Księga Powtórzonego Prawa 30:15 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz kończy bardzo wymownym i stanowczym apelem, chcąc, by jego słowa zapadły w umysły i serca tego upartego ludu. Trudno byłoby powiedzieć to jaśniej i z większą żarliwością. Jego sposób postępowania jest mądry, rozważny, pełen miłości i doskonale dobrany, by przyciągnąć ich uwagę. Pokazuje, że naprawdę ma na myśli to, co mówi. Jeśli odmówią posłuszeństwa, nie będą mieli żadnego usprawiedliwienia.

I. Mojżesz przedstawia sprawę w sposób bezstronny i prosi ich, by sami ją osądzili. Czy nie wyłożył jej tak jasno, jak tylko mogli sobie życzyć? Każdy człowiek pragnie życia i dobra, a chce uniknąć śmierci i zła. Mojżesz mówi więc w istocie: „Pokazałem wam drogę do całego szczęścia, którego pragniecie, i drogę pozwalającą uniknąć wszelkiego nieszczęścia. Bądźcie posłuszni, a wszystko będzie dobrze”. Nasi pierwsi rodzice zjedli zakazany owoc, licząc na to, że poznają dobro i zło, lecz zdobyli gorzką wiedzę: poznali dobro przez jego utratę, a zło przez jego doświadczenie. Bóg jednak tak bardzo troszczy się o ludzi, że zamiast pozostawić nas samym skutkom naszego błędu, dał nam swoje słowo, które uczy nas odróżniać dobro od zła i może uczynić nas prawdziwie szczęśliwymi, jeśli sami sobie tego nie uniemożliwimy.

Każdym człowiekiem kierują nadzieja i lęk: nadzieja na dobro oraz obawa przed złem, niezależnie od tego, czy to, czego pragnie lub czego się boi, jest rzeczywiste, czy tylko za takie uchodzi. Mojżesz mówi, że przedstawił im jedno i drugie. Jeśli do posłuszeństwa skłoni ich pewna obietnica błogosławieństwa albo ostrzeżenie, że nieposłuszeństwo niezawodnie sprowadzi zgubę, pozostaną blisko Boga i będą wypełniać swój obowiązek. Jeśli nie zechcą słuchać, wina będzie całkowicie po ich stronie. Posłuchajmy więc podsumowania całej sprawy.

Jeśli oni i ich dzieci będą kochać Boga i Mu służyć, będą żyć i zaznają szczęścia (Księga Powtórzonego Prawa 30:16). Jeśli będą kochać Boga, a miłość tę okażą, przestrzegając Jego przykazań i czyniąc to z kochającego serca, Bóg będzie im błogosławił, a oni zaznają takiego szczęścia, jakie może dać Jego błogosławieństwo. Jeśli jednak oni lub ich dzieci kiedykolwiek odwrócą się od Boga, porzucą Jego służbę i zaczną oddawać cześć innym bogom, niechybnie sprowadzi to zgubę (Księga Powtórzonego Prawa 30:17–18). Zwróćmy uwagę, że zguba nie jest zapowiedziana za każde uchybienie w wypełnianiu obowiązków, lecz za odwrócenie się od Boga i bałwochwalstwo. Każde złamanie przykazania zasługiwało na przekleństwo, ale naród miał zostać zniszczony przez to, co łamie przymierze łączące Boga z Jego ludem, niczym więź małżeńska.

Przesłanie Nowego Testamentu jest bardzo podobne. On także stawia przed nami życie i śmierć, dobro i zło: wierzący zostanie zbawiony, a ten, kto nie wierzy, zostanie potępiony (Ewangelia Marka 16:16). Wiara ta obejmuje miłość i posłuszeństwo. Tym, którzy wytrwale czynią dobro i szukają chwały, czci oraz nieśmiertelności, Bóg da życie wieczne. Natomiast ludzie uparci, odrzucający posłuszeństwo prawdzie i wybierający zło w istocie oddają cześć innym bogom i im służą. Spotkają ich gniew i zapalczywość Boga, a nieśmiertelną duszę czekają ucisk i udręka (List do Rzymian 2:7–9).

II. Po przedstawieniu sprawy Mojżesz stawia przed nimi wybór i wzywa, by dokonali go mądrze. Przywołuje niebo i ziemię na świadków, że postępował wobec nich uczciwie i wiernie (Księga Powtórzonego Prawa 30:19). Nie mogli zaprzeczyć, że wypełnił swój obowiązek, dlatego wzywa ich, by oni wypełnili swój i wybrali życie. Oznacza to wybór tego, co słuszne, bo posłuszeństwo jest ich życiem. Ci, którzy wybierają życie, będą żyć. Ci, którzy za swoje szczęście uznają przychylność Boga i bliskość z Nim, a potem postępują zgodnie z tym wyborem, otrzymają to, co wybrali. Jeśli nie mają życia i szczęścia, winę powinni przypisać sobie. Mogliby je mieć, gdyby wybrali je, kiedy zostało im zaoferowane. Umierają, bo nie chcą wybrać życia, czyli nie chcą życia, które Bóg obiecał pod warunkami, jakie ustanowił.

III. W ostatnim wersecie Mojżesz krótko wyjaśnia, na czym polega ich obowiązek i dlaczego powinni go wypełniać. Mają kochać Boga: jako Pana, który jest godzien wszelkiej miłości, i jako swojego Boga, który zawarł z nimi przymierze. Dowodem tej miłości ma być posłuszeństwo Jego głosowi we wszystkim oraz nieustanne trwanie przy Nim, bez odchodzenia od Niego sercem ani postępowaniem. Mają ku temu mocne powody.

Po pierwsze, są zależni od Boga. On jest ich życiem i długością ich dni. Daje życie, podtrzymuje je, przywraca i przedłuża swoją mocą, choć życie jest kruche i z powodu grzechu zostało utracone. Sprawia też, że życie staje się słodkie dzięki pocieszeniu, którego udziela, i jest najwyższym Panem życia. Nasz oddech jest w Jego ręku. Powinniśmy więc zabiegać o to, by trwać w Jego miłości, bo dobrze jest mieć Go za przyjaciela, a niebezpiecznie jest mieć Go za wroga.

Po drugie, powinni pamiętać o wdzięczności, jaką są Bogu winni za obietnicę Kanaanu daną ich ojcom i potwierdzoną przysięgą. Po trzecie, powinni zastanowić się, czego mogą się po Nim spodziewać, gdy dotrzyma tej obietnicy. „Kochajcie Boga i służcie Mu, abyście mogli żyć w obiecanej ziemi, którą On z pewnością może wam dać i zachować dla was, bo jest waszym życiem i przedłużeniem waszych dni”. Wszystko to stanowi mocny powód również dla nas, by nieustannie kochać Boga, który okazuje nam miłosierdzie, i być Mu posłusznymi.