Księga Powtórzonego Prawa 32:19 – znaczenie i zastosowanie

Pieśń ta rozwija ten sam wzorzec co ostrzeżenia z poprzedniego rozdziału. Po buncie Izraela, opisanym we wcześniejszych wersetach, Bóg od razu odpowiada sprawiedliwym sądem. Nie łudźmy się, że głupi i niewierny lud, który lekceważy Boga, może bezkarnie z Niego szydzić.

Niegdyś Bóg miał w Izraelu upodobanie, teraz jednak miał go odrzucić ze wstrętem i pogardą (werset 19). Gdy Pan zobaczył jego zdradę, głupotę i haniebną niewdzięczność, znienawidził to, czym się stał, i wzgardził nim. Grzech sprawia, że w oczach świętego Boga stajemy się godni odrazy. Nie ma grzeszników bardziej odrażających dla Niego niż ci, których nazwał swoimi synami i córkami, a którzy wciąż Go prowokują. Im bliżej Boga ktoś jest w swoich deklaracjach, tym bardziej obraźliwe jest dla Niego, gdy ta osoba zwraca się ku grzesznej nieczystości (Księga Psalmów 106:39; Księga Psalmów 106:40).

Bóg dawał im wyraźne znaki swojej obecności i przychylności, teraz jednak miał zakryć przed nimi swoje oblicze (werset 20). Gdy Bóg zakrywa swoje oblicze, świadczy to o Jego głębokim niezadowoleniu. Odwrócili się od Boga, więc teraz On miał odwrócić się od nich (por. Księga Jeremiasza 18:17 i Księga Jeremiasza 2:27). Widać tu także, że Bóg niekiedy powoli wymierza karę. Ich odstępstwo zaczęło się od zaniedbania dobra, a potem przerodziło się w jawne zło. Podobnie Bóg najpierw wstrzymuje swoje błogosławieństwa i pozwala ludziom zobaczyć, co przynosi utrata Jego obecności. Chce, by odczuli, co stracili, i przekonali się, czy skłoni ich to do skruchy. Niekiedy Bóg zdaje się ukrywać, czekając, co się wydarzy (Księga Izajasza 57:17).

Bóg pokazuje również, że nie było już skutecznego sposobu, by z nimi postępować. Byli uparci, nie sposób było ich zadowolić, przekonać ani odwieść od grzechu. Byli niewierni i nie można było im ufać. Gdy Bóg ich ocalił i zawarł z nimi przymierze, oznajmił, że są dziećmi, które nie będą kłamać (Księga Izajasza 63:8). Kiedy jednak okazali się zupełnie inni, dziećmi pozbawionymi wiary, zasłużyli na to, by ich opuścić. Bóg prawdy miał wszelkie powody, by nie mieć już z nimi nic wspólnego.

Bóg uczynił wszystko, by zapewnić im zadowolenie i zaspokoić ich potrzeby, teraz jednak miał zesłać na nich to, co najbardziej ich zrani i zaniepokoi. Kara odpowiada grzechowi (werset 21). Prowokowali Boga bezwartościowymi bożkami, które w rzeczywistości nie były bogami, lecz jedynie wytworami ich wyobraźni. Bożki te nie zasługiwały na cześć i nie mogły jej odwzajemnić. Im bardziej puste i haniebne były bóstwa, za którymi się uganiali, tym większą zniewagą dla wielkiego i dobrego Boga było to, że stawiali je przeciwko Niemu. Ich bałwochwalstwo przyniosło więc jeszcze dwa wielkie zła (Księga Jeremiasza 2:13).

Bóg miał zatem ukarać ich przez godnych pogardy wrogów: słabych i nieznaczących ludzi, którzy nie zasługiwali nawet na miano narodu. Miało to głęboko upokorzyć Izrael i spotęgować jego cierpienie. Im niżsi i podlejsi byliby ci, którzy nad nim panowali, tym dotkliwszy byłby dla niego ucisk. Nic nie jest bardziej zuchwałe niż słabość wyniesiona do władzy, jak żebrak na koniu. Dla Izraela, który nieraz pokonywał potężne narody, hańbą było, że podeptali go ludzie głupi i słabi oraz że spadła na niego klątwa Kanaanu, który miał być „sługą sług”. Bóg może jednak posłużyć się najsłabszym narzędziem jak rózgą, by ukarać największego grzesznika. Ci zaś, którzy grzechem znieważają potężnego Stwórcę, słusznie sami doznają zniewagi ze strony najniższych spośród Jego stworzeń.

Było to wyraźnie widać w czasach sędziów, kiedy Izraelici bywali uciskani przez tych samych Kananejczyków, których wcześniej pokonali (Księga Sędziów 4:2). Apostoł odnosi tę zasadę także do włączenia pogan do wspólnoty wierzących. Niegdyś byli oni poza przymierzem Boga i nie znali spraw duchowych, a jednak zostali włączeni do Kościoła. Rozbudziło to wielki gniew Żydów, który był zarazem ich grzechem i karą, bo zazdrość zawsze szkodzi temu, kto jej ulega (List do Rzymian 10:19).

Bóg osadził Izraelitów w dobrej ziemi i obdarzył ich wszelkim dobrem. Teraz miał odebrać im wygody i doprowadzić ich do ruiny. Zapowiedziane tu sądy są bardzo surowe (wersety 22–25). Ogień Bożego gniewu miał ich pochłonąć (werset 22). Choć chlubili się obfitymi plonami, ogień miał spalić urodzaj ziemi. Choć ufali własnej sile, miał zniszczyć nawet fundamenty ich gór. Gdy Bóg zsyła sąd, żadna zapora nie powstrzyma go przed spustoszeniem wszystkiego. Ogień miał sięgać aż do najgłębszej otchłani, czyli sprowadzić na nich najgłębsze cierpienie w tym życiu. Byłoby ono jednak tylko słabym odbiciem pełnej i bezkresnej niedoli grzeszników w życiu przyszłym. Piekielne potępienie, o którym mówi nasz Pan, to ogień Bożego gniewu, który spada na obciążone winą sumienie grzesznika, przynosząc nieznośną i niekończącą się mękę (Księga Izajasza 30:33).

Strzały Bożych sądów miały być wymierzone przeciwko nim, aż kołczan się opróżni (werset 23). Sądy Boga, niczym strzały, poruszają się szybko (Księga Psalmów 64:7) i dosięgają nawet tych, którzy są daleko i sądzą, że zdołają przed nimi uciec (Księga Psalmów 21:8; Księga Psalmów 21:12). Nadlatują z niewidzialnej ręki, ale uderzają z zabójczą siłą, bo Bóg nigdy nie chybia celu (Pierwsza Księga Królewska 22:34). Wśród zapowiedzianych tu kar był głód, bo mieli wyschnąć z głodu. Miały ich też dotknąć choroby, nazwane tu palącą gorączką i gorzką zagładą. Potem miały nadejść ataki zwierząt: zęby dzikich bestii i jad węży (werset 24). Wreszcie miała przyjść wojna i wszystkie jej śmiercionośne następstwa (werset 25).

Wojna niesie nieustanny lęk. Gdy na zewnątrz szaleje miecz, wewnątrz nie może być spokoju, jak czytamy w Drugim Liście do Koryntian: na zewnątrz są walki, a wewnątrz obawy (Drugi List do Koryntian 7:5). Ci, którzy odrzucają bojaźń Bożą, słusznie zostają wystawieni na strach przed wrogami. Wojna przynosi także powszechną śmierć. Gdy miecz Pana zostaje posłany, by wszystko spustoszyć, nie oszczędza nikogo. Nie ochronią ich ani siła młodzieńca, ani piękno młodej kobiety, ani niewinność niemowlęcia, ani godność czy słabość starca. Miecz pożera jednych i drugich. Takie spustoszenie przynosi wojna, zwłaszcza gdy podsycają ją ludzie równie okrutni jak dzikie bestie i równie jadowici jak węże (Księga Powtórzonego Prawa 32:24). Zobacz, co czyni grzech, i uznaj za głupców tych, którzy go lekceważą.