Księga Powtórzonego Prawa 32:44 – znaczenie i zastosowanie

Oto uroczyste przekazanie tej pieśni ludowi Izraela (Księga Powtórzonego Prawa 32:44–45). Mojżesz wypowiedział ją do wszystkich, którzy mogli go słyszeć, a Jozue, podczas odrębnego zgromadzenia odbywającego się w tym samym czasie, przekazał ją tym, do których mógł dotrzeć. W ten sposób obaj przywódcy ogłosili tę samą wiadomość. Mojżesz miał zakończyć swoją służbę, a Jozue ją podjąć, aby lud mógł widzieć, że Boże przykazanie się nie zmienia. Podobnie jak Mojżesz, Jozue miał być świadkiem przeciwko nim, gdyby kiedykolwiek odwrócili się od Boga.

Mojżesz gorąco napominał ich, by uważnie przyjęli te słowa i wszystkie inne dobre słowa, które im przekazał. Bardzo pragnął, by Słowo Boże na trwałe odcisnęło się w ich życiu. Troszczył się o nich z głęboką, świętą powagą, obawiając się, że pozwolą, by te wielkie prawdy poszły w zapomnienie. Chciał, by zachowali je w pamięci i sercu oraz z pełnym zaangażowaniem trwali w wypełnianiu swoich obowiązków.

Napomniał ich, by zrobili dwie rzeczy. Po pierwsze, sami mieli pilnie wziąć sobie te sprawy do serca: Prawo, obietnice i ostrzeżenia, błogosławieństwa i przekleństwa, a teraz także tę pieśń. Mieli uważnie rozważać te prawdy, pozwolić, by poruszyły ich serca, i niezachwianie trwać w wypełnianiu swoich obowiązków. Po drugie, mieli przekazać je następnym pokoleniom. Wszelkiego wpływu, jaki mieli na swoje dzieci, powinni użyć w tym celu i nakazać im, jak Abraham swoim domownikom (Księga Rodzaju 18:19), by zachowywały wszystkie słowa tego Prawa. Ci, którzy sami dochowują wierności, powinni pragnąć, by wierne były także ich dzieci, tak aby wiara trwała w kolejnym pokoleniu.

Mojżesz podał im też powody, dla których mieli uczynić pobożne życie swoim najważniejszym zadaniem i wytrwale w nim trwać. Po pierwsze, sprawy, do których ich zobowiązał, miały ogromne znaczenie. Powiedział, że to nie jest dla nich sprawa błaha, lecz ich życie (Księga Powtórzonego Prawa 32:47). Nie chodziło o coś nieistotnego ani pozostawionego do wyboru. Była to sprawa życia i śmierci. Jeśli będą zważać na te słowa, na zawsze pozostaną bezpieczni. Jeśli je zlekceważą, na zawsze przepadną. Gdyby tylko ludzie byli w pełni przekonani, że pobożność jest życiem, życiem duszy.

Po drugie, przynosiła ona wielki pożytek. Trzymając się tej drogi, mieli długo żyć w Kanaanie. Obietnica ta wskazuje także na życie wieczne, które Chrystus obiecał tym, którzy zachowują przykazania Boże (Ewangelia Mateusza 19:17).

Następnie Bóg wydał Mojżeszowi polecenia dotyczące jego śmierci. Ten wierny świadek Boga zakończył już swoje świadectwo, miał więc wejść na górę Nebo i tam umrzeć. W proroctwie o dwóch świadkach Chrystusa wyraźnie przypomniano Mojżesza i Eliasza (Apokalipsa św. Jana 11:6). Być może odejście przez męczeństwo nie było mniej chwalebne niż odejście Mojżesza czy Eliasza. Mojżesz otrzymał polecenie tego samego dnia (Księga Powtórzonego Prawa 32:48). Skoro jego dzieło dobiegło końca, dlaczego miałby pragnąć żyć dłużej? Kiedyś prosił, by móc przekroczyć Jordan, lecz teraz był już w pełni pogodzony z tym, co go czekało, i nie wracał do tej prośby, zgodnie z tym, co powiedział mu Bóg.

Po pierwsze, Bóg przypomniał mu o grzechu, przez który nie mógł wejść do Kanaanu (Księga Powtórzonego Prawa 32:51). Mogło mu to pomóc cierpliwiej przyjąć naganę, skoro zgrzeszył, a zarazem na nowo wzbudzić w nim żal z powodu lekkomyślnych słów. Dobrze jest, gdy nawet najlepsi ludzie umierają, wciąż pokutując za znane sobie uchybienia. Było to zaniedbanie, które nie podobało się Bogu: Mojżesz nie oddał Mu należytej czci wobec Izraelitów. Nie zachował odpowiedniej staranności w wykonywaniu otrzymanych poleceń.

Po drugie, Bóg przypomniał Mojżeszowi o śmierci jego brata Aarona (Księga Powtórzonego Prawa 32:50), aby jego własna śmierć wydawała się bardziej znajoma i mniej przerażająca. Umierając, możemy czerpać wielką pociechę z myśli o bliskich, którzy przeszli już przed nami przez tę ciemną dolinę, a zwłaszcza o Chrystusie, naszym starszym Bracie i wielkim Arcykapłanie.

Po trzecie, Bóg polecił mu wejść na wysoką górę, zobaczyć ziemię Kanaan, a potem tam umrzeć (Księga Powtórzonego Prawa 32:49–50). Wspomnienie grzechu mogło budzić w nim lęk przed śmiercią, lecz widok Kanaanu, który dał mu Bóg, rozwiewał ten lęk. Pokazywał, że Bóg znowu go przyjął, i jasno dawał do zrozumienia, że choć jego grzech nie pozwolił mu wejść do ziemskiego Kanaanu, nie zamknie mu drogi do lepszej ojczyzny, którą w tym życiu można zobaczyć jedynie przez wiarę. Człowiek może umrzeć w pociesze i pokoju, kiedykolwiek Bóg go powoła, nawet jeśli pamięta własne grzechy, o ile pokłada pełną wiary nadzieję w życiu wiecznym po śmierci.