Księga Estery 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Tak Estera odważnie zbliżyła się do króla (Księga Estery 5:1). Gdy wyznaczony czas postu dobiegł końca, nie zwlekała. Trzeciego dnia, gdy modlitwa wciąż była żywa w jej sercu, poszła do króla. Serce umocnione bliskością Boga staje się odważniejsze zarówno w działaniu, jak i w znoszeniu cierpienia dla Niego.

Niektórzy uważają, że trzydniowy post oznaczał jeden pełny dzień i dwie pełne noce bez jedzenia. W takim razie określenie „trzy dni” miałoby podobne znaczenie jak wtedy, gdy mówi się o czasie, który Chrystus spędził w grobie. Przemawia za tym fakt, że królowa pojawiła się na dworze trzeciego dnia. Gdy trzeba podjąć trudne i niebezpieczne zadanie, należy zrobić to od razu, zanim odwaga osłabnie i ostygnie. To, co wymaga odwagi, najlepiej zrobić bez zwłoki.

Estera włożyła też królewskie szaty, aby godnie stanąć przed królem, i odłożyła ubranie noszone podczas postu. Wystroiła się nie dla własnej przyjemności, lecz dla męża. W modlitwie zapisanej w Apokryfach (Księga Estery 14:16) mówi do Boga: „Ty wiesz, Panie, że nie znoszę oznaki mojej wysokiej pozycji na głowie, gdy się pojawiam”. Osoby, których ranga wymaga bogatego stroju, mogą się od niej uczyć, by nie przywiązywać się do niego wewnętrznie i nie czynić z ubioru powodu do dumy. Estera stanęła na wewnętrznym dziedzińcu naprzeciw króla, czekając między nadzieją a lękiem i gotowa na każdy wyrok.

Król przyjął ją życzliwie. Gdy ją zobaczył, zyskała jego przychylność. Autor apokryficznego przekazu i Józef Flawiusz podają, że przyszła z dwiema służącymi: na jednej się wspierała, a druga niosła jej tren. Piszą też, że jej twarz była pogodna i piękna, choć serce trapił wielki niepokój. Dodają, że król najpierw spojrzał na nią surowo i groźnie, przez co zbladła i zemdlała, a przechodząc, oparła się głową o służącą. Według tych przekazów Bóg odmienił potem usposobienie króla. Ten, zdjęty lękiem, wstał z tronu, objął Esterę, aż odzyskała siły, i pocieszył ją życzliwymi słowami. Być może tak właśnie było, ale Pismo Święte mówi nam o tym, co najważniejsze.

Po pierwsze, król ochronił ją przed skutkami prawa i zapewnił jej bezpieczeństwo, wyciągając ku niej złote berło (Księga Estery 5:2). Estera dotknęła jego końca na znak wdzięczności i pokory. Jakub, który zwyciężył w zmaganiu z Bogiem, zyskał przychylność ludzi; teraz podobnie stało się z nią. Kto jest gotów stracić życie dla Boga, ocali je albo odnajdzie w życiu lepszym.

Po drugie, król zachęcił ją, by przemówiła (Księga Estery 5:3). Zapytał, czego pragnie królowa Estera i jaka jest jej prośba. Nie potraktował jej jak przestępczyni. Przeciwnie, zdawał się cieszyć z jej obecności i chętnie jej pomóc. Ten sam król niegdyś oddalił żonę, która nie stawiła się na jego wezwanie, a jednak nie zamierzał surowo potraktować innej żony za to, że przyszła bez wezwania. Bóg potrafi skierować serca ludzi, także potężnych władców, którzy zachowują się, jakby nikomu nie podlegali, dokądkolwiek zechce.

Estera obawiała się śmierci, a jednak zapewniono ją, że otrzyma wszystko, o co poprosi, nawet połowę królestwa. Opatrzność Boża często wyprzedza obawy Jego ludu i daje więcej, niż ludzie się spodziewają, zwłaszcza gdy występują w Jego sprawie. Ta historia, podobnie jak przypowieść o niesprawiedliwym sędzi, o której naucza Zbawiciel, dodaje odwagi, by zawsze się modlić i nie tracić ducha (Ewangelia Łukasza 18:6–8). Dumny król zapewnia Esterę, że spełni jej prośbę. Tym bardziej możemy ufać, że Bóg wysłuchuje i odpowiada na modlitwy swoich wybranych, którzy wołają do Niego dniem i nocą.

Estera przyszła do dumnego, władczego człowieka. My przychodzimy do Boga miłości i łaski. Jej nikt nie wezwał, a my jesteśmy zaproszeni. Duch mówi: „Przyjdź”, a Oblubienica mówi: „Przyjdź”. Przeciw Esterze przemawiało prawo, a nam dano wiele obietnic, wśród nich tę, że kto prosi, otrzyma. Ona nie miała przy sobie przyjaciela, który wprowadziłby ją do króla lub przemówił w jej obronie, a ulubieniec króla był jej wrogiem. My jednak mamy Orędownika u Ojca, Tego, w którym Ojciec ma upodobanie. Dlatego możemy śmiało zbliżać się do tronu łaski.

Po trzecie, Estera poprosiła wtedy jedynie, by król przyszedł na przygotowaną przez nią ucztę i zabrał ze sobą Hamana, jej wroga i ulubieńca króla (Księga Estery 5:4–5). W ten sposób pokazała, jak bardzo ceni jego przychylność i obecność. Cokolwiek jeszcze było jej potrzebne, ponad wszystko pragnęła jego życzliwości i była gotowa ponieść każdą cenę, by ją zyskać.

Chciała też wybadać, jakie król ma wobec niej uczucia. Gdyby odmówił spełnienia tej niewielkiej prośby, przedstawienie większej nie miałoby sensu. Pragnęła również wprawić go w dobry nastrój i złagodzić jego usposobienie, aby z większą życzliwością wysłuchał jej skargi. Zapraszając Hamana, uhonorowała człowieka, którego król darzył sympatią, a zarazem zapewniła sobie obecność tego, z którym chciała się zmierzyć. Nie mówiła o Hamanie niczego, czego nie byłaby gotowa powiedzieć mu wprost. Miała nadzieję, że podczas uczty znajdzie dogodniejszy i sprawiedliwszy moment, by przedstawić swoją prośbę. Mądrość pomaga rozpoznać, jak postępować z trudnymi ludźmi i jak właściwie do nich podejść.

Po czwarte, król chętnie przyszedł i polecił, by Haman również mu towarzyszył (Księga Estery 5:5). Pokazał w ten sposób, że wciąż darzy Esterę życzliwością. Gdyby rzeczywiście zamierzał zgładzić ją i jej lud, nie przyjąłby zaproszenia na ucztę. Tam ponowił życzliwe pytanie o jej prośbę i obiecał ją spełnić, nawet gdyby chodziło o połowę królestwa (Księga Estery 5:6). Było to powszechnie używane powiedzenie, którym król dawał do zrozumienia, że nie odmówi jej niczego rozsądnego. Podobnie przemówił Herod (Ewangelia Marka 6:23).

Po piąte, Estera postanowiła poprosić jedynie o to, by król przyjął zaproszenie na kolejną ucztę następnego dnia, tym razem w jej komnatach, znów w obecności Hamana (Księga Estery 5:7–8). Powiedziała, że wtedy wyjawi mu swoją sprawę. Zwłokę w przedstawieniu głównej prośby można wyjaśnić jej roztropnością. Miała nadzieję jeszcze bardziej zjednać sobie króla i stać się dla niego jeszcze milszą. Być może w chwili, gdy miała poprosić o to, co najważniejsze, zabrakło jej odwagi i potrzebowała więcej czasu na modlitwę, prosząc Boga o właściwe słowa i mądrość.

Możliwe też, że wiedziała, iż zwłoka zostanie przyjęta jako oznaka głębokiego szacunku dla króla i niechęci do wywierania na niego zbyt dużej presji. O prośbie przedstawionej zbyt pośpiesznie równie łatwo odmówić, podczas gdy prośba wypowiedziana po chwili namysłu zasługuje na większą uwagę. Działała w tym również Opatrzność Boża: Bóg prowadził serce Estery i skłonił ją do odczekania jeszcze jednego dnia, choć nie wiedziała dlaczego. Bóg wiedział, że wydarzenia nocy poprzedzającej kolejny dzień pomogą jej w dalszym działaniu, doprowadzą nienawiść Hamana do Mardocheusza do szczytu i przygotują jego upadek.

Żydzi mogli mieć Esterze za złe, że działa zbyt powoli, a niektórzy mogli zacząć wątpić w jej szczerość albo przynajmniej w jej gorliwość. To, co wydarzyło się później, rozwiało te podejrzenia i ostatecznie wszystko potoczyło się pomyślnie.