Księga Koheleta 5:17 – znaczenie i zastosowanie

Salomon właśnie pokazał, jak daremne jest gromadzenie bogactw. Wyciąga z tego taki wniosek: najlepiej dobrze korzystać z tego, co mamy, służyć tym Bogu, czynić dobro i cieszyć się tym razem z rodziną. Wcześniej już podkreślał tę myśl (Księga Koheleta 2:24; Księga Koheleta 3:22).

Nie zachęca do ulegania cielesnym pragnieniom ani do traktowania obecnych przyjemności lub zysku jako całego naszego udziału. Powinniśmy natomiast z umiarem i rozwagą korzystać z tego, co Boża opatrzność daje nam na drogę przez ten świat. Chciwość nie powinna skłaniać nas do odmawiania sobie potrzebnego pożywienia ani do wyniszczania się troskami o sprawy tego świata i głębokim smutkiem. Jedzmy i pijmy to, co nam służy, aby nasze ciała były zdolne wspierać duszę w służbie Bogu.

Salomon przestrzega też, by nie wyczerpywać się pracą, a potem zostawiać innym całego jej owocu. Powinniśmy czerpać pociechę z tego, na co zapracowaliśmy własnymi rękami, i robić to nie tylko od czasu do czasu, lecz przez wszystkie dni życia, które daje nam Bóg. Życie jest darem Boga, a On wyznaczył liczbę naszych dni (Księga Hioba 14:5). Dlatego powinniśmy spędzać je, służąc Panu z radością i pogodą serca.

Nie powinniśmy też traktować codziennej pracy jak uciążliwego obowiązku ani stawać się jej niewolnikami. Zamiast tego mamy cieszyć się swoją pracą. Nie bierzmy na siebie więcej zajęć, niż jesteśmy w stanie udźwignąć bez niepokoju i zmartwień. Znajdujmy radość w powołaniu, w którym Bóg nas postawił, i wykonujmy je z pogodnym duchem. Na tym polega radość z pracy, jakakolwiek by ona była: jak u Zabulona, który wyruszał do pracy, i Issachara, który pozostawał w swoich namiotach.

Salomon podaje kilka powodów, dla których warto tak postępować. Po pierwsze, jest to dobre i stosowne. To, co słuszne, zarazem pięknie się prezentuje. Ci, którzy z radością korzystają z darów Boga, oddają cześć Dawcy, wypełniają cel tych darów, postępują mądrze i wielkodusznie oraz czynią dobro w świecie. Przynosi im to zarówno uznanie, jak i pociechę. Jest to dobre i piękne, bo łączy w sobie powinność i piękno.

Po drugie, tyle dobrego możemy uzyskać z rzeczy tego świata. To nasza część, nasz udział. Korzystając z tego, co mamy, w taki sposób, przyjmujemy swój udział i jak najlepiej go wykorzystujemy. Bogu należy się Jego część, ubogim ich część, a naszym rodzinom ich część. Ta zaś należy do nas. To udział, jaki przypada nam z dóbr tego świata.

Po trzecie, zdolność serca do właściwego korzystania z Bożych darów sama jest darem łaski od Boga. Jeśli Bóg daje człowiekowi bogactwo i dostatek, dopełnia błogosławieństwa, gdy daje mu także umiejętność właściwego cieszenia się nimi oraz mądrość i łaskę, by czynić z nich dobro. Skoro jest to dar Boga, powinniśmy gorliwie go pragnąć, bo jest najlepszym darem związanym z dobrymi rzeczami tego życia.

Po czwarte, takie postępowanie ułatwia życie i pomaga znosić liczne trudności, które wiążą się z życiem na tym świecie (Księga Koheleta 5:20). Taka osoba nie będzie długo rozpamiętywać dni życia pełne smutku i ciężkiej pracy, dni pracy i płaczu. Albo o nich zapomni, albo będzie pamiętać o nich tylko jak o wodach, które przepływają. Nie będzie kurczowo trzymać się poniesionych strat ani długo zachowywać ich gorzkiego smaku, bo Bóg napełni jej serce radością. Ta radość równoważy trudy pracy i staje się za nią nagrodą, pozwalając cieszyć się owocem własnych rąk. Jeśli Bóg nie spełnia dokładnie każdej naszej prośby, daje nam w zamian coś lepszego: radość serca. Pogodne usposobienie jest wielkim błogosławieństwem, bo ułatwia pracę i czyni cierpienia lżejszymi.