Księga Estery 3:7 – znaczenie i zastosowanie

Haman chełpił się tym zuchwałym i nikczemnym planem zgładzenia wszystkich Żydów. Uważał, że odpowiada on jego wielkiemu duchowi i zapewni mu nieśmiertelną sławę. Sądził, że znajdzie dość zdesperowanych i krwiożerczych ludzi, którzy wyrżną Żydów, jeśli tylko król wyrazi na to zgodę. Dalej opowieść pokazuje, jak Haman uzyskał tę zgodę i oficjalny rozkaz.

Najpierw przedstawił królowi fałszywy i złośliwy obraz Żydów (Księga Estery 3:8). Wrogowie ludu Bożego nie mogliby tak źle go traktować, gdyby wcześniej nie oczernili go w oczach innych. Haman chciał, by król uznał Żydów za godny pogardy naród, niewart ochrony. Mówił o nich tak, jakby byli bezimiennymi, rozproszonymi przybyszami, ciężarem i hańbą dla każdego kraju, w którym mieszkali.

Chciał też przekonać króla, że Żydzi są niebezpieczni. Twierdził, że mają własne prawa i zwyczaje, a nie przestrzegają praw królestwa ani obyczajów kraju. Na tej podstawie próbował przedstawić ich jako nielojalnych i skłonnych szerzyć szkodliwe poglądy, które mogłyby doprowadzić do buntu. To nic nowego, że najlepszych ludzi obrzuca się tak niesprawiedliwymi oskarżeniami. Jeśli mówi się, że zabicie ich nie jest grzechem, wkrótce pojawiają się też głosy, że grzechem nie jest kłamanie na ich temat.

Następnie Haman zaoferował wysoką sumę w zamian za zgodę na zgładzenie wszystkich Żydów (Księga Estery 3:9). Wiedział, że wielu ludzi już ich nienawidzi i chętnie by ich zaatakowało, gdyby miało do tego królewskie upoważnienie. Dlatego w istocie powiedział: „Wydaj rozkaz, by ich zgładzono”. Obiecał wpłacić do królewskiego skarbca dziesięć tysięcy talentów srebra. Liczył, że ta oferta rozwieje wątpliwości króla, zwłaszcza obawę przed stratą, jaką królestwo poniosłoby wskutek zgładzenia tak wielu poddanych.

Ludzie pyszni i pełni nienawiści nie żałują pieniędzy, gdy chcą dokonać zemsty. Haman zapewne wiedział jednak, że odzyska wyłożoną sumę z majątku Żydów, który jego ludzie mieli później zagrabić (Księga Estery 3:13). W ten sposób chciał, by ofiary same zapłaciły za własną zgubę. Liczył, że na całym tym nikczemnym planie jeszcze zarobi.

W końcu otrzymał to, czego chciał: pełną swobodę działania wobec Żydów (Księga Estery 3:10–11). Król niedbale wykonywał swoje obowiązki i był tak zauroczony Hamanem, że nie zadał sobie trudu, by sprawdzić, czy oskarżenia są prawdziwe. Gotów był uwierzyć w najgorsze rzeczy o Żydach, dokładnie tak, jak chciał tego Haman. Wydał ich więc jak jagnięta na pastwę lwa: „Ten lud jest w twoich rękach. Uczyń z nim, co uznasz za słuszne”. Nie powiedział nawet: „Zabij ich”, być może licząc, że Haman wybierze łagodniejsze rozwiązanie. Oddał mu jednak pełną władzę.

Król przekazał Hamanowi również srebro, nie myśląc ani o stracie dla królewskiego skarbca, ani o zysku Hamana z zagrabionego mienia. Dał mu nawet swój pierścień, którym pieczętowano królewskie rozkazy, aby Haman mógł wydać dowolny dekret. Jakże nędzne jest królestwo, które spoczywa w rękach takiego władcy: człowieka, który tylko słucha innych, a sam nie ma ani rozeznania, ani stałości.

Potem Haman zasięgnął rady astrologów i wróżbitów, by wybrać szczęśliwy dzień na rzeź (Księga Estery 3:7). Plan zaczął się w pierwszym miesiącu dwunastego roku panowania króla, kiedy Estera była już jego żoną od około pięciu lat. Trzeba było wybrać jakiś dzień w tym roku. Jakby niebo miało sprzyjać jego spiskowi, Haman zwrócił się do losu, ufając, że wskaże odpowiedni dzień. Los okazał się jednak lepszym sprzymierzeńcem Żydów niż Hamana, bo wskazał dwunasty miesiąc. Dzięki temu Mardocheusz i Estera mieli jedenaście miesięcy, by udaremnić plan, a Żydzi — czas, by się przygotować i w razie potrzeby uciec.

Haman bardzo chciał zgładzić Żydów, a jednak podporządkował się swoim przesądom i nie zamierzał działać przed rzekomo szczęśliwym dniem. Nie przyspieszył działania nawet po to, by zaspokoić własną niecierpliwość. Być może obawiał się, że Żydzi mogą okazać się silniejsi od swoich wrogów, i nie chciał ryzykować tak niebezpiecznego przedsięwzięcia bez znaku, który uznałby za pomyślny. Powinno nas to zawstydzać, bo często opieramy się Opatrzności, kiedy jej działanie jest sprzeczne z naszymi pragnieniami. Kto ufa losowi, a tym bardziej ten, kto ufa Bożej obietnicy, nie będzie działać w gorączkowym pośpiechu. Mądrość Boga potrafi posłużyć się ludzkim szaleństwem, by wypełnić swój zamysł. Haman odwołał się do losu, a los opóźnił jego plan. To opóźnienie obróciło się przeciwko niemu i osłabiło cały spisek.

Potem krwawy dekret spisano, opieczętowano i rozesłano. Władcom i dowódcom wojskowym wszystkich prowincji nakazano przygotować się na trzynasty dzień dwunastego miesiąca. Tego dnia mieli wymordować wszystkich Żydów — mężczyzn, kobiety i dzieci — oraz zagarnąć ich majątek (Księga Estery 3:12–14). Nawet wypędzenie Żydów z królestwa byłoby surową karą. Ten rozkaz był jednak znacznie gorszy, bo otwarcie nakazywał ich zagładę, nie podając nawet żadnego oskarżenia. Nie wskazano żadnej zbrodni, nie dano im szansy na uzyskanie miłosierdzia ani nie podano żadnego warunku, który pozwoliłby ocalić im życie.

Od dawna wrogowie Kościoła pragnęli krwi świętych i męczenników Jezusa. Pili ją, aż nasycili się okrucieństwem (Apokalipsa św. Jana 17:6). A jednak, jak pijawka, wciąż wołali: „Daj, daj”. Okrutny rozkaz opieczętowano królewskim sygnetem, rozesłano do namiestników i wydano w imieniu króla, choć ten tak naprawdę nie rozumiał, co uczynił. Kurierów wysłano w pośpiechu, by dostarczyli kopie dekretu do każdej prowincji (Księga Estery 3:15). Widać, jak niestrudzenie działają wrogowie Kościoła: nie szczędzą ani wysiłku, ani czasu.

Na dworze zapanowała wielka wesołość. Król i Haman usiedli do picia, być może by wznieść toast za „zagładę wszystkich Żydów”. Haman obawiał się, że sumienie króla zacznie mu wyrzucać to, co zrobił, i że król zechce cofnąć rozkaz. Aby temu zapobiec, Haman zabawiał go piciem i jeszcze bardziej go do siebie zbliżał. Wielu ludzi do dziś sięga po tę nikczemną metodę, by zagłuszyć głos sumienia i zatwardzić w grzechu zarówno własne serca, jak i serca innych.

Miasto pogrążyło się w smutku. Zapewne podobnie zareagowały inne miasta królestwa, gdy dotarła do nich ta wiadomość. Mieszkańców stolicy, Suzy, ogarnęły niepokój i przygnębienie. Chodziło nie tylko o samych Żydów, lecz także o ich sąsiadów, którym wciąż zależało na sprawiedliwości i współczuciu. Bolało ich, że król tak łatwo uległ złemu wpływowi, że nieprawość zajęła miejsce sądu (Księga Koheleta 3:16) i że pokojowo nastawionych ludzi potraktowano z taką okrutnością. Nie wiedzieli też, jakie nieszczęście może z tego wyniknąć dla nich samych. Król i Haman nie przejmowali się jednak niczym z tych rzeczy.

Gdy Kościół jest w ucisku, a ludzie cierpią, oddawanie się beztrosce i przyjemnościom jest niemądre i grzeszne.