Księga Powtórzonego Prawa 7:12 – znaczenie i zastosowanie

W tym miejscu powraca ostrzeżenie przed bałwochwalstwem i przed przestawaniem z bałwochwalcami. Izraelici mają zgładzić te narody i nie służyć ich bogom (Księga Powtórzonego Prawa 7:16). Jeśli chętnie przebywamy z ludźmi czyniącymi zło, sami możemy zacząć uczestniczyć w ich mrocznych uczynkach. Mojżesz ponawia też nakaz zniszczenia bożków (Księga Powtórzonego Prawa 7:25–26).

Bożki, którym oddawały cześć tamte narody, były obrzydliwe w oczach Boga, dlatego miały być obrzydliwe również dla Izraela. Każdy, kto naprawdę kocha Boga, nienawidzi tego, czego On nienawidzi. Zwróćmy uwagę, jak mocno zostało to ujęte: Izraelici mają bożki całkowicie znienawidzić i uznać za odrażające. My także powinniśmy odczuwać święte oburzenie wobec grzechu, tej strasznej rzeczy, której Pan nienawidzi. Nie wolno im zatrzymywać srebra ani złota z bożków z chciwości, jakby zniszczenie tych przedmiotów było czymś haniebnym. Achan drogo zapłacił za to, że zabrał dla siebie to, co Bóg przeznaczył na zagładę.

Nie wolno im też zatrzymywać bożków z ciekawości, jakby były pięknymi przedmiotami, które można powiesić w domu albo zachować jako starożytne pamiątki. Ich właściwym miejscem był ogień. Podano dwa powody takiego nakazu. Po pierwsze, żeby bożki nie stały się dla Izraelitów pułapką, przez którą z czasem zaczęliby darzyć sympatią i szacunkiem to, co powinni nienawidzić. Po drugie, żeby sami nie stali się przeklęci, podobnie jak bożki (Księga Powtórzonego Prawa 7:25–26). Wszystko, co prowadzi nas w pułapkę, naraża nas również na przekleństwo.

Następnie Mojżesz szeroko mówi o błogosławieństwie Boga, które będzie udziałem Izraelitów, jeśli będą Mu posłuszni. Rozmach i moc jego słów pokazują, jak bardzo Bóg pragnie, by Jego lud pozostał wierny, i jak wielkim dobrem jest dla nas wierność. Bóg daje wszelką pewność, że jeśli Izraelici szczerze wypełnią swoją część przymierza, On z pewnością wypełni swoją. Dochowa łaski, którą przysiągł ich ojcom (Księga Powtórzonego Prawa 7:12). Jeśli wytrwale będziemy wypełniać swoje obowiązki, możemy ufać, że Bóg pozostanie wierny w okazywaniu nam miłosierdzia.

Jeśli będą kochać Boga, służyć Mu i oddadzą Mu siebie oraz swoje rodziny, On będzie ich kochał, błogosławił i pomnażał ich liczebnie (Księga Powtórzonego Prawa 7:13–14). Czego więcej potrzeba do prawdziwego szczęścia? Bóg będzie ich kochał. To On pierwszy nas umiłował (Pierwszy List Jana 4:10), a jeśli odpowiemy na tę miłość posłusznym oddaniem, możemy oczekiwać, że będzie ona trwała (Ewangelia Jana 14:21). Bóg pobłogosławi ich, okazując im względy bardziej niż innym narodom. Jeśli poświęcą się służbie dla Niego, Bóg uczci ich szczególnymi błogosławieństwami.

Bóg także pomnoży ich liczebnie. W dawnych czasach wzrost liczebny był błogosławieństwem związanym z napełnianiem ziemi (Księga Rodzaju 1:28; 9:1), a tutaj oznacza zaludnienie Kanaanu, tego małego świata samego w sobie. Będzie przybywać zarówno członków ich rodzin, jak i ich dobytku. Nie będą mieć majątku bez spadkobierców ani spadkobierców pozbawionych środków do życia. Będą cieszyć się zarówno dziećmi, jak i dostatkiem.

Jeśli będą trzymać się z dala od bożków i praktyk Egiptu, Bóg uchroni ich przed egipskimi chorobami (Księga Powtórzonego Prawa 7:15). Może to obejmować nie tylko plagi, które przyczyniły się do ich uwolnienia, lecz także inne poważne choroby częste w Egipcie, którymi Bóg karał grzechy tego narodu. Choroby służą Bożym zamysłom i pojawiają się tam, dokąd On je posyła. Dlatego odwrócenie się od grzechu duszy służy także zdrowiu ciała.

Jeśli zniszczą narody przeznaczone na zagładę, będą mogli to uczynić i nikt nie zdoła się im przeciwstawić. Ich obowiązek będzie zarazem ich korzyścią: mają zniszczyć wszystkie narody, które Pan, ich Bóg, wyda im w ręce (Księga Powtórzonego Prawa 7:16). Obietnica zaś mówi, że Pan, ich Bóg, wyda te narody w ich ręce i je zgładzi (Księga Powtórzonego Prawa 7:23). Podobnie nam nakazano nie pozwalać, by grzech nami rządził, nie dawać mu miejsca ani go nie podsycać, lecz nienawidzić go i z nim walczyć. Bóg obiecał wtedy, że grzech nie będzie nad nami panował (List do Rzymian 6:12, 14) i że okażemy się więcej niż zwycięzcami nad nim.

Ponieważ podbój Kanaanu wydawał się ich ojcom trudny i niepewny, Mojżesz dodaje im otuchy wobec wszystkiego, co mogłoby ich zniechęcić. Mówi, by nie bali się wroga, i powtarza to ostrzeżenie (Księga Powtórzonego Prawa 7:18, 21). Nie powinni trwożyć się liczebnością ani siłą przeciwników. Nie mają mówić: „Te narody są silniejsze od nas. Jak zdołamy je wypędzić?” (Księga Powtórzonego Prawa 7:17). Często sądzimy, że większa armia musi zwyciężyć, ale Mojżesz przypomina Izraelowi, jak Bóg pokonał faraona i całą potęgę Egiptu (Księga Powtórzonego Prawa 7:18–19). Izraelici widzieli wielkie znaki i cuda, przez które Bóg wyprowadził ich z Egiptu. Mogli więc łatwo wywnioskować, że potrafi także wypędzić Kananejczyków. Dokonał już większego dzieła, z pewnością może więc dokonać i mniejszego. Skoro wyprowadził Izraela z Egiptu, nie opuści go, zanim wprowadzi go do Kanaanu. Ten, który rozpoczął dzieło, doprowadzi je do końca.

Nie powinni też zniechęcać się własną słabością. Bóg pośle im nawet szerszenie albo osy, jak niektórzy rozumieją ten wyraz, by im pomogły (Księga Powtórzonego Prawa 7:20). Stworzenia te prawdopodobnie będą większe niż zwykle, będą przerażać i nękać Kananejczyków, a być może nawet zabiją wielu z nich. Dzięki temu Izrael będzie mógł pokonać armie znacznie liczniejsze od swojej. Bóg ukarał Egipt muchami, a Kanaan — szerszeniami. Kto nie wyciąga wniosków z łagodniejszych kar, które spotykają innych, może sam doświadczyć surowszych. Największą pociechą Izraela jest jednak to, że pośród niego jest Bóg, potężny i budzący lęk (Księga Powtórzonego Prawa 7:21). Jeśli Bóg jest z nami, nie musimy się bać, że jakiekolwiek stworzenie zdoła nam zaszkodzić.

Nie powinni też tracić ducha, jeśli podbój będzie przebiegał powoli. Kananejczycy nie zostaną wypędzeni naraz, lecz stopniowo (Księga Powtórzonego Prawa 7:22). Nie powinniśmy sądzić, że skoro ocalenie Kościoła albo pokonanie jego wrogów nie następuje od razu, to nigdy do tego nie dojdzie.

Bóg wykona swoje dzieło na swój sposób i w swoim czasie, a możemy być pewni, że Jego sposób jest najlepszy. Podobnie zepsucie w sercach wierzących jest usuwane stopniowo. Uświęcenie, czyli stawanie się świętymi, dokonuje się powoli, ale ostatecznie Bóg doprowadzi to dzieło do pełnego zwycięstwa.

Podany tu powód jest taki sam jak w Księdze Wyjścia 23:29–30: żeby dzikie zwierzęta nie rozmnożyły się przeciwko Izraelitom. Bóg dał ziemię ludziom, dlatego lepiej, by część Kananejczyków pozostała tam, dopóki Izrael nie urośnie na tyle, by zapełnić cały kraj, niż żeby ziemia stała się siedliskiem dzikich zwierząt, legowiskiem pustynnych stworzeń (Księga Izajasza 34:13–14). Bóg mógł uchronić Izraelitów przed tym zagrożeniem ze strony dzikich zwierząt (Księga Kapłańska 26:6), ale jeszcze bardziej niebezpieczne były pycha, wygodnictwo i inne grzechy, które często pojawiają się wraz z trwałym dobrobytem. Było bardziej prawdopodobne, że to one rozmnożą się wśród Izraelitów, a nie dzikie zwierzęta (Księga Sędziów 3:1, 4).