Księga Powtórzonego Prawa 32:15 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz opisuje odwrócenie się Izraela od Boga, które miało wkrótce nastąpić, a już wtedy zaczynało się w sercach ludu. Można by się spodziewać, że ludzie tak bardzo zobowiązani wobec Boga — obowiązkiem, wdzięcznością i własnym interesem — pozostaną Mu wierni. A jednak szybko zeszli z właściwej drogi. Mojżesz wskazuje dwa główne przykłady ich nieprawości, a każdy z nich był formą odwrócenia się od Boga.

Pierwszym było nadużywanie dobrobytu, widoczne w poczuciu bezpieczeństwa, zmysłowości, pysze i zuchwałości (Księga Powtórzonego Prawa 32:15). Lud nazywano Jeszurunem, co oznacza „lud prawy” albo „lud widzący”, lecz wkrótce Izraelici utracili zarówno dobre imię, jak i prawdziwą prawość. Dobrze odżywieni tyli i grubieli. Oddawali się luksusowi i zaspokajaniu wszelkich zachcianek, jakby życie miało służyć wyłącznie dogadzaniu ciału.

Ich tusza obrazuje także ociężałość ducha. Stali się ospali, beztroscy i niezdolni do poważnych obowiązków, a to właśnie był owoc ich dostatku. Pomyślność głupców prowadzi ich do zguby (Księga Przysłów 1:32). Jednak nie to było najgorsze. Wierzgnęli: stali się pyszni i zuchwali, a swój gniew skierowali nawet przeciw samemu Bogu.

Gdy Bóg ostrzegał ich przez proroków albo przez wydarzenia, stawiali opór jak nieujarzmione cielę, które wierzga przeciw ościeniowi. W gniewie prześladowali proroków i sprzeciwiali się temu, jak Bóg z nimi postępował. W ten sposób porzucili Boga, który ich stworzył. Nie oddawali należytej czci swojemu Stwórcy i gardzili Skałą swojego zbawienia, jakby nie mieli Mu nic do zawdzięczenia za dawne łaski i nie potrzebowali Go w przyszłości. Kiedy ludzie czynią bogiem siebie i własne zachcianki, a nie potrafią przyjąć upomnienia, już odwrócili się od prawdziwego Boga.

Wielkim dowodem odstępstwa Izraela było bałwochwalstwo, do którego prowadziły wspomniane grzechy. Dobrobyt sprawił, że Izraelici znużyli się prawdziwą religią, uparcie trwali przy własnych przyzwyczajeniach i zapragnęli odmiany. Mojżesz zwraca uwagę na to, jakie bóstwa wybrali, gdy porzucili Boga, który ich stworzył.

Składali ofiary obcym bogom, którzy nigdy nie wyświadczyli im żadnego dobra i nie mogli rościć sobie do nich żadnych praw. Byli obcy Izraelitom, którzy nie mieli powodu szukać u nich pomocy. Byli też nowi, dopiero co wprowadzeni. Nawet w religii, gdzie wierność dawnym prawdom jest oznaką czci, ludzkie umysły często gonią za nowościami. Gardząc Przedwiecznym, Izraelici woleli nowych bogów. Nowy bóg to rażąca sprzeczność. Kto chce znaleźć właściwą drogę, powinien pytać o dawną, dobrą ścieżkę (Księga Jeremiasza 6:16).

To prawda, że ich przodkowie niegdyś oddawali cześć innym bogom (Księga Jozuego 24:2). Powrót potomków do tamtego bałwochwalstwa byłby już wystarczająco zły. Oni jednak zwrócili się ku nowym bogom, których ich przodkowie nigdy nie czcili, i polubili ich bardziej tylko dlatego, że były nowe. Otworzyło to drogę do niekończącego się bałwochwalstwa. Te bóstwa w rzeczywistości wcale nie były bogami, lecz wymysłami ludzkiego umysłu i dziełami ludzkich rąk. Co gorsza, były demonami. Nie były prawdziwymi bogami ani ojcami czy dobroczyńcami ludzkości, lecz jej niszczycielami.

Jeśli ze świątyniami i wizerunkami bożków wiązały się jakieś złe duchy, były to moce wrogie człowiekowi. Prawdziwi czciciele Boga nie muszą jednak bać się mocy diabła. Ostatecznie diabeł może zgubić tylko tych, którzy składają mu ofiary. Jakże niemądrze postępują bałwochwalcy, porzucając Skałę zbawienia i zwracając się ku skale zguby.

Było to także bezpośrednią zniewagą dla Pana, ich Boga. Słusznie można to nazwać zapomnieniem o Nim: Izraelici zapomnieli o Skale, która ich zrodziła (Księga Powtórzonego Prawa 32:18). Pamięć o Bogu chroniłaby człowieka przed grzechem. Lecz kiedy ludzie służą światu i dogadzają ciału, zapominają o Bogu. Czy może być coś bardziej haniebnego niż zapomnieć o Bogu, który dał nam istnienie, podtrzymuje nas przy życiu i w którym żyjemy, poruszamy się i jesteśmy?

Zapominanie o Bogu niczego nie przynosi. Pismo Święte mówi, że gdy ludzie zapominają o Bogu, który ich zbawia, i nie pamiętają o Skale swojej siły, to rzeczy, które najpierw wydawały im się przyjemne, kończą się żalem i gorzkim smutkiem (Księga Izajasza 17:10–11). Ten występek był również poważną zniewagą, ponieważ pobudzał Boga do zazdrości i gniewu (Księga Powtórzonego Prawa 32:16). Ich bożki budziły w Nim odrazę.

Bóg zazdrośnie strzeże miejsca, które Mu się należy, ponieważ bożki rywalizują z Nim o tron serca. Nienawidzi ich, bo sprzeciwiają się Jego panowaniu. Bardzo gniewa się na tych, którzy okazują im choćby miłość lub szacunek. Ludzie, którzy prowokują Boga, często nie zastanawiają się nad tym, co robią. Nikt nie jest w stanie pojąć mocy Jego gniewu.