Księga Koheleta 5:3 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach pouczono nas o czterech obowiązkach.

Po pierwsze, trzeba pilnować, by dotrzymywać ślubów. Ślub wiąże duszę (Księga Liczb 30:2) i jest uroczystą obietnicą złożoną Bogu. Może zobowiązywać do czegoś, co i tak należy czynić, albo do czegoś szczególnego, podejmowanego dla chwały Boga lub dla Jego królestwa pośród ludzi. Jeśli w utrapieniu (Księga Psalmów 66:14) albo prosząc o błogosławieństwo (Pierwsza Księga Samuela 1:11), zostanie złożony taki ślub, trzeba pamiętać, że usta zostały otwarte przed Panem i nie można wycofać tego, co się powiedziało.

Wypełnij więc to, co zostało obiecane. Przynieś Bogu to, co zostało Mu poświęcone. Oddaj całość i niczego nie zatrzymuj. Wypełnij ślub zgodnie z obietnicą, nie zmieniając jej, jak nakazywało prawo (Księga Kapłańska 27:10). Jeśli ślubujemy oddać siebie Panu, powinniśmy to potwierdzić życiem w Jego służbie i dla Jego chwały, a nie zabierać siebie z powrotem i wykorzystywać dla własnych, samolubnych celów.

Nie zwlekaj z wypełnieniem ślubu. Jeśli możesz go wypełnić dzisiaj, nie odkładaj tego na jutro. Nie proś o dodatkowy czas ani nie czekaj na dogodniejszą porę. Zwlekanie osłabia poczucie obowiązku, studzi gorliwość i zmniejsza gotowość do posłuszeństwa. Im dłużej czekamy, tym trudniej przychodzi nam wypełnienie obietnicy. Śmierć może sprawić, że nie zdołamy już tego uczynić, a wtedy staniemy przed sądem obciążeni winą za złamany ślub (Księga Psalmów 76:11).

Podano dwa powody, dla których śluby należy wypełniać szybko i ochoczo. Jeśli tego nie robimy, znieważamy Boga, jakbyśmy zamierzali Go oszukać. Bóg nie ma upodobania w głupcach. Nie da się Go zwieść i z pewnością rozliczy tych, którzy lekceważą Jego osobę. Szkodzimy też sobie: tracimy dobro, które miało płynąć ze złożenia ślubu, a ściągamy na siebie karę za jego złamanie. Lepiej wcale nie ślubować, niż złożyć ślub i go nie wypełnić. Niezłożenie ślubu jest zaniedbaniem, ale złożenie go i niedotrzymanie to zdrada i krzywoprzysięstwo, czyli kłamstwo wobec Boga (Dzieje Apostolskie 5:4).

Po drugie, trzeba uważać na to, co się ślubuje. Jest to konieczne, jeśli chcemy dobrze dotrzymywać ślubów (Księga Koheleta 5:6). Nigdy nie wolno ślubować czegoś grzesznego ani czegoś, co może prowadzić do grzechu. Taki ślub został źle złożony i trzeba go złamać. Nie pozwól, by usta przez taki ślub doprowadziły ciało do grzechu, jak stało się w przypadku nierozważnej obietnicy Heroda, która skłoniła go do ścięcia Jana Chrzciciela.

Nie należy też ślubować czegoś, czego z uzasadnionych powodów, z powodu ludzkiej słabości, prawdopodobnie nie uda się wypełnić. Przykładem jest obietnica życia w bezżeństwie, gdy brakuje siły, by jej dotrzymać. W ten sposób człowiek naraża się na wstyd, bo musi powiedzieć przed aniołem: „To była pomyłka”. Albo nie miał na myśli tego, co powiedział, albo nie przemyślał obietnicy, a w obu przypadkach sprawa jest poważna. Po złożeniu ślubu nie próbuj się od niego wymigać ani szukać wymówek, by się uwolnić. Nie mów kapłanowi, nazywanemu aniołem, czyli posłańcem Pana Zastępów, że zmienił się Twój zamiar i chcesz uwolnić się od ślubu. Trzymaj się obietnicy i nie szukaj sposobu, by się z niej wycofać.

Niektórzy rozumieją tego anioła jako anioła stróża, który, jak sądzą, czuwa nad czynami każdego człowieka. Inni widzą w nim Chrystusa, Anioła przymierza, obecnego pośród swojego ludu na zgromadzeniach, badającego serce i niepoddającego się oszustwu. Nie prowokuj Go, bo nosi imię Boga, a ukazany jest jako surowy i zazdrosny (Księga Wyjścia 23:20, Księga Wyjścia 23:21). Ci, którzy łamią śluby, narażają się również na gniew Boga. Gniewa się On na tych, którzy kłamią Mu wprost, a językiem próbują Mu pochlebiać. Brzydzi się ich fałszem i może zniweczyć dzieło ich rąk, udaremniając ich plany i obracając wniwecz wysiłki, o których błogosławieństwo Go prosili. Jeśli zdradziecko odwołujemy własne słowa i wycofujemy śluby, Bóg może słusznie pokrzyżować nasze plany. Człowiek wpada w pułapkę, gdy po złożeniu ślubu wciąż szuka wymówek.

Po trzecie, trzeba zachować bojaźń Bożą (Księga Koheleta 5:7). W dawnych czasach wielu twierdziło, że zna zamysł Boga dzięki snom. Napełniali nimi umysły ludzi, aż niemal doprowadzili do tego, że lud Boży zapomniał o Jego imieniu (Księga Jeremiasza 23:25, Księga Jeremiasza 23:26). Również dziś ludzie niekiedy niepokoją się dziwnymi lub przerażającymi snami albo tym, co inni mówią o ich znaczeniu, jakby miały zapowiadać nieszczęścia. Kto podąża za snami, wkrótce ma ich w myślach coraz więcej. Sny, podobnie jak wielomówstwo, są pełne marności, zwłaszcza gdy wciąż poświęcamy im uwagę. Przypominają czczą gadaninę dzieci i głupców. Nie roztrząsaj ich, nie powtarzaj i nie wyciągaj z nich niepokojących ani przerażających wniosków. Zamiast tego bój się Boga, miej Go przed oczami, żyj w Jego miłości i obawiaj się tego, by Go nie zasmucić. Wtedy nierozumne sny nie będą Cię niepokoić.

Aby nie zachwiały nami znaki na niebie i aby nie przerażały nas bożki narodów, trzeba bać się Boga, który jest Królem nad wszystkimi narodami (Księga Jeremiasza 10:2, Księga Jeremiasza 10:5, Księga Jeremiasza 10:7).

Po czwarte, bojaźń Boża pomaga nam nie bać się nadmiernie ludzi (Księga Koheleta 5:8). Jeśli stawiamy Boga przed sobą, widok uciskanych ubogich nie wprawia nas w osłupienie, jakby coś wymknęło się spod Jego władzy. Nie obwiniamy Bożej opatrzności, nie wyrabiamy sobie gorszego zdania o władzy dlatego, że niektórzy rządzący nadużywają swojej pozycji, ani nie tracimy szacunku dla religii tylko dlatego, że nie chroni ona ludzi przed krzywdą.

Przykro patrzeć, jak ubodzy są uciskani z powodu swojego ubóstwa i niemożności obrony. Równie smutny jest widok wypaczonego sądu i sprawiedliwości w prowincji, gdzie ucisk kryje się pod osłoną prawa i wspiera się na sile. Królestwo może być na ogół dobrze rządzone, a jednak jedna prowincja może zostać powierzona złemu człowiekowi. Wówczas za jego rządów dochodzi do nadużyć i wypaczenia sprawiedliwości. Nawet najmądrzejszym królom trudno jest, gdy obsadzają stanowiska władzy, mieć pewność, jakimi ludźmi okażą się ich wybrani. Mogą naprawić zło dopiero wtedy, gdy stanie się ono widoczne.

Nawet gdy sytuacja wydaje się bardzo ponura, możemy oprzeć się na trzech prawdach. Po pierwsze, choć ciemięzcy mogą wydawać się wysoko postawieni i potężni, Bóg jest ponad nimi. Przewyższa najwyższe stworzenia, największych władców, a nawet najpotężniejsze anioły, trony i zwierzchności niebios. Bóg jest Najwyższy nad całą ziemią, a Jego chwała sięga ponad niebiosa. W Jego oczach książęta są jak robaki, a najjaśniejsi spośród nich przypominają jedynie świetliki.

Po drugie, nawet jeśli ciemięzcy czują się bezpiecznie, Bóg uważnie ich obserwuje. Dostrzega każde gwałtowne odstępstwo od sprawiedliwości i rozliczy ich z tego. Nie tylko widzi te czyny, ale przygląda się im i zapisuje je, aby można było do nich powrócić. Jak mówi Księga Hioba, Jego oczy są zwrócone na wszystkie ich drogi (Księga Hioba 24:23).

Po trzecie, istnieje świat aniołów, a niektórzy z nich przewyższają rangą ziemskich władców. Bóg posługuje się nimi w swoim sądzie, by chronić pokrzywdzonych i karać tych, którzy czynią zło. Pyszny asyryjski król Sennacheryb zaufał potędze swojej armii, lecz jeden anioł wystarczył, by pokonać go i całe jego wojsko. Niektórzy uważają, że chodzi tu raczej o wyższe sądy i władców w państwie, na przykład urzędników nadzorujących namiestników prowincji (Księga Daniela 6:2). Wzmianka może też obejmować sądy apelacyjne, do których trafiają skargi na niższych sędziów, bo takie instytucje są potrzebne do dobrego rządzenia. Niech będzie to ostrzeżeniem dla ciemięzców: ich ziemscy przełożeni mogą wezwać ich do odpowiedzialności, a w każdym razie uczyni to Bóg, najwyższy Sędzia w niebie.