają tym, którzy stoją niżej od nich. Król nawet nie wiedział, czy Mordechaj otrzymał awans, dopóki nie powiedzieli mu o tym słudzy. Ludzie dumni i porywczy często zachowują się tak, jakby nie obchodził ich los tych, którzy są od nich niżej. Bóg jednak uważnie przygląda się nawet najmniejszym spośród swoich sług. Wie, jaką cześć lub hańbę im oddano.

Pokora, skromność i wyrzeczenie mogą być cenne w oczach Boga, ale często spowalniają awans człowieka w świecie. Mordechaj pozostał w bramie królewskiej, podczas gdy dumny Haman szybko zyskał posłuch i przychylność króla. Ludzie wspinający się po szczeblach dzięki ambicji mogą szybko piąć się w górę, ale pokorni trwają niezachwianie. Zaszczyty mogą przyprawiać dumnych o zawrót głowy, lecz są oparciem dla ludzi pokornych (Księga Przysłów 29:23). Król również uważał zaszczyt za coś bardzo cennego. Nie pytał, jakie pieniądze lub ziemię dano Mordechajowi, lecz jaką cześć mu okazano. Jednak zaszczyt bez środków, które pozwalałyby go utrzymać, może stać się ciężarem.

Ludzie często pomijają najlepsze przysługi i największe zasługi. Ci, którzy najbardziej zasługują na cześć i mogliby dzięki niej zrobić najwięcej dobrego, często otrzymują jej najmniej. Zobacz (Księga Koheleta 9:14–16). Zdobywanie bogactwa i zaszczytów często przypomina loterię: czasem największą wygraną zgarniają ci, którzy zaryzykowali najmniej. Co więcej, dobra służba nie zawsze chroni przed krzywdą. Mordechaj nadal podlegał królewskiemu dekretowi śmierci, tak jak wszyscy Żydzi, choć wszyscy przyznawali, że zasługuje na cześć. Ci, którzy wiernie służą Bogu, nie muszą się obawiać, że spotka ich tak niesprawiedliwa odpłata.