Księga Powtórzonego Prawa 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Wezwanie do uwagi: „Słuchaj, Izraelu!” (Księga Powtórzonego Prawa 9:1) wskazuje, że było to nowe przesłanie, przekazane jakiś czas po poprzednim, prawdopodobnie w następny szabat.

Mojżesz najpierw przypomina ludowi, jak potężne były narody, z którymi mieli się zmierzyć. Ludy, które mieli wypędzić, były silniejsze od Izraela; nie była to niewyszkolona gromada, którą łatwo można pokonać. Gdyby oblegali ich miasta, napotkaliby silne umocnienia. Gdyby stanęli z nimi do walki, zmierzyliby się z ludźmi rosłymi i potężnymi, o których mówiono, że nikt nie zdoła im się oprzeć (Księga Powtórzonego Prawa 9:2).

Brzmi to bardzo podobnie do relacji złych zwiadowców (Księga Liczb 13:28, Księga Liczb 13:33), ale cel był zupełnie inny. Zwiadowcy wykorzystali tę relację, by odwrócić lud od Boga i zniszczyć jego zaufanie do Niego. Mojżesz posługuje się podobnym ostrzeżeniem, by prowadzić lud ku Bogu i umocnić jego nadzieję w Nim. Tylko moc samego Boga mogła zapewnić im bezpieczeństwo i powodzenie, dlatego musieli Mu w pełni zaufać.

Następnie Mojżesz zapewnia ich, że zwyciężą dzięki obecności Boga, choć ich wrogowie są potężni (Księga Powtórzonego Prawa 9:3). Muszą rozumieć, skąd przyjdzie zwycięstwo i gdzie mają szukać pomocy. To Pan, ich Bóg, idzie przed nimi — nie tylko jako przywódca i dowódca, lecz także jako ogień trawiący, który wymierza sąd ich wrogom. On ich zniszczy, a potem Izraelici ich wypędzą. Nie zdołają jednak ich wypędzić, jeśli Bóg najpierw ich nie pokona, a Bóg ich nie pokona, jeśli Izrael nie wykona wiernie swojej części.

Dlatego mają wypełniać swój obowiązek, polegając na łasce Boga, a łaskę tę otrzymają, gdy będą nadal wiernie wypełniać swój obowiązek.

Mojżesz ostrzega ich również, by nie sądzili, że zasłużyli na tę przychylność Boga swoją sprawiedliwością. Nie mogą mówić: „Pan wprowadził mnie, abym objął tę ziemię w posiadanie, ponieważ jestem sprawiedliwy” (Księga Powtórzonego Prawa 9:4). Nie powinni myśleć, że stało się tak z powodu ich dobrego charakteru, właściwego postępowania czy jakiejkolwiek ich własnej zalety (Księga Powtórzonego Prawa 9:5). Mojżesz powtarza to, bo ludzie łatwo przypisują sobie zasługi, a takiemu myśleniu trzeba zdecydowanie się przeciwstawić (Księga Powtórzonego Prawa 9:6). Izraelici mają rozumieć, wierzyć i pamiętać, że to Pan daje im tę ziemię, a nie nagradza ich za sprawiedliwość. Gdyby wejście do niej zależało od tego, na zawsze pozostaliby poza nią, byli bowiem ludem o twardym karku, upartym i niechętnym, by ustąpić.

Tak samo jest z naszym wejściem do niebiańskiego Kanaanu, do obiecanego odpoczynku ludu Bożego. Nie możemy przypisywać tego własnej sile ani zasługom. To moc Boga nas tam wprowadza, a Jego łaska jest darem. W Chrystusie mamy zarówno sprawiedliwość, czyli uznanie za sprawiedliwych przed Bogiem, jak i siłę. Dlatego chlubić się możemy wyłącznie Nim, nie sobą ani żadną zdolnością, którą sobie przypisujemy.

Mojżesz wyjaśnia następnie prawdziwy powód, dla którego Bóg miał odebrać Kananejczykom tę dobrą ziemię i dać ją Izraelowi. Chodzi o cześć należną Bogu, a nie o to, że Izrael na nią zasłużył. Po pierwsze, Bóg miał zostać uczczony przez zgładzenie bałwochwalców, ludzi czczących fałszywych bogów i sprzeciwiających się Mu. Słusznie traktuje ich jak swoich wrogów i karze ich niegodziwość. Dlatego ich wypędza, o czym Pismo Święte mówi wielokrotnie (Księga Powtórzonego Prawa 9:4, Księga Powtórzonego Prawa 9:5). Wszyscy odrzuceni przez Boga są odrzuceni z powodu własnej niegodziwości, a nikt z przyjętych przez Niego nie zostaje przyjęty dlatego, że na to zasłużył.

Po drugie, Bóg miał zostać uczczony przez dochowanie obietnicy danej tym, którzy należeli do Jego przymierza. Przysiągł patriarchom, praojcom Izraela — ludziom, którzy Go miłowali i porzucili wszystko, by za Nim pójść — że da tę ziemię ich potomkom. Dotrzyma więc obietnicy miłosierdzia wobec tysięcy tych, którzy Go miłują i przestrzegają Jego przykazań. Nie pozwoli, by Jego słowo zawiodło. Izrael był umiłowany ze względu na swoich przodków, a nie z powodu własnej wartości (List do Rzymian 11:28). W ten sposób wszelkie chlubienie się zostaje na zawsze wykluczone (List do Efezjan 1:9, List do Efezjan 1:11).