Księga Koheleta 6:11 – znaczenie i zastosowanie

Salomon przedstawia tu wniosek, do którego przez cały czas prowadził, a dalsze słowa dobrze go potwierdzają. Wiele rzeczy pogłębia pustkę życia. Życie człowieka jest marnością nawet w najlepszym razie, a liczne trudności sprawiają, że wydaje się jeszcze bardziej puste i przygnębiające.

Wyciąga z tego kilka wniosków, które jeszcze wyraźniej ukazują tę prawdę. Bogactwo, przyjemności, zaszczyty ani awans nie przybliżają człowieka do prawdziwego szczęścia. Gdy wszystko się podsumuje, co tak naprawdę pozostaje człowiekowi, by mogło mu pomóc lub przynieść trwały zysk? Nic, co przyniosłoby mu prawdziwą korzyść.

Nie wiemy też, czego powinniśmy pragnąć, bo to, co — jak się spodziewamy — ma dać nam największe szczęście, często staje się źródłem trosk. Któż wie, co jest naprawdę dobre dla człowieka w tym życiu, w którym wszystko jest marnością, a nawet to, czego najbardziej pragniemy, może stać się ciężarem? Mądrzy ludzie chcieliby robić to, co najlepsze, gdyby tylko wiedzieli, jak. Nasze serca często są jednak przewrotne i pragniemy tego, co nam szkodzi, podobnie jak dzieci domagające się noży, którymi skaleczą sobie palce. Świat jest tak niepewny, że to, co według wszelkich rozsądnych przewidywań wydaje się najlepsze, często kończy się źle. Nie możemy układać pewnych planów ani dla siebie, ani dla innych, bo to, co wygląda na pomoc, może stać się pułapką.

Dlatego nie powinniśmy kurczowo trzymać się życia na ziemi ani pokładać w nim ufności. Liczy się ono dniami i jest jedynie życiem pełnym marności. Upływa jak cień: tak mało jest w nim trwałości, tak szybko przemija i tak niewiele można w nim uznać za pewne. Skoro wszystkie życiowe wygody są marnością, samo życie nie może zawierać wiele z tego, co naprawdę ma wartość i może dać trwałe szczęście.

Nasze nadzieje związane z przyszłością są równie niepewne i zwodnicze jak obecne radości. Skoro wszystko jest marnością, któż może powiedzieć człowiekowi, co wydarzy się po jego odejściu pod słońcem? Nie może czerpać prawdziwej radości z wybiegania myślą ku temu, co stanie się później z jego dziećmi czy rodziną. Sam tego nie zobaczy, a nikt inny nie może mu tego z pewnością powiedzieć. A gdy odejdzie, nie usłyszy już o tym. Jego synowie mogą zdobyć zaszczyty, a on niczego się o tym nie dowie. Niezależnie od tego, z której strony na to spojrzeć, prawda pozostaje ta sama: wszystko jest marnością.