Księga Estery 5:9 – znaczenie i zastosowanie

Opowieść o Hamanie wyjaśnia słowa Salomona o pysznym i zarozumiałym szydercy, który działa w gniewie zrodzonym z pychy (Księga Przysłów 21:24). Nikt nie pasował do tego opisu lepiej niż Haman, nad którym pycha i gniew miały tak wielką władzę. Najpierw widzimy, jak rozpiera go duma z powodu zaproszenia na ucztę Estery. Jest z tego powodu pełen radości i zadowolenia (Księga Estery 5:9).

Zwróćmy uwagę, jak chełpliwie mówi o tym później (Księga Estery 5:12). Sądzi, że zaproszenie dowodzi jego wielkiego znaczenia, i uważa, że niemal osiągnął pełnię szczęścia. Ponieważ królowa Estera zaprosiła na ucztę z królem tylko jego, zakłada, że jest zachwycona jego towarzystwem. Myśli nawet, że chce go widzieć także następnego dnia, bo nikt nie nadaje się lepiej, by dotrzymywać królowi towarzystwa. Ludzie, którzy sami siebie podziwiają i schlebiają sobie, w rzeczywistości oszukują samych siebie. Haman sądził, że Estera oddaje mu cześć, podczas gdy ona przygotowywała się, by go oskarżyć. Zapraszając go na ucztę, w istocie wzywała go na sąd. Pycha zniekształca obraz samego siebie, a własne serce potrafi człowieka zwodzić (Księga Abdiasza 1:3).

Teraz widzimy go rozgniewanego, bo Mordochaj okazał mu lekceważenie. Przez to Haman stał się nieszczęśliwy i nieznośny dla wszystkich wokół. Mordochaj nadal nie chciał się przed nim pokłonić, wstać ani ustąpić mu miejsca (Księga Estery 5:9). Kierował się sumieniem, dlatego niewzruszenie trwał przy tym, co uważał za słuszne. Nie chciał ugiąć się przed Hamanem, choć ten był niebezpieczny, a Estera okazała mu honory. Mordochaj wiedział, że Bóg może ocalić jego i jego lud przed gniewem Hamana, bez tchórzliwych prób udobruchania go. Ci, którzy szczerze są posłuszni Bogu, mogą też z odwagą trwać przy tym, co słuszne, i wykonywać swoją pracę bez lęku przed tym, co może im zrobić człowiek. Kto postępuje uczciwie, ten idzie bezpieczną drogą.

Haman nie potrafił jednak znieść tej zniewagi. Im wyżej się wznosił, tym trudniej było mu tolerować brak szacunku i tym większy ogarniał go gniew. Niepokoiło to jego ducha i odbierało mu spokój. Był pełen gniewu (Księga Estery 5:9), ale nad sobą zapanował (Księga Estery 5:10). Chętnie zabiłby Mordochaja na miejscu za obrazę, lecz miał nadzieję, że wkrótce ujrzy jego zagładę wraz z całym ludem żydowskim. Zmuszał się więc do czekania, choć przychodziło mu to z wielkim trudem. Jego serce rozdzierały sprzeczne pragnienia: gwałtowny gniew domagał się natychmiastowej śmierci Mordochaja, a głęboka nienawiść chciała zaczekać na zaplanowaną rzeź. Istotnie, na drodze przewrotnych czyhają ciernie i sidła (Księga Przysłów 22:5).

Ta jedna zniewaga odebrała mu również całą radość z życia. Była jak mała martwa mucha, która psuje naczynie pełne kosztownej wonności. Ku własnemu wstydowi na zawsze przyznał przed żoną i przyjaciółmi, jak pyszny i nieszczęśliwy jest człowiek, który nie potrafi cieszyć się swoim majątkiem, pozycją ani życiem rodzinnym, póki Mordochaj żyje i zasiada w Bramie Królewskiej (Księga Estery 5:10–13). Wyliczał swoje bogactwa, zaszczyty, liczne potomstwo i wysoką pozycję. Był ulubieńcem króla i bożyszczem dworu, a jednak nic z tego nie miało dla niego znaczenia, póki Mordochaj nie wisiał na szubienicy. Ludzie, którzy uparcie pielęgnują niezadowolenie, zawsze znajdą coś, co ich rozdrażni. Pyszni mogą mieć wiele z tego, czego pragną, ale jeśli nie mają wszystkiego, uznają, że nie mają nic. Człowiek pokorny i zadowolony uznałby, że Haman ma aż nadto, by być szczęśliwym przez całe życie. Haman zaś narzekał, jakby popadł w największą nędzę i hańbę.

Potem zaczął obmyślać zemstę, a jego żona i przyjaciele mu w tym pomogli (Księga Estery 5:14). Widząc, że nie chce czekać do terminu wyznaczonego przez los, poradzili mu, by wykorzystał wcześniejszą okazję i szybko zabił Mordochaja, zaspokajając w ten sposób swój gniew. Jakby mówili: niech chociaż od razu zazna ulgi. Skoro sądził, że zagłada wszystkich Żydów jest już przesądzona i nastąpi później, chwilowo nie miałby nic przeciwko temu, by zacząć od samego Mordochaja.

Aby go zadowolić, zaproponowali, żeby od razu zbudować szubienicę i ustawić ją przed jego domem. Wtedy po podpisaniu przez króla rozkazu można by natychmiast dokonać egzekucji. Nie byłoby żadnej zwłoki, nawet na czas budowy szubienicy. Hamanowi bardzo spodobał się ten plan, więc szubienicę od razu zbudowano i ustawiono. Miała mieć pięćdziesiąt łokci wysokości, a jeśli się nie dało, być możliwie wysoka, by śmierć Mordochaja była jeszcze bardziej haniebna i by stał się widowiskiem dla wszystkich przechodniów. Ustawiono ją przed domem Hamana, aby wszyscy wiedzieli, że Mordochaj ma paść ofiarą jego zemsty, a Haman mógł na nią patrzeć.

Na koniec namawiali go, by następnego ranka udał się do króla i poprosił króla o upoważnienie do powieszenia Mordochaja. Nie mieli wątpliwości, że król szybko przychyli się do prośby człowieka, który był jego ulubieńcem i uzyskał już rozkaz zagłady całego ludu żydowskiego. Nie trzeba było wymyślać żadnego fałszywego pretekstu. Wystarczyło powiedzieć królowi, że Mordochaj odmówił okazania mu szacunku, choć król mu to nakazał. Zostawiamy więc Hamana, który kładzie się spać zadowolony na myśl, że następnego dnia Mordochaj zawiśnie, a potem on sam z radością pójdzie na ucztę. Nie podejrzewa, że szubienica, którą przygotowano, czeka już na niego.