Księga Estery 4:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu publiczną żałobę, która ogarnęła Żydów po ogłoszeniu okrutnego dekretu Hamana przeciwko nim. Dla ludu Bożego nastał czas smutku. Mordochaj głośno krzyczał, rozdarł szaty i włożył wór, szorstkie odzienie oznaczające głęboką żałobę (Księga Estery 4:1–2). Nie ukrywał swojego smutku, lecz okazał go publicznie, aby wszyscy wiedzieli, że stoi po stronie Żydów i dzieli ich cierpienie, niezależnie od tego, jak potraktują ich teraz zwolennicy Hamana.

Był to odważny czyn. Mordochaj otwarcie poparł słuszną sprawę, sprawę Boga, choć wydawała się beznadziejna i bliska upadku. Dotkliwie odczuwał niebezpieczeństwo, bo wiedział, że gniew Hamana był najpierw wymierzony w niego, a pozostali Żydzi stali się celem ataku z jego powodu. Nie żałował tego, co niektórzy mogliby nazwać uporem, ponieważ postąpił w zgodzie z czystym sumieniem. Mógł powierzyć swoją sprawę i swój lud Bogu, który sądzi sprawiedliwie. Bóg chroni tych, którzy cierpią, bo starają się postępować zgodnie z sumieniem.

Wspomniano też o zakazie wchodzenia do bramy królewskiej w worze. Na królewskim dworze dopuszczano jedynie pogodny nastrój i piękne stroje, ponieważ król nie chciał stykać się ze smutkiem ani skargami. Był to nierozsądny zakaz: mógł powstrzymać oznaki żałoby, ale nie same nieszczęścia, takie jak choroba, udręka i śmierć. Oznaczał jednak, że Mordochaj musiał pozostać na zewnątrz i mógł dojść tylko do bramy, a nie zasiąść w jej obrębie.

Żydzi we wszystkich prowincjach również głęboko przejęli się groźbą (Księga Estery 4:3). Pościli i spali w worach i popiele, do posiłków dodając łzy, a nocom — smutek. Niektórzy z tych, którzy pozostali w kraju niewoli, choć Cyrus pozwolił im wrócić do ojczyzny, mogli teraz żałować swojej decyzji i zbyt późno zapragnąć, by posłuchali Bożego wezwania do powrotu.

Kiedy królowa Estera usłyszała ogólną wieść o kłopotach Mordochaja, bardzo się zmartwiła (Księga Estery 4:4). Nadal głęboko się o niego troszczyła, a zagrożenie dla Żydów było również jej własnym zmartwieniem. Nawet jako królowa nie zapomniała, że należy do swojego ludu. Nikt zajmujący wysokie stanowisko nie powinien uważać, że nie wypada mu opłakiwać cierpienia Józefa, czyli ludu Bożego, nawet jeśli sam żyje w wygodzie i zaszczytach (Księga Amosa 6:6).

Estera posłała Mordochajowi zmianę odzieży, niczym olejek radości zamiast żałoby i szatę chwały zamiast przygnębienia. On jednak nie chciał jej przyjąć, bo pragnął, by zrozumiała, jak wielki był jego smutek i dlaczego tak bardzo się martwił. Zachował się jak ktoś, kto odmawia pocieszenia, ponieważ przyczyna żałoby była zbyt poważna, by ją zbyć.