Księga Powtórzonego Prawa 30:11 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz zachęca Izraelitów do posłuszeństwa, wskazując, że przykazanie Boga jest jasne i dostępne.

Tak było w przypadku Prawa Mojżeszowego. Izraelici nie mogli usprawiedliwiać nieposłuszeństwa twierdzeniem, że Bóg nakazał im coś, czego nie potrafili zrozumieć ani wykonać, coś, co pozostawało przed nimi ukryte (Księga Powtórzonego Prawa 30:11). Nie musieli wysyłać posłańców do nieba, by zapytać, co mają robić, aby podobać się Bogu (Księga Powtórzonego Prawa 30:12). Nie musieli też przeprawiać się przez morze, jak filozofowie, którzy wędrowali daleko w poszukiwaniu wiedzy (Księga Powtórzonego Prawa 30:13). Bóg nie umieścił swojego przykazania poza zasięgiem zwykłych ludzi ani nie zarezerwował go dla bogatych czy wysoko wykształconych. Było bardzo blisko nich (Księga Powtórzonego Prawa 30:14).

Zapisano je w księgach i jasno wyryto na tablicach, tak wyraźnie, że nawet ktoś przebiegający obok mógł je odczytać. Wiedzę tę przechowywali kapłani, a gdy pojawiało się jakieś pytanie, można było zwrócić się do nich po pouczenie zawarte w Prawie (Księga Malachiasza 2:7). Przykazanie nie zostało przekazane w obcym języku. Było na ich ustach, w mowie, której używali na co dzień, więc mogli słuchać jego odczytywania i swobodnie rozmawiać o nim ze swoimi dziećmi. Nie skrywało się za zagadkowymi wypowiedziami ani obrazami, które miałyby ich zmylić. Było w ich sercach, przekazane w sposób zrozumiały nawet dla najprostszego człowieka.

Nie było też dla nich zbyt trudne ani zbyt uciążliwe (Księga Powtórzonego Prawa 30:11). Nie musieli mówić: „Przestrzeganie wszystkich słów tego Prawa jest równie niemożliwe jak wspięcie się do nieba albo podróż na drugi brzeg morza”. Wcale tak nie było. Prawo nie stanowiło nieznośnego ciężaru, za jaki przedstawiali je nieprzychylni ludzie. W porównaniu z jarzmem Chrystusa było ciężkie (Dzieje Apostolskie 15:10), ale nie w porównaniu z okrutnym kultem bożków praktykowanym przez otaczające ich narody.

Bóg zwraca się do nich nawet ze słowami, że nie kazał im służyć, składając ofiary, ani nie trudził ich kadzeniem (Księga Izajasza 43:23; Księga Micheasza 6:3). Mojżesz mówi jednak przede wszystkim o prawie moralnym i jego przykazaniach. Były one Izraelitom bardzo bliskie i zgodne z prawem naturalnym, czyli podstawowym poczuciem dobra i zła, które Bóg umieścił w ludzkich sercach. Gdyby zwracali na nie uwagę, odnaleźliby je w sercu i na ustach każdego człowieka. Było w nich coś, co przyznawało, że Prawo jest dobre (List do Rzymian 7:16). Nie mieli więc powodu narzekać, że posłuszeństwo mu jest niemożliwie trudne.

Dotyczy to również Ewangelii Chrystusa. Apostoł odnosi te słowa do niej, nazywając ją przesłaniem o sprawiedliwości, która pochodzi z wiary (List do Rzymian 10:6–8). Wielu uważa, że właśnie o tym przede wszystkim mówił Mojżesz, ponieważ pisał o Chrystusie (Ewangelia Jana 5:46). W Ewangelii Bóg nakazuje nam wierzyć w imię swojego Syna, Jezusa Chrystusa (Pierwszy List Jana 3:23). Gdybyśmy zapytali, jak niewidomy: „Panie, kim On jest albo gdzie jest, abym mógł w Niego uwierzyć?” (Ewangelia Jana 9:36), ten fragment udzieliłby odpowiedzi.

Nie musimy wstępować do nieba, by sprowadzić Chrystusa na ziemię, bo On już przyszedł, przyjmując ludzką naturę. Nie musimy schodzić w głębiny, by Go stamtąd wyprowadzić, bo On już powstał z martwych. Słowo jest blisko nas, a w tym Słowie jest Chrystus. Jeśli więc uwierzymy w sercu, że obietnice dotyczące przyjścia i zmartwychwstania Mesjasza wypełniły się w naszym Panu Jezusie, a także przyjmiemy Go i wyznamy ustami, Chrystus będzie z nami i dostąpimy zbawienia. Jest blisko, bardzo blisko — Ten, który jedna nas z Bogiem. Prawo było jasne i łatwe, ale Ewangelia jest jeszcze jaśniejsza i łatwiejsza.